Lieve Romy: Had jij ons eruit gepikt?

januari 04, 2016

Ik houd van onze spontane ugly-laughing instagram foto's!

Lieve Romy,

Jaja, mijn eerste blog van 2016 is te laat en dat is dan ook nog eens mijn brief aan jou. Gelukkig heb je me gisteren al vergeven toen ik je zag in real life. En niet veel later, toen we in de stromende regen op de fiets zaten, ik, achterop, met doorweekte All-Stars (mijn voeten zijn niet meer warm geworden) en jij, fietsend, met ingekruld kroeshaar, toen we oude herinneringen aan het ophalen waren, besefte ik me hoe bijzonder ons leven is.
Wie had dat gedacht toen we nog als twee giechelende brugpiepers door de school liepen. Terwijl ik jaloers werd, omdat jij de hoofdrol kreeg in onze voorstelling. Hoe hadden we toen kunnen weten dat we nu hier zouden zijn? Ik, in het derde jaar Muziektheater. Ik begin deze week aan mijn bovenbouw-middenproductie en ik had vlak voor de vakantie echt even zo'n 'hoe kan ik nu al bovenbouwer zijn ik ben net begonnen waar is alle tijd heen?'-momentje. Jij zit freaking in je eerste jaar ATKA, op een van de beste theaterscholen van dit land en daarnaast ben je afgestudeerd Musical Artist en Pedagogisch Medewerker, how did that happen?
Terwijl we gisteren, in de stromende regen, weer bedachten bij wie we allemaal in de klas zaten toen en wat ze nu allemaal deden, kon ik bijna niet meer geloven dat we zit echt bereikt hadden. Wie had gedacht dat wij zo succesvol zouden zijn? Zouden jij ons eruit hebben gepikt, toen we nog brugklassers waren? Zou jij ons hebben gekozen om het meest succesvol binnen het theater te zijn? (Oké, ik doe net alsof die jongen die de acteursopleiding doet in Parijs niet bestaat). Hiermee wil ik mezelf echt niet boven anderen zetten, want mensen waarbij we in de klas zaten zijn nu vast ook heel succesvol en gelukkig. Maar had jij ons eruit gepikt om later nog iets professioneels met theater te doen? Ik had ons er niet uitgepikt, mij in elk geval niet. Ik had nooit gedacht dat ik hier zou eindigen. En zeker niet dat ik met jou zou eindigen en dat we nu nog steeds zo goed bevriend zouden zijn.
En zo begon ik 2016 weer even intens gelukkig en dankbaar. Wat een leven hebben wij toch! En wat ben ik trots.

En, ik heb het goede voornemen om kortere blogs te gaan schrijven, for the sake of everyone. Dus bij deze een kortere blog!

Ik zie je hopelijk snel weel, succes met je eerste week in het tweede half jaar!

Likjes van Britt.

You Might Also Like

0 reacties