Lieve Romy: schrijf GEEN last minute blogs.

september 05, 2015

Jullie weten allemaal dat ik Youtube-verslaafd ben. Ik volg intussen 63 mensen (ja, ik heb ze echt allemaal geteld) en ik besteed veel tijd aan het kijken van al hun filmpjes. Oké, bijna al hun filmpjes.
Sinds kort kijk ik ook naar Carrie Hope Fletcher, een meisje uit Londen die Eponine in Les Miserables speelt (all the reasons to love her). Op haar channel stuurt zij elke woensdag een brief aan haar broer en zijn vrouw en verteld ze alle dingen die haar op dat moment bezig houden. En haar broer en schoonzus, die allebei dus ook een youtube-channel hebben, die maken dus weer een filmpje aan haar en zo vertellen ze elkaar (en de rest van de wereld) over wat hun bezig houdt.
De laatste tijd ben ik erg bezig moet hoe ik mijn blog wil runnen. Ik vind het nog steeds heel leuk om te schrijven, maar ik ben bang dat ik steeds weer dezelfde dingen opschrijf en dat ik daarmee iedereen + mezelf helemaal dood verveel. Het is echt veel moeilijker dan ik dacht om origineel te blijven en elke keer weer met een nieuw verhaal te komen. Er is genoeg wat me bezig houdt door de weeks, maar niet om een hele blog aan te wijdden. Dus hoe zorg ik dat ik toch steeds weer iets op mijn blogje zet?
Dat probeer ik nu natuurlijk al heel erg te doen door Het is weer Maandag, maar ik werd zo vrolijk van Carrie haar filmpjes, dat ik dacht: ik doe het gewoon na.
Mijn allerbeste vriendinnetje Romy is deze week begonnen op de ATKA (Amsterdamse toneelschool & kleinkunst academie) in Amsterdam en we zijn allebei mega druk en zij gaat in Amsterdam wonen en werken en ik woon in Rotterdam en het gaan moeilijker zijn om elkaar vaker te zien en te spreken. Natuurlijk maken we tijd voor elkaar, maar dat zal weer veel minder tijd zijn van vorig jaar bijvoorbeeld. En omdat Romy mijn blogger-friend is, hebben wij besloten om deze column samen te doen. Gejat van Carrie Hope Fletcher en samen met Romy schrijf ik vanaf nu, iedere zaterdag: Lieve Romy.
(Britt, wat doe je nu? TWEE VASTE COLUMNS??? Heftig!)

Ik heb haar pas net ingelicht over dit idee, dus zij heeft nog niks online staan. Maar ik ga wel alvast beginnen met de eerste.

Dus, lieve Romy.

Ik ben de eerste week van het derde jaar soort van overleefd. Mijn billen leven niet meer en er was een dag dat elk lichaamsdeel dat ik had verging van de spierpijn, maar ik ben weer redelijk oké. Maar god, wat was het alweer een zware week. Ik dacht dat het tweede jaar het drukste jaar was. Dat was het qua lessen ook wel op zich, maar nu moet ik zoveel doen dat al mijn tussenuren toch weer helemaal vol komen te zitten. Toch heb ik mijn 'Te Doen'-lijstje aardig af kunnen werken, al ben ik nu wel alweer bezig met degene voor volgende week. Anyway, ik was voorbereid in mijn lessen en dat is het belangrijkste. Die vrije tijd haal ik in de vakantie wel weer in.
Dus deze week werd volgepropt met: lessen, studeren, sporten (ik heb Yoga with Adriene geprobeerd en ben fan) bladmuziek printen, bladmuziek plakken (dat kan ik nog steeds niet), af en toe een goede kop koffie, gezelligheid, nog meer studeren en eten en slapen. En gelukkig had ik deze week ook al een leer-doorbraak, om het maar even zo te noemen. En dacht ik weer even: 'Wauw, zo heb ik nog nooit gezongen.' En ik heb onwijs genoten van dat ene 'wij zingen afgezaagde-musical-duetten' momentje aan het einde van de dag.

Dit is mijn eerste vrije zaterdag (vanaf nu werk ik op zondag) en ik ga naar een voorstelling in Middelburg (roadtrip met McDrive!). Natuurlijk was ik alweer vergeten dat ik NIET last minute blogs moet schrijven en ging ik weer te laat en te gehaast weg waardoor ik de TomTom en mijn oplader vergat en de metro miste... Om karma me gelijk te laten straffen, reed de trein daarna te laat omdat de machinist nog op het parkeerterrein was en daardoor miste ik mijn overstap en nu ben ik een kwartier te laat voor de auto waar we met 5 mensen in zitten.... Ik schaam me dood en ik voel me altijd zo verschrikkelijk als ik zoveel mensen laat wachten. En als klap op de vuurpijl heb ik nog 28% batterij en we moeten nog de hele avond... Dat ga ik dus nooit redden. 
Anyways, ik ben onderweg en ik heb er zin in. 

Ik hoop dat het goed met je gaat,

Likjes van Britt.

You Might Also Like

0 reacties