Een tweede kans.

februari 17, 2016

Deze week zijn er weer audities bij Muziektheater. Maandag zaten de eerste talenten trillend op de gang. Ik moet dan altijd toch even terugdenken aan dat moment dat ik daar zat. Het is intussen al 3 jaar geleden, maar ik weet het nog steeds heel goed.
Dit jaar nam ik, voor het eerst, plaats achter de tafel. Ik mocht beslissen over het lot van deze mensen. Hun toekomst lag in mijn handen. En ik vind dat ik daar, na 3 jaar, best een goed oog voor heb. Oké, ik heb natuurlijk niet echt mogen kiezen, ik zat erbij omdat ik een educatie minor volg. Toch voelde het ineens gek om aan de andere kant te staan.
Ik weet nog heel goed hoe ik daar zwetend op de gang zat. Hopend op een plekje in het komende eerste jaar. Een plekje dat ik wist te bemachtigen. Om vervolgens te dromen van alles wat nog zou kunnen komen. Ik droomde van audities bij de grote producenten. Hoofdrollen in prachtige theaters. Intieme solo-concerten. De wereld lag voor me open. Nu zit ik niet alleen achter de tafel, maar worden een aantal van die wilde dromen werkelijkheid zonder dat ik het me besefte.
Morgen mag ik weer. Weer een auditie. Ik heb een tweede kans gekregen. En hoewel ik nu echt honderdduizend kleuren schijt, mijn kaak nog nooit zo gespannen geweest is en mijn stem niet in de meeste ideale conditie is, ga ik alles uit die tweede kans halen wat ik kan. Want ik krijg die kans niet voor niks. Het enige dat ik kan doen, is bewijzen dat ik goed ben en dat ik talent heb en dat ik een leuk mens ben en meer kan ik niet doen.
Ik dacht dat ik goed was in auditie doen, maar nu ik weet dat het waarschijnlijk tussen mij en drie anderen gaat, word ik extra gestrest. Ik denk alleen maar: 'Zij kan het echt veel beter dan ik.' 'Zij zingt dit veel beter dan ik.' 'Ze gaan haar toch wel kiezen.' Gelukkig heb ik net gehoord dat de desbetreffende 'zij' dat ook denkt.
En hoewel elke auditie van achter de tafel zo helder en duidelijk lijkt, is dat het in realiteit helemaal niet. Ik heb ineens geen idee meer wat mijn sterke punten zijn.
Dus ik probeer vanavond alles los te laten. Lekker te ontspannen. Ik ben goed voorbereid. Ik ken al mijn teksten en mijn noten. Ik heb alles klaargelegd, uitgeprint en gestreken. Ik moet het alleen nog even doen.
Dus dat ga ik dan ook maar doen. Want naast dat ik het eigenlijk al weer iets te graag wil en al trillende vingers krijg als ik er aan denk, is het ook ontzettend vet dat ik toch nog een keer gebeld ben en dat ik nu op dit punt ben in mijn leven. Ik weet het, ik blijf het elke keer weer zeggen: ik kan niet geloven dat ik dit allemaal bereikt heb en dat ik dat als zo vanzelfsprekend kan beschouwen.

You Might Also Like

1 reacties

  1. Heel veel success, wij duimen voor je :) Astrid en Saskia

    BeantwoordenVerwijderen