Lieve Romy: Glimmen van trots.

oktober 10, 2015

Lieve Romy,

Het is alweer zaterdag. En over een week is het herfstvakantie. Kan jij dat geloven? Hoe snel gaat dit jaar?
Straks zie ik je alweer, want we hebben weer eens een dagje samen ingepland. Maar toch wilde ik even een brief aan je schrijven. Er is namelijk iets aan het gebeuren wat ik ergens niet verwacht had en waar ik heel trots op ben.
Toen ik jonger was, was ik heel competitief. Ik moest en zou de beste zijn. En dat was ik nooit, maar toch wilde ik het worden. En als ik dan door had dat ik niet de beste was, zette ik dat om naar een verkeerde energie. Ik kraakte die mensen af. Niet hardop, gelukkig. Alles gebeurde in mijn hoofd. Maar mijn gedachten verdraaide de situatie en die mensen soms zo erg, dat ik voor mijn gevoel nog steeds de beste was. Ik gunde mensen niet het succes dat ik ook wilde hebben.
Een paar weken geleden ging ik naar Grease waar twee oud-schoolgenoten van mij in spelen. Ik glom van trots, ook al ken ik ze helemaal niet zoooooo goed. Ik weet nog dat ik dacht: Als ik straks een van mijn klasgenoten in hun eerste musical zie, dan ga ik echt huilen van trots. Zelfs al had ik daar zelf willen staan, ik zou toch ontzettend trots zijn.
Deze week zijn de eerste klasgenoten gebeld om terug te komen voor een auditie. Ik dacht dat ik super jaloers zou worden als de eerste gebeld zou worden, maar ik ben vooral heel trots. Misschien komt het omdat ik weet dat ik niet het type ben voor die productie, maar toch ben ik trots. Ik vind het gewoon zo vet dat we nu echt audities aan het doen zijn en dat mensen daar succes mee hebben. Zeker de mensen waar je het misschien in eerste instantie niet van zou verwachten. En ook al zijn we soms niet door (en was de auditie die ik van de week had veeeeel te moeilijk), toch lopen we overal met opgeheven hoofd weg.
Vroeger zei ik altijd: 'Ik gun het anderen, maar ik gun het mezelf het meest'. En natuurlijk is dat ergens nog steeds wel zo. Ik wil heel graag mijn stoutste dromen waarmaken. Maar mijn succes heb ik in mijn eigen hand en het succes van mijn klasgenoten niet. Ik kan hard werken voor wat ik wil bereiken, maar waar zij beter in worden heeft niks met mij te maken. We zijn geen concurrenten, want zij kunnen dingen die ik niet kan en andersom. Iedereen heeft z'n eigen kwaliteiten. En ik merk dat ik steeds vaker ook dagdroom over 'in de zaal zitten bij de premiere van een klasgenoot en glimmen van trots'. Ook al heb ik dan zelf misschien niet bereikt wat ik wilde bereiken. Ik gun mijn klasgenoten hetzelfde geluk dat ik mezelf gun. En ik had dat nooit. Ik was altijd zo gefocust op mezelf. Nu voelt het alsof we een soort familie zijn en ben ik trotser dan trots op audities van anderen en doorbraken in lessen van anderen, omdat ik ook weet waar ze vandaan kwamen.
Ik heb zelf in de afgelopen weken ook wat doorbraken gehad, if I may say so myself. Mijn lessen gaan goed, ik zing zoals ik nog nooit gezongen heb. En ik voel me echt goed en ik heb super veel zin in mijn solo-concert. Volgende week hebben we onze eerste doorloop en dan ga ik ook voor het eerst heel mijn klas zien. Very exciting.
En dan is het dus alweer herfstvakantie. Dit jaar gaat alweer zo snel. Het is BI-ZAR.

Nu ga ik snel douchen, anders kom ik te laat voor onze date vanmiddag.

Likjes van Britt.

After-audition selfie.

You Might Also Like

0 reacties