#zeghet

november 05, 2015

Massaal was afgelopen maandag #zeghet trending topic op Twitter. Onder deze hashtag delen vrouwen die seksueel misbruikt zijn hun verhaal.

Ik ben heel open. Zowel persoonlijk als op internet. Ik zet dingen op mijn blog die andere mensen misschien niet zo snel zouden delen. Ik weet dat het heftig om sommige verhalen te delen. Het is immers door iedereen te lezen en zal voor altijd ergens te vinden zijn. Soms denk ik wel eens: 'Britt, moet je dat nou echt wel doen?'. Niet omdat ik het niet wil delen of vertellen, maar omdat ik bang ben dat anderen me te open vinden. Er zullen vast mensen zijn die zeggen: Britt deelt alles. Dat is niet waar. Er zijn genoeg dingen die ik niet op internet zet. Ik denk erover na wat ik wil delen en wat niet. En dit wil ik delen. Gewoon om het taboe weer een beetje meer de wereld uit te helpen. Zoals al die andere stoere vrouwen op dit moment ook doen.

Ik was 13 en ik was in de sauna voor de verjaardag van mijn nichtje. We waren met z'n drieën en het was naakt-dag. Achteraf vind ik het vreemd dat drie meisjes van rond de dertien op naakt-dag naar de sauna mochten zonder begeleiding, maar toen voelde het heel normaal. We zwommen een beetje, we gingen sauna's in en uit en uiteindelijk eindigden we in de jacuzzi buiten. 
Een man kwam ons achterna omdat we onze babylotion vergeten waren in de sauna. Wij hadden niet eens door dat we hem kwijt waren en bedankte de man vriendelijk. Hij kwam bij ons in de jacuzzi zitten en stelde zich voor als Laurence. Hij zei dat hij masseur en na een gesprekje bood hij ons een massage aan. Het voelde toen al niet goed, maar wij als dertienjarige, naïeve meisjes durfden niks te zeggen. 
Na een korte massage waarbij duidelijk te zien was dat hij een stijve had (terwijl ik niet durfde te kijken, ik had nog nooit een penis in het echt gezien), besloten wij verder te gaan. 
Maar waar we ook heen gingen, hij bleef ons volgen. Steeds kwam hij een paar minuten na ons binnen tot hij ons weer alleen had.
In de zoutsteen sauna zei mijn nichtje, die op dat moment nog een massage van hem ontving: 'Britt dit moet je echt voelen, dit is zo lekker.' Met tegenzin ging ik zo ver mogelijk van de zeker al veertigjarige man vandaan zitten. Hij trok me tegen zich aan en ik voelde zijn stijve in mijn rug. Hij masseerde me en na een paar minuten gleden zijn handen steeds verder naar beneden. Hij wreef over mijn borsten en langs mij kruis. Het kan nooit lang geduurd hebben. Een minuut, misschien niet eens. Toch durfde ik niks te zeggen. Toen hij zei dat ik klaar was, wist ik dat mijn andere nichtje nog aan de beurt was, maar ik kon hem niet stoppen. Ik ben naar buiten gelopen om even 'af te koelen'. Was dit nou echt gebeurd? Was dit mij overkomen? Was het eigenlijk wel echt zo? Het was zo kort dat ik me bijna niet kon voorstellen dat ik echt aangerand was. Ik moest terug naar binnen. Tegen hem schreeuwen dat hij een viezerik was en dat hij moest stoppen. Maar ik durfde niet. Ik durfde niets te doen.

De volgende dag heb ik alle moed bij elkaar moeten verzamelen om het aan mijn moeder te vertellen. Ik had met mijn nichtjes afgesproken dat we het maar aan een paar mensen zouden vertellen. Onze ouders waren niet inbegrepen in ons lijstje. Die zouden vast zeggen dat we logen of dat het onze eigen schuld was. 
Mijn moeder begreep het natuurlijk wel en we gingen gelijk aangifte doen bij de politie. Politie die zei: 'Je moet het maar niet tegen te veel mensen zeggen. Mensen gaan anders naar je kijken als je seksueel misbruikt bent.'
Nog steeds vind ik dat een gek advies. Ik ben jaren bang geweest om te vertellen wat er gebeurd was, want ik wilde niet dat mensen anders naar me zouden gaan kijken. Advies van de politie nam ik heel serieus. Pas op latere leeftijd heb ik heel open over mijn verhaal durven vertellen. Ik besefte me ineens dat ik er niet voor schaamde. Ik had niks verkeerd gedaan. Ik moest meiden vertellen dat het zoveel vaker gebeurd dan je denkt. Ik weet zeker dat er meerdere mensen om me heen zijn die seksueel misbruikt zijn en niemand praat erover. Waarom niet? Ik ben niet vies, ik ben niet dom, ik ben niet voor altijd beschadigd. Ik ben aangerand en ik ben er niet een ander mensen door geworden. Ik denk niet dat de ervaring me echt veranderd heeft, behalve dat ik veel opener geworden ben.
Hoe dan ook is het iets wat je altijd met je mee draagt. Ik zal nooit begrijpen hoe een oudere man het in zijn hoofd haalt om aan meisjes van 13 te zitten. Ik ben nog heel lang bang geweest om hem tegen te komen (voor zover ik weet is hij nooit opgepakt). Maar uiteindelijk heeft het me niet zo veel veranderd.

In de tweets met #zeghet stond ook heel vaak: Wat dapper dat je dit deelt. Gek eigenlijk, dat het dapper is dat je zoiets verteld. Ik begrijp natuurlijk heus wel dat mijn ervaring lang niet zo erg was als die van sommige andere meiden EN jongens. Ik snap echt dat je veel meer beschadigd en getraumatiseerd kan worden dan ik was. Toch vind ik het zo gek dat het dapper is als je het deelt. Het zou normaal moeten zijn. Iedereen zou daarover moeten kunnen praten. Niet alleen omdat we elkaar moeten waarschuwen dat het zoveel sneller gebeurd dan je denkt (ik dacht ook, dat zal mij nooit overkomen). Maar ook omdat erover praten mij zo erg geholpen heeft. Juist het geheim houden en er niet over mogen/kunnen praten vond ik heel zwaar. Het helpt om erover te praten. Dan weet je dat je niet gek bent en dat je je niet aan stelt en dat het niet jouw schuld is en dat je er nog steeds mag zijn. Praten maakt het zo veel beter en makkelijker.

Dus ik deel mijn verhaal. Openbaar. Op internet. Dat is niet dapper. Ik schaam me er niet voor. Ik zeg het. Want ik ben lang niet de enige. En dit MOET bespreekbaar gemaakt worden. Dit mag niet langer een taboe zijn.

You Might Also Like

0 reacties