Niet zoals bij Idols.

januari 18, 2016

Net iets te onderuitgezakt zit ik, in een gebouw in Amsterdam, onder een portret van Chantal Janzen, te wachten tot de allerlaatste auditant. Die allerlaatste auditant is namelijk mijn lift naar huis. Ik zelf was als vijfde aan de beurt. Ik heb nu al overal spierpijn door de dansauditie en ik kan mezelf er niet meer toe zetten om rechter op te gaan zitten.
Ik heb het redelijk goed gedaan. Ik merk dat ik mijn zenuwen nu iets minder in bedwang had dan de vorige keer en dat de verkoudheid me iets meer tegenwerkte dan ik gewend ben, maar ik heb niet slecht gezongen en daar ben ik blij mee. Ik was allang weer blij dat de 'jury' achter de tafel niet, zoals bij Idols, gierend van de lach commentaar zaten te geven, maar dat er wederom respect was voor iedere auditant van de dag. Fijn om te weten dat auditeren dus echt niet altijd zo'n ramp is. Het is alleen gewoon lang wachten.
Alle spanning die ik, vlak voor en tijdens, mijn auditie voelde ik alweer helemaal weg. Ik kan er nu toch niks meer aan doen. Nu is het aan de mensen achter de tafel om de moeilijke beslissingen te maken. Ik heb gereflecteerd op mijn performance en heb mijn tops en tips genoteerd en nu laat ik het geheel over aan het creatief team van de voorstellingen waar ik voor auditeer. 
En na de allerlaatste auditant, die ook eindelijk van de spanning af is, ga ik met opgeheven hoofd en zonder kriebels in mijn buik naar huis.

Ik ben zo blij dat stages niet verplicht zijn bij mij op school. Dat maakt de audities zoveel minder stressvol. Het is leuk als het lukt, maar niet erg als het niet lukt. Het is dus niet erg als deze auditie niet succesvol blijkt en daardoor kom ik de dagen na de auditie nog steeds rustig door. We horen vanzelf iets en als ik het dan niet geworden ben, is dat oké. En toch bedenk ik me soms hoe de telefoon gaat en ik te horen krijg dat ik door ben. Hoe leuk zou het zijn als ik nog een keer terug mag komen? Ik wil niet te veel hopen, maar toch, hoe tof zou het zijn?

'Hebben jullie al wat gehoord?' Facebook messenger, een auditant van een andere opleiding. 'Wij zijn net gebeld en bij ons zijn er 5 door.' Daar zijn de kriebels weer. Zal ik ook snel gebeld worden? Stel dat ze ons pas morgen bellen? Zouden ze het bij ons ook al weten? Als er bij hen 5 door zijn, wie van ons zouden dan kans maken? En zou ik daarbij zitten?
Ik was even vergeten dat het ergste aan auditie doen, de uitslag is. De auditie heb ik helemaal zelf in de hand, de uitslag ervan niet. En hoewel ik weet dat ik vanzelf gebeld word, ik kan mezelf de rest van de avond niet meer rustig krijgen.

De dag erna issie er dan, de uitslag. Niet door. Het is niet erg. De zenuwen vallen van me af en ik voel gelijk de acceptatie. Ja, het was heel leuk geweest om door te gaan, maar ik kan er ook mee leven dat ik het niet ben. Het is nog steeds niet het einde van de wereld. Volgende keer beter. En om de volgende keer echt beter te doen, is feedback gelukkig ook nog een deel van auditie doen als stagiaire. Want waarom ben ik het dan niet geworden en anderen wel?

Mijn feedback is hetzelfde als de vorige keer: niet het type. Dat is natuurlijk opzich ontzettend positief. Dat betekent niet dat ik het slecht gedaan heb of niet goed genoeg ben om auditie te doen op dit moment. Het betekent dat ik niet in de voorstelling pas. En toch ben ik teleurgesteld. Ik kan namelijk weinig veranderen aan dat ik niet het type ben. Dat ligt denk ik, voornamelijk, aan mijn lengte en daar kan ik nou eenmaal niks aan doen. En als ik dan na ga denken waar ik wel echt het type voor zou zijn, kom ik op 1 rol uit van een musical die net geweest is en dus voorlopig niet terug komt. Ik heb altijd geweten dat mijn lengte moeilijk zou zijn en ik heb me daar altijd op voorbereid en toch besef ik me pas nu hoe moeilijk het echt gaat zijn. En wat een belemmering het nu is. Natuurlijk gaan er ook audities komen waar mijn lengte een enorm voordeel is, maar nu os het een belemmering. 
En stel nou dat mij 'niet helemaal in shape zijn' ook een belemmering is? Het is heel fijn dat ik echt oprecht een keer tevreden kan zijn met hoe ik eruit zie, maar kunnen anderen dat ook? Of willen mensen niet iemand op het toneel zien die misschien een paar mee trillende vetjes heeft? 

Er zijn zoveel vragen waar ik nog geen antwoord op heb en waar ik misschien ook wel nooit antwoord op zal krijgen. Confronterende dingen waar ik eigenlijk misschien wel helemaal geen antwoord op zou willen, maar waarvan ik weet dat het moet.

En hoewel het niet erg is dat ik niet door ben, was het leuk voor mijn ego geweest om wel door te zijn. Achja, volgende keer beter.


You Might Also Like

4 reacties

  1. Aah wat jammer! Maar je gaat er zo goed mee om :) En super leuk geschreven ook, ik werd er zelf zenuwachtig van haha ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah dankjewel voor je reactie! Fijn om te horen dat je het leuk vindt om te lezen!
      Liefs!

      Verwijderen
  2. Super knap dat je t hebt gedaan, heb jou een instagram berichtje gestuurd. xx

    BeantwoordenVerwijderen