Lieve Romy: 730 dagen gaan veel te snel.

oktober 31, 2015

Lieve Romy,

Alweer een week voorbij. De eerste week na de vakantie was wel weer even inkomen. Ik vond het deze week zo moeilijk om mezelf te motiveren om dingen te gaan doen. Iets langer in bed bijven liggen en tv kijken en koffie drinken is dan toch verleidelijker dan mezelf in een lokaal opsluiten en zangoefeningen doen.
Tot ik aan het einde van de week ineens bijna hyperventilerend toch in een lokaaltje sta. Over precies 18 dagen moet ik een solo concert doen. Dan moet ik vier nummers zingen en spelen en dansen en dan moet het af zijn en dan moet ik het kunnen zingen zonder mijn stem te overschreeuwen en buiten adem te raken. Dan moet ik alle spelschakels snappen en duidelijk kunnen maken. Dan moet ik muzikaal samen met de pianist kunnen zingen zonder hem ergens onderweg te verliezen. Dan moet mijn dansnummer af zijn, alle liften zo vaak geoefend zijn dat ik niet zo af en toe toch op de grond val en moet ik de conditie hebben dat allemaal vol te houden en aan het einde nog een Dis te belten. Nog 18 dagen. 18....
Deze week was een rustige week voor ons. We hadden niet zo heel veel workshops en hebben dus nogal wat tijd verspilt aan in bed liggen, bijslapen en alle dingen die we voor ons concert moesten doen uitstellen.
De eerste- en tweedejaars hebben wel een productieve week gehad. In het tweede jaar krijg je altijd een hele week spel/maak-workshops van dezelfde docent. Pas toen ik gisteren de dingen mocht bewonderen die zij deze week gemaakt hadden, besefte ik me hoe stom het was dat ik een week zo weinig gedaan heb. Ik had ook weer hard willen werken. Ik had ook weer super gemotiveerd en geïnspireerd willen worden. Ik had ook weer even afgebeuld willen worden en ik had ook weer even een week bezig willen zijn met iets anders dan dat solo-concert.
Voor de eerstejaars was er deze week HET moment van hun schoolcarrière. Op de 'Sing Your Heart Out' mogen ze voor het laatst zingen zoals ze gewend zijn zonder ervoor beoordeeld te worden. En op die manier stellen ze zich voor aan de rest van de opleiding. De hele zaal zit vol met trotste ouders en trotsere studiegenootjes die eindelijk eens echt zien wie nou die nieuwe eerstejaars zijn. Het lijkt gisteren dat ik daar op een stoeltje mijn nummer zat te zingen die in de workshop week ervoor veel beter ging. Als ik dat optreden nu terug kijk, lach ik er om. Dat zou ik nu 100x beter kunnen. En dat moet ook, want ik heb twee jaar vol kennis erbij om er nog iets veel mooiers van te maken. En toch lijkt het zo kort geleden dat ik eerstejaars was. Hoe ik daar toen mijn hart eruit zat te zingen. Hoe erg ik op keek tegen de bovenbouw die in de weken daarna hun concert hadden en al zoveel beter waren. 'Zo goed word ik ook ooit', dacht ik toen nog.
Nu ben ik die bovenbouw. En hoewel ik zoveel geleerd heb en echt het verschil wel hoor tussen hoe ik toen zong en hoe ik nu zing, het voelt nog steeds hetzelfde. Ik ben nog steeds gewoon dat meisje dat haar nummer op een stoel zong. Ik weet wat ik kan, maar ik weet ook heel goed wat ik nog niet kan. En ergens kan ik me niet voorstellen dat de onderbouw nu naar mij op kijkt zoals ik dat deed in de eerste. Ik ben toch ook gewoon maar mezelf? Zo bijzonder ben ik echt niet. Zo goed ben ik echt nog niet. Er valt nog zoveel te leren.
En over 18 dagen zal mijn soloconcert echt niet af zijn. Ik zal niet briljant of perfect zijn. Ik ga dingen vergeten waar ik wel aan gewerkt heb, gewoon omdat ik simpelweg niet 20 aanwijzingen tegelijk kan onthouden. Ik ga niet alle noten loepzuiver zingen en dat is ook niet erg. Het gaat een work-in-progress zijn. Maar ik zal niet vergeten dat er aan die 'over 18 dagen' 730 dagen vooraf zijn gegaan (dit kun je gewoon echt uitrekenen op een website, love it). 730 dagen vol kennis en tegenslagen en vallen en opstaan en inspiratie en motivatie.
En ook al zal ik niet briljant of perfect of misschien überhaupt heel goed zijn. Er zullen een heleboel jonge talenten in de zaal zitten die denken: 'Over twee jaar mag ik daar staan', zoals ik dat ook ooit dacht. En ik wil lieve mensen nu alvast meegeven: 730 dagen gaan veel te snel.
Maar goed, naast dat ik dus het liefst nog 730 dagen zou hebben voordat ik die vloer weer op mag, heb ik er ook weer heel veel zin in. Nog maar 18 dagen en dan sta ik er weer. En dan kan ik eindelijk aan mijn familie en vrienden laten zien wat ik in 730 dagen geleerd heb. En ook al is het dan niet briljant of perfect of misschien überhaupt heel goed, zij zullen toch wel trots zijn. Dat is toch altijd een fijn gevoel.

Maar goed, ik moet dus vanaf nu weer echt hard aan de bak. Jij zal het ook wel druk hebben.

Ik zie je snel.

Likjes, van Britt.

Ik googelde: 'Tumblr 2 years' en toen kwam deze perfecte quote voorbij. Meant to be?

You Might Also Like

0 reacties