Lieve Romy: Ik deed het voor mezelf.

november 21, 2015

Door Peggy de Haan.
Lieve Romy,

Ik wist niet wanneer ik deze brief aan je moest schrijven. Ik had het deze week zo druk. Nu bijvoorbeeld is het eigenlijk vrijdagavond tien voor negen, maar ik heb nu een gaatje, dus ik schrijf hem nu alvast. Ik zit hier, in een kleedkamer in een theater, totaal opgedoft met hoge hakken die voor geen meter lopen.
Ik doe, met mijn school, mee met een grootschalig musical concert in het koor. Ik heb nu heel even rust, maar het zijn bizarre dagen geweest.
Een auditie, 4 concerten waaronder mijn eigen solo-concert, dit grote concert en morgen ook nog de open dag. Ik ren van hot naar her, repetitie naar repetitie op verschillende locaties om alles maar in te studeren.
En daarbij komt ook nog dat ik deze week drie nachten nauwelijks kon slapen. Dus de energie die ik zeker nodig had, heb ik echt niet. Maar zolang je door blijft lopen en niet gaat zitten, merk je daar niks van, heb ik uitgevonden.

Jij was er dinsdag, bij mijn solo-concert. Ik moet eerlijk zeggen, na mijn try-out had ik er niet zo veel vertrouwen in. Ik wist niet wat alle onrust veroorzaakte, maar er was een heleboel onrust en dat was te zien. Ergens heb ik altijd heel erg de droom gehad om de beste te zijn. Ik wilde dit doen omdat ik houd van aandacht. Dat klinkt heel plat en natuurlijk is het ook prachtig om mensen te ontroeren, maar dat wil IK wel doen. Ik wil diegene zijn die in de spotlight staat.
Een zaal entertainen vol medestudenten is moeilijk. Iedereen heeft een mening, iedereen wil iets beter kunnen en mensen vinden niet snel iets echt goed. Medestudenten hebben zoveel gezien, het is moeilijk om op te vallen.
Er is toch altijd wel iemand die het voor elkaar krijgt te verassen en extra complimenten te krijgen. En ik wachtte op het moment dat ik dat was. En ik werkte harder en harder. Dat is een goede eigenschap, hard werken. Maar het werkt je soms ook wel eens tegen. Want harder werken betekend ook dat je het steeds beter wilt doen en heel prestatiegericht gaat werken. En hard werken op het toneel is nooit fijn om naar te kijken.
Na mijn try-out wist ik dat ik weer niet die ene persoon zou zijn. Ik zou niet beter zijn dan anderen uit mijn klas. Ik gun ze ook hun succes, echt. Maar ik wilde het zelf ook zo graag.
Dus toen besloot ik vlak voor mijn concert dat ik het niet ging doen voor de complimenten, ik ging het niet doen voor het beste cijfer, ik ging het niet doen voor mijn ouders of vrienden die in de zaal zaten. Ik ging het doen voor mezelf. Ik ging het doen omdat ik deze nummers gekozen had, er keihard voor gewerkt had en de nummers zo was gaan haten doordat ik ze honderd keer gedaan had. Deze nummers wilde ik ooit doen. Ik wist wat ik hiermee wilde, ik wist hoe ik mezelf neer wilde zetten. En ik ging genieten van wat ik ooit wilde doen. Dit was mijn moment. Dit was mijn concert. Het podium was voor mij en ik ging daar doen wat ik wilde doen.

Dat ik daarna de reacties kreeg die ik altijd wilde hebben, had ik niet verwacht. Maar het ging gewoon echt heel erg goed. En hoewel de reacties heel lief zijn, daar deed ik het niet voor. Een cijfer heb ik ook nog niet, maar dat maakt me ook niet meer zo erg uit. Ik heb mezelf bewezen dat ik eerlijk en puur en open kan zijn op het toneel. Ik heb de stap gezet die ik wilde zetten en dat is voor mij genoeg. De rest doet me minder (het doet me natuurlijk nog steeds iets, maar minder).

Ondertussen is het zaterdagavond, weer precies tien voor negen (creepy). Ik heb deze brief in stukjes en beetjes geschreven in de paar pauzes die ik had. Vandaag sta ik op het toneel met de 'grote sterren uit het vak', begeleid door een heel groot orkest. Mijn stem is op, ik heb geen energie meer. Iedereen stort in. Zodra we gaan zitten, kunnen we niet meer en vallen we in slaap.
Maar ik ben gelukkig, want ik doe toch maar mooi wat ik altijd wilde doen. En ik doe het voor mezelf.

Ik ben zo blij dat je erbij was om dit met me te ervaren. Al heb ik het niet VOOR jou gedaan, ik ben heel blij dat je er wel getuige van was.

Likjes van Britt.

Door Peggy de Haan.

You Might Also Like

0 reacties