Een Caffe Latte en een goed gesprek alstublieft.

september 18, 2016


Ik ben de laatste tijd nogal cafeïne verslaafd. Sinds ik in een lunchroom werk waar ik zo vier (soms acht) koffie op een dag kan drinken, loopt mijn verslaving nogal uit de hand. Vooral omdat ik nu juist ook extra kieskeurig op mijn koffie wordt en niet zomaar koffie uit een apparaat zou drinken. En zo gebeurd het dat ik iedere dag de Doppio inloop, ik vrolijk begroet word, en mijn bestelling al klaar gemaakt wordt zonder dat ik iets hoef te zeggen.
Als vierdejaars Muziektheater student is een van mijn afstudeerprojecten een solovoorstelling te maken (genaamd Theatraal Concert, oftewel TC). Al vanaf mijn eerste jaar kijk ik daar naar uit, want bij een TC mag je vrijwel alles doen wat je wilt. Het is volledig aan jou wat je wilt vertellen met je TC, welke nummers je daarvoor gebruikt, hoe je dat theatraal vormgeeft, waar je dat doet en wie je begeleiden. Eigenlijk is vrijwel alles vrij. En hoewel ik er altijd dus zo naar uitkeek, dacht ik nu vooral: Als alles mag, wat wil ik dan eigenlijk echt? En als ik iedereen mag vragen, met wie wil ik dan echt werken? Alles is zoveel, er is zoveel keuze, hoe weet ik wie het beste voor mij is?
Zo kwam het dat ik gisteren aan de gracht in Amsterdam zat en vandaag in het centrum van Haarlem (wat echt superleuk is en waar ik veel te weinig kom). Beide keren met een heerlijke Caffe Latte voor mijn neus. Met twee enorm lieve mensen die eventueel mijn TC coaches zouden kunnen worden. Twee mensen waar ik naar op kijk, waar ik geinspireerd van raak en waar ik enorm veel van zou kunnen leren. En terwijl ik op het terras zat in dit nog veel te lekkere weer voor September (dit is geen klagen, weer blijf alsjeblieft voor altijd zo), voelde ik me zo dankbaar. Heerlijk dat ik gewoon met dit soort mensen een koffietje kan drinken en kan praten over het leven en over het vak. Over mijn onzekerheden die ook ooit hun onzekerheden zijn geweest en dat dat bij hen goed is gekomen. Over alle dingen die zij gedaan hebben in hun leven en waar ze nou eigenlijk echt gelukkig van worden. Over waarom we dit vak gekozen hebben, alles wat er prachtig aan is en de dingen die moeilijk zijn. Over mijn freaking vierdejaars solo concert en wat voor tofs we daar allemaal mee zouden kunnen doen.
En hoewel ik natuurlijk niet altijd een goede reden heb om koffie te gaan drinken met dit soort inspirerende mensen, vond ik niet dat dit bij één keer moest blijven. Alleen al praten met mensen kan zo inspirerend zijn. Voor netwerken heb ik geen wijn en bitterbal nodig. Er zijn zoveel verschillende kanten aan dit vak, zoveel mensen waar ik van zou kunnen leren en waar ik een voorbeeld uit kan halen. Zoveel leuke stadjes en koffietentjes die ik nog niet ontdekt heb.
Dus het lijkt me echt enorm leuk om zulke gesprekken vaker met mensen te hebben. Gewoon een simpel mailtje te sturen, met mensen af te spreken en te kunnen sparren over de liefde en de struggle van het theater. Geinspireerd raken en inspireren. Elkaar wat bijbrengen over het leven. Ik begin goede gesprekken steeds meer op prijs te stellen. En ik ga oprecht proberen meer goede gesprekken in het leven te voeren.
Is mijn koffie verslaving dan misschien toch ook ergens goed voor?

You Might Also Like

0 reacties