Alweer op zoek naar mijn andere zelf.

december 06, 2015


Ik kwam verkeerd om. Zeg maar andersom. Een stuitligging, noemen ze dat ook wel. Maar 3% van de kinderen wordt geboren met een stuitligging. De meeste kinderen die in een stuitligging liggen, komen eerst met hun billen, maar ik besloot eerst mijn mijn benen te komen. Ik kwam dus dubbel verkeerd en daarna dacht de verloskundige dat ik een jongetje was.
Ik denk dat ik dus altijd anders ben geweest. Ik heb in ieder geval altijd anders willen zijn.
Gek eigenlijk hoe dat werkt. Op de basisschool ben je gewoon. En als je dan raar of anders bent, weet je niet zo goed hoe je dat moet veranderen. Op de middelbare school ben je vastbesloten om dit keer niet de rare te zijn en je doet zo hard mogelijk je best om niet anders te zijn. Erbij horen, hetzelfde zijn, dat is belangrijk. En nu op een kunstopleiding is het weer heel belangrijk om anders te zijn. Je wil opvallen. Je wil dat mensen hoge verwachtingen van je hebben en die dan waar maken. Natuurlijk is het makkelijker om te verrassen als mensen geen of weinig verwachtingen hebben. Maar je wil niet dat mensen denken: 'Oh ja, Britt, wat deed die bij het vorige optreden ook alweer?' Je wil memorabel zijn. Je wil mensen ontroeren en het denken van mensen veranderen. Je wil anders zijn, want hetzelfde heeft iedereen allang gezien.

Ik begon mijn blog met die ene post over het vinden van mezelf. Op het moment dat ik mijn blog begon, zat ik nogal met mezelf in de knoop. Ik was heel erg op zoek naar mijn eigen identiteit. Ik weet nog dat ik zo graag aardig gevonden wilde worden en er zo graag bij wilde horen, dat ik me aan iedereen ging aanpassen. Ik kon het met iedereen goed vinden, iedereen vond me aardig, maar niemand zag echt wat voor iemand ik nou was. Vooral omdat ik bij iedereen iemand anders was.
Dus zocht ik naar wie ik nou echt was.  Ik wist niet waar of wat ik moest zoeken en was ik tijdens die zoektocht dan niemand? Ik besefte me dat ik niet hoefde te zoeken. Ik was op dat moment al iemand, dus waarom zou ik gaan zoeken? Dus was ik gewoon wie ik was en daar was ik gelukkig mee.

Ondertussen is het 2,5 jaar later en ben ik mezelf. Mijn leuke, betrouwbare zelf. Ik weet wie ik ben en ik ben trots op wie ik ben. Ik ben anders en ik ben bijzonder. Ik weet wat mijn sterke punten zijn en ik kan ze ook benutten. Ik ben een werkpaard, ambitieus en een doorzetter. Ik heb zowaar 5 competenties op mijn CV kunnen zetten waar ik compleet achter sta.

Maar toen kwam die ene vraag: Ben ik anders genoeg? Ben ik memorabel?
Met mijn solo-concert heb ik een hoop mensen oprecht weten te raken. Ik kreeg een heleboel goede reacties en daar was ik heel blij mee. Maar uit mijn feedback kwam toch een werkpunt (gelukkig maar, stel dat de docenten zouden zeggen: jij hebt niks meer om aan te werken. Lijkt me doodsaai):
Wie is Britt op het toneel? Wie ben ik als ik op het toneel sta?
Weer een hele moeilijke vraag vind ik dat. Want ik ben toch al iemand? Ook moeilijk om over heen te kijken. Ik zong 4 solo nummers, ik ben 1.83 en ook niet de dunste, je kijkt moeilijk om me heen. Dus ik ben er toch. En ik ben Britt. Ik sta op het toneel en IK zing de nummers. En toch hebben ze niet MIJ gezien. Hoe kan dat?
Dus eigenlijk is volgens mij de vraag: Ben ik anders genoeg? Ben ik memorabel genoeg? Ik ben degene die op het toneel staat en ik ben mezelf, dus je ziet mij. Maar ben ik bijzonder genoeg om naar te kijken? Zie je nu niet gewoon een meisje die heel hard kan werken en uit kan voeren wat er van haar gevraagd wordt? En is daarnaar kijken niet gewoon heel saai?
Dus toen ging ik weer twijfelen aan die denderende reacties die ik wel gehad had. Vonden zijn mijn optreden echt memorabel? Of hadden zij om te beginnen al lagere verwachtingen van mij?

En toen kwam daar de performance van een schoolgenoot en dierbare vriend. Misschien wel de meest memorabele performance die ik ooit gezien heb. Hij heeft iedereen geraakt en het denken van mensen veranderd. En hij was gewoon zichzelf op het toneel en hij deed wat hij het allerliefste wilde doen.

Dus ik ben opnieuw bezig met een zoektocht, deze gelukkig een stuk minder wanhopig: Hoe zorg ik ervoor dat ik memorabel ben? Hoe ben ik anders genoeg? Hoe zorg ik er voor dat ik diegene ben die zo anders was, dat ik dubbel verkeerd om kwam? En ben ik dat niet al?

You Might Also Like

0 reacties