Waarom ga je eigenlijk nog naar dat kamp?

augustus 07, 2016



"Waarom ga je eigenlijk nog naar dat kamp?" Het was een druilerige, doordeweekse dag en hij stelde me de vraag die ik al een tijdje steeds in mijn achterhoofd hoorde. Waarom kon ik het niet meer voor mezelf verklaren? Volgend jaar studeer ik af en hoor ik mijn brood te gaan verdienen met 'musical', geen geld ervoor te betalen. Ik hoor me niet meer tussen de amateurs te scharen.
"Ik wil het gewoon niet missen. En ik wil zo graag die workshop van Celinde (Schoenmaker)" antwoord ik.
Al maanden ben ik het voor mezelf goed aan het praten. Dat ik weer mee ga op MusicalCamp, al voor het 4e jaar. Want als ik het woord MusicalCamp hoor, denk ik ook aan doorgeslagen fans die in een merchandise shirt over een grasveld huppelen. Al twijfel ik of dat het imago is van het woord: 'MusicalCamp' of van musical opzich. Want ik durf sowieso nooit met trots te zeggen dat ik een musicalopleiding doe en dat ik opgeleid word tot musical-artiest. Het woord musical heeft op zichzelf een nare nasmaak gekregen. Bij musical denk je aan overdreven, blije homo's, dansend en zingend in felgekleurde lycrapakken. De rest wordt tegenwoordig 'modern muziektheater' of 'musical 2.0' genoemd. Een toneelstuk met liedjes. Flikker toch op. Musical is niet alleen overdreven, blije homo's, dansend en zingend in felgekleurde lycrapakken. En al zou dat wel zo zijn, laten we dan niet vergeten dat het nog steeds topsport is. Het is alsof je een marathon rent in een korset waarin je ademhaling beperkt wordt en op veel te hoge en oncomfortabele hakken terwijl je Bohemian Rhapsody zuiver zingt en ondertussen doet alsof alles geweldig is en je helemaal niet kapot bent. En dan moet je ondertussen ook nog 6 keer binnen een minuut van pakje, schoenen en pruik wisselen. Dus laten we sowieso alsjeblieft trots zijn op het feit dat wij als musical-artiesten dat kunnen.
En natuurlijk doe ik al een musicalopleiding en hoop ik me over niet al te lange tijd bij de blije, overdreven homo's te mogen voegen. Misschien ben ik, van alle deelnemers van MusicalCamp, wel degene die het dichtste bij het professionele vak zit. Wat maakt dan dat ik niet meer ook gewoon een deelnemer kan zijn? Want naast musicalfans (zijn we dat niet allemaal een beetje?) gaan er ook enorm getalenteerde jongeren mee die misschien wel meer ervaring hebben dan ik en nog een prachtige toekomst voor zich hebben. Volwassenen die eigenlijk hun roeping gemist hebben of die het gewoon enorm leuk vinden om te doen. Mensen die helemaal niet gezegend zijn met een talent, maar wel voor aan in het midden uit volle borst, keihard, vals meezingen. Waarom zou ik me in godsnaam beter voelen dan dat?
Ik ben voor het 4e jaar op MusicalCamp geweest en het was geweldig. Ik heb met 6 klasgenoten 7 dagen fulltime lessen gehad van 8 totaal verschillende docenten in 9 verschillende vakken. Ik stapte de lessen in met het idee 'ik wil leren' in plaats van 'ik wil presteren'. Ik hoefde het niet goed te doen en werd er niet op beoordeeld. En toch was het zo fijn om te horen dat ik het goed gedaan had en dat een docent er niks aan zou veranderen. Ik zong nummers die ik op school niet zong, omdat ik er niet aan toe kwam of het niet in mijn leerlijn paste. Ik leerde met een grote grijns op mijn gezicht van mijn klasgenoten die nog niet nadachten over of ze een noot liever wilden belten of mixen, maar gewoon hun verhaal vertelden. We creëerden een hele innige band, omdat jezelf binnen een dag bloot moeten geven in een les nogal wat lef en respect voor elkaar eist. Ik huilde mee met een jongen die ik pas 3 dagen kende en ik meende het. Ik ontbeet en dineerde met dezelfde mensen, sliep met ze en stond met ze op. Ik sloot vriendschappen die ik op school bijna niet heb en die ik nooit zal vergeten.
Het klinkt allemaal enorm cliché, maar het is wel hoe het gebeurde. Ik was weer heel even het gelukkigste mens op aarde. Ik had twee weken helemaal geen zorgen, geen tijd om te piekeren over alles wat me dwars zat. Te moe om überhaupt aan al mijn problemen te denken. Ik wilde daar blijven, in 't Gaffeltje in het altijd zonnige en eeuwig tropische Hapert. Voor altijd gelukkig.
"Waarom ga je eigenlijk nog op dat kamp?" Omdat ik daar gelukkig ben. Omdat ik daar niet onzeker hoef te zijn over waar ik het hele jaar zo onzeker van werd. Omdat ik daar weer trots kan zijn op wat ik doe. Omdat ik daar ontspan. Geïnspireerd word en inspireer. Omdat ik daar weer de kracht vind om weer een jaar keihard te gaan. En ook omdat ik me niet wil beperken tot de lessen en de leerkrachten die me op school geboden worden. Ik wil meer. Grotere stappen maken, andere technieken ontdenken, mijn eigen mening ontwikkelen. Elke dag sleutelen aan mijn talent. Nieuwe mensen leren kennen, mijn netwerk uitbreiden. Ik wil zoveel meer.
Vandaag, toen ik weer aan het werk en dus terug in het normale leven was, voelde ik me zoveel energieker. I was on fleek. Ik voelde me zelfverzekerd in mijn baan en twijfelde niet meer zoveel aan mezelf. Ik merkte ineens dat ik onzekerder was geweest dan ik zelf doorhad. Ik heb het afgelopen jaar zoveel toffe projecten gedaan en zoveel mooie momenten meegemaakt, dat ik niet doorhad hoeveel ik echt aan mezelf twijfelde. En hoeveel moeite ik moest doen om positief en dankbaar te blijven. 
MusicalCamp heeft ervoor gezorgd dat ik dat nu weer terug heb. De dankbaarheid en de trots. En al ben ik straks een van de blije, overdreven homo's en wil ik nog steeds mee op MusicalCamp. So what! Waarom zou ik me moeten verantwoorde. 
"Waarom ga je eigenlijk nog steeds naar dit kamp". Waarom jij niet?

You Might Also Like

3 reacties