We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.

december 16, 2015


Ik doe het niet vaak. Normaal ben ik blij met de keuzes die ik maak of dankbaar dat alles zo goed verloopt. Maar vanochtend had ik toch echt en 'stel dat' momentje.
Want hoewel mijn leven als een goederentrein doordendert zonder plaspauzes, hebben leden in mijn gezin even een stapje terug moeten doen. En toen ging ik dus toch stel datten.
Stel dat we later waren geweest en het wel kanker was geworden? Of stel dat het er helemaal niet gezeten had en we gewoon vrolijk door hadden gekund met ons leven, nou ja vooral jij?
Stel dat jij niet had besloten vannacht de auto om een lantaarnpaal heen te vouwen. Of stel dat je iets harder gereden had en je dus niet alleen de auto, maar ook jezelf om die paal heen gevouwen had en er anders vanaf was gekomen dan met een paar gekneusde ribben.
'We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.'
Typisch dat precies jij, die de auto total loss reed (waarna ik nooit meer in een auto zou durven stappen, ook al heb je vrijwel niks) in mijn Sinterklaas gedicht schreef dat ik, naast alle drukte, niet moest vergeten even stil te staan. Zo'n Sinterklaas gedicht waar ik echt geen tijd meer voor had, waardoor ik maar gewoon een brief schreef. En ik riep nog, ironisch, ik sta niet stil, daar heb ik echt geen tijd voor.
Nou, ik sta stil hoor. Ik heb mijn ochtendroutine op pauze gezet om heel even na te denken. Want ineens zijn die Sondheim nootjes waar ik alleen maar mee bezig was niet meer belangrijk. Wat maakt het mij nou uit of ik de goede noten zing? Hoe kan het dat dit het belangrijkste in mijn leven geworden is? Hoe kan het dat een jaarlijks optreden voor de burgemeester in het prachtige stadhuis gewoon maar weer een optreden is geworden, waarvoor we nog lang moeten repeteren 's avonds waardoor we allemaal chagrijnig worden omdat we met een te grote groep zijn? Hoe kan het dat ik hier niet meer van geniet?
'We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.'
Ik sta weer even stil. Ik kijk naar mijn leven. Want eigenlijk is het gewoon super vet dat ik dit allemaal mag doen. Dat ik dit leven leef. Dat ik op geweldige feestjes aan het netwerken ben met de top van musicalland, terwijl een jongen die bij mij in de brugklas zat mijn glazen op mag halen en met de schaal bitterballen rond gaat. Dat het maar kalkschilfertjes en dat het maar een paar gekneusde ribben zijn en dat het allemaal wel weer goed komt. Dat we er met de schrik vanaf komen en weer door mogen met ons veel te drukke, chaotische, succesvolle leven waar we allemaal zo gelukkig zijn.
Ik doe het weer, ik schrijf weer een blog over hoe dankbaar ik ben. Maar echt, we staan er niet genoeg bij stil. Ik in elk geval niet. En zeker nu de kerst eraan komt, had het allemaal ook heel anders kunnen zijn. Maar wat als we gewoon een normale kerst kunnen vieren dit jaar? Dat het ons weer gelukt is? Hoe fantastisch zou dat zijn?
'We hebben allemaal een engeltje op onze schouder.'
En jullie zijn die van mij. En dwingen me om stil te staan. En dankbaar te zijn.
Bedankt. Ik houd van jullie.

You Might Also Like

2 reacties