Lieve Romy: Lekker even zo onbereikbaar.

oktober 03, 2015


Lieve Romy,

Mag ik even beginnen met wat een prachtige dag vandaag was? Ik had gewoon een t-shirt, vest, jasje en sjaal aan en heb de 3 laatste ongeveer de hele dag in mijn hand gehad, omdat het te warm was om het aan te hebben. Het was zo lekker warm. Zeker nog geen herfstweer. Genieten dus!
Daarnaast zat ik sowieso heel goed in mijn vel. Vandaag was de eerste dag sinds de zomervakantie dat ik geen wekker hoefde te zetten en ik heb de afgelopen week 3 financiële meevallers gehad. Dus ik voelde me uitgeslapen en rijk! Best feeling ever.
Ik had eindelijk weer afgesproken met mijn allerbeste, aller-langste/oudste (hoe zeg je dat?) vriendinnetje Anouk. We hadden elkaar al iets van een jaar niet in real life gesproken en dat is echt veel te lang. We gingen gezellig lunchen bij Brownies & Downies (soort Tosti van Josti).
Ik ben nu echt oprecht aan het afvallen. Ik weet, ik zeg het altijd, maar nu is het serieus (denk: dietiste, eetdagboek, serieuze shit). En ik heb dus de afspraak dat ik twee keer per week iets groots, zoets, lekkers mag eten. Eentje had ik voor vandaag bewaard en ik mocht dus een stuk taart eten zonder me schuldig te voelen! HEERLIJK!
Nu ga ik even mijn heerlijke lunch in je gezicht wrijven ;). Dit is een leuk idee voor ons de volgende keer.

Broodje Carpaccio!
Red Velvet Cake ;)
Nou goed, toen Anouk weg moest naar de verjaardag van haar oma, besloot ik nog even de stad in te gaan. Het zal voor jou geen geheim zijn dat ik het liefst alleen shop. Het was zulk lekker weer en ik had nog dingen nodig en ik was toch de hele dag vrij. Heerlijk waande ik me tussen de mensen en nam ik de tijd om alles te bekijken en dingen te passen. Ergens op het midden op de dag, dacht ik nog: 'Lekker zo even alleen. Even een beetje onbereikbaar.' Ik denk dat ik voor het eerst geen behoefte had om op mijn mobiel te kijken. Ik keek kleding, ik keek mensen, ik genoot.
Pas in de rij voor de kassa bij de Zara, besefte ik me dat ik wel al heel lang mijn mobiel niet gezien had. En dat ik ook echt geen idee had waar ie was. Redelijk in paniek zocht ik mijn tas door, en mijn jas, en mijn vest, en nog een keer mijn tas, en toch ook maar mijn broekzakken..... Shit.....
Half in paniek ren ik alle winkels af waar ik geweest ben. Nergens is mijn telefoon gevonden. Iedereen is wel heel behulpzaam en nemen de tijd over even te kijken en alle collega's langs te gaan, maar hij is echt niet gevonden. Ik kan me natuurlijk ook niet meer herinneren wanneer ik hem voor het laatst had. De laatste keer die ik zeker weet, was in de Primark en dat is zeker een uur geleden. Ik loop de route terug die ik eerst heen gelopen was. Ik zie mijn kansen voor mijn ogen verglijden.
'Nu moet ik een blog schrijven over mijn gejatte iPhone' denk ik nog (my weird, stupid brain dat ik me daar als eerste zorgen over maak), maar ergens blijf ik zo rustig. Waarom ben ik zo rustig? Waarom huil ik niet? Ik zou moeten janken. Maar ik ben helemaal niet zo in paniek als ik zou denken.
Was er nou maar iemand bij me geweest. Ik wil mijn eigen mobiel bellen. Ik wil mijn moeder laten weten dat mijn mobiel gejat is. Ik wil nu even niet alleen zijn.
Oké, de Sting. Hier zal ie wel niet zijn. En dit is mijn laatste kans... De aardige caissière neemt de moeite om mijn mobiel even te bellen. 'Hij zal wel uit staan' denk ik nog. Maar hij gaat over.... Iemand neemt op....
Niet veel later ben ik weer herenigd met mijn allerliefste iPhone. Ik had hem dus schijnbaar in het pashokje van de Primark laten liggen. Super dom en echt niks voor mij, want ik ben nooit belangrijke dingen kwijt. Wat ben ik blij met alle lieve hulp in alle winkels. Even een staande ovatie voor die lieve mensen die me hebben geholpen, winkelmedewerkers zijn toch niet zo erg als je denkt.
Nu zit ik heerlijk op de bank, gezichtsmaskertje, Dance Dance Dance en mijn prachtige nieuwe kleding (dus snel shooten).
Dit gezichtsmasker (van H&M) ruikt naar honing, ziet eruit als honing en zit in zo'n honingkuipje. Het lijkt dus alsof ik honing op mijn gezicht gesmeerd heb. Hopelijk doet het iets voor mijn huid.
Nou, goed. Dat was weer mijn brief van deze week. Volgende week weer een zware week met weer een auditie (en de zwaarste tot nu toe), maar we gaan knallen.

Ik ben trots op je en ik zie je snel.

Likjes van Britt.

You Might Also Like

0 reacties