Lieve Romy: The show must go on.

november 14, 2015


Lieve Romy,

Een half jaar geleden was ik druk op zoek naar nummers voor mijn solo concert. Heerlijk vond ik dat, dagenlang luisteren, kijken en iets zoeken waar ik enthousiast van werd. Nummers waarvan ik echt dacht: dit wil ik zingen en performen.
Na een half jaar aan diezelfde keuzes gewerkt te hebben, er ontzettend mee geworsteld te hebben, had ik er deze week geen zin meer in. Mijn concert is nog lang niet af en ik had geen zin meer om zoveel te oefenen. Afgelopen week waren de eerste twee concerten van klasgenoten. Ik was zo jaloers dat zij al aan de beurt was en ik nog een hele week aan dat materiaal werkte waar ik niet meer van kon genieten.

Regel nummer 1 in showbizz-land (did I really just use that word?) is: The show must go on. Zelfs als Romy Monteiro (The Bodyguard) haar arm breekt en haar understudy eigenlijk nog niet gerepeteerd heeft, moet ze op. Voorstellingen worden nauwelijks echt afgelast. Dus toen een schoolgenoot uit de tweede woensdag haar voet brak (arme meid), twijfelde ik geen moment en bood ik aan haar rol over te nemen in het concert van een klasgenoot. Ik deed het echt niet om de reddende engel uit te hangen, ik voel me gewoon geroepen om zoiets te doen. Ik ben nou eenmaal heel goed in snel oppikken. Dus ik heb in twee dagen een hele dans geleerd + meegezongen met het concert van die klasgenoot. Onverwacht stond ik vijf dagen eerder op dat kleine podiumpje wat wij op school hebben. En de adrenaline gaf me zo'n kick. Dat had ik echt weer even nodig. Iets onverwachts doen. Hard moeten werken om te overleven. Even helemaal niet op automatische piloot. Helemaal niet: 'Ja, dit heb ik al honderd keer gedaan en ik moet het nog meer repeteren'. Maar juist nog overal over na moeten denken en echt bezig zijn. Heerlijk.
Daarnaast waren de concerten van mijn klasgenoten gewoon ook echt f-ing goed. Het helpt natuurlijk heel erg als er ineens een lichtje op staat en je door een zender mag zingen, dat doet zoveel goeds voor je performance. Maar hun concerten waren ook gewoon echt heel goed en ik was mega trots. Daardoor kreeg ik ook weer zin om hard te werken. Want ik had nog maar 5 dagen en ik mocht hier nu natuurlijk niet meer onder gaan zitten. Ik wilde minstens net zo goed zijn als zij. Maar natuurlijk liever nog beter.
En toen was daar gisterenavond Musicals in Concert in het Ziggo Dome. Het walhalla van de Nederlandse Musicalfans. Het is een beetje gek om daar als 'bijna professional' naartoe te gaan, omdat je tussen al die fans staat (en regel twee in showbizz-land is: je bent geen fan). Maar ik kon het niet laten (en ik had gratis kaartjes). En hoewel er genoeg was waar ik niet bij had hoeven zijn, ben ik ook zo blij dat ik het niet gemist heb. Ik heb niet gemist hoe Simone Kleinsma het hele Ziggo Dome vult met één glimlach, hoe bijzonder en secuur ze met haar tekst om gaat en hoe grootst zij kan spelen zonder dat het onnatuurlijk wordt. Ik heb niet gemist hoe Pia Douwes en Stanley Burleson eigenlijk Elisabeth niet meer konden zingen en mij toch kippenvel all over konden bezorgen. Ik heb niet gemist hoe Freek Bartels en René van Kooten niet alleen samen Gaston, maar ook Gethsemane zongen en iedereen omver bliezen. Ik heb niet gemist hoe makkelijk Willemijn Verkaik Defying Gravity er weer eens uit wist te gooien in 3 talen. En ergens weet ik dat dit gewoon maar mensen zijn. Mensen die hard gewerkt hebben om hoger op te komen in dit vak. Mensen die zelf waarschijnlijk ook bijna niet kunnen geloven dat ze daar mogen staan.
En naast musical grootheden stond ook een oud school/klasgenoot daar op het intense toneel in het Ziggo Dome. Hij was een van de dansers en hij straalde zo erg dat ik kon janken van trots. Dat is een van ons. En hij staat daar. Als hij dat kan, dan moet ik dat toch ook ooit kunnen?

Ik heb volgende week 1 auditie (en in de week erna nog 1) en 6 verschillende optredens waar ik 17 nummers voor moet instuderen, 2 monologen en een dialoog. Elke keer als ik denk dat ik het druk heb, wordt het de week daarna nog drukker. Het is hysterisch druk maar oh oh oh oh oh oh oh wat is het vet om te doen. I'm so blessed!

Jij hebt het deze week vast ook heel druk gehad. Maar houd alsjeblieft ook je plezier.

Likjes van Britt.


You Might Also Like

0 reacties