JLo from the blog

september 27, 2016



Ik deel al ruim drie jaar van alles op mijn blog. Mijn angsten, mijn onzekerheden, mijn gevoelens. Met veel plezier heb ik altijd alles online gegooid. Soms met een beetje twijfel over of dit voor de buitenwereld misschien niet toch te veel detail is, maar eigenlijk altijd met trots achter wat ik wilde delen. Dingen die voor mij belangrijk zijn, die voor mij spelen. Op de een of andere manier wilde ik altijd delen wat er in mij om ging, ook al waren dat totaal nutteloze dingen. Ik schreef en ik deelde.

Mijn mamma heeft kanker. En over dat feit heb ik zeker vijf keer een blog proberen te schrijven, zonder dat ik de juiste woorden op mijn scherm kreeg of het durfde te plaatsen. Zoiets delen voelde te persoonlijk. Ik wilde niet dat mensen me vroegen hoe het ging, of me een sterke vrouw noemden. Ik vond het überhaupt al moeilijk om het aan mijn beste vrienden te vertellen en deed dat dan ook liever via een whatsapp bericht. Doodsbang dat er emoties boven zouden komen die ik niet zou kunnen bedwingen. Ik haat het om te huilen waar anderen bij zijn. Ik haat het om zo zwak te moeten zijn. Al is het om een goede reden, ik ga liever helemaal kapot in mijn eentje. Zodat ik mijn glimlach weer op kan zetten als er anderen bij zijn.

Ik weet niet of ik me bewust een beetje buiten de ziekte van mijn mamma heb gehouden. Ik had het ook gewoon heel druk op school en was weinig thuis om met haar te delen. Daarnaast vind ik het nog extra vervelend om voor/om haar te huilen en lach ik alles wat moeilijk is liever weg. Positiviteit en keihard doen alsof het allemaal wel mee valt. Want voor mij valt het ook allemaal best wel mee. 
Veel moeilijker vind ik het dat mijn zusje van 14 er veel meer van mee krijgt dan ik. Ik zou er eigenlijk voor haar moeten zijn, de last van haar schouders moeten halen. Want terwijl ik me er makkelijk voor af kan sluiten en door kan gaan waar ik mee bezig was, wordt zij er iedere dag mee geconfronteerd. En omdat ik er te weinig ben voor mijn lieve mamma, moet zij er zijn. En ergens vind ik dat enorm moeilijk.

Kanker raakt iedereen. Op de een of andere manier doet het zoveel meer mensen pijn dan we zouden willen. En hoewel het mamma het allermeest raakt, merk ik het van haar het allerminst. Zij kan op de beste manier vertellen dat de uitslag niet zo goed was. Waardoor ik nonchalant kan reageren, alsof het allemaal niet zo heel erg is. We komen er wel weer doorheen.

Omdat mamma altijd zo sterk is, kan ik me vaak nauwelijks voorstellen dat de dalen voor haar het allerdiepste zijn. Stiekem, diep van binnen, weet ik natuurlijk dat ze zich juist voor ons zo groot mogelijk houdt. Maar ik zie mijn mamma als de allersterkste vrouw die alles aan kan. Zij valt niet om van zo'n tegenslag. Zij gaat er, met veel positiviteit, tegenaan en voor we het weten is het voorbij.

Ik schrijf over al mijn gevoelens, maar dit kan ik niet delen. Ik sluit me er het liefst voor af, geef soms vlak antwoord op de vraag hoe het nu gaat en ga weer door met mijn veel te drukke leventje. 

En toen was daar JLo from the blog. Ik dacht altijd dat ik mijn schrijftalent van mijn vader had, maar ook mijn mamma kan er ook wat van. Ze hield op kanker.nl een blog bij over alles wat haar bezighield, zoals ik dat hier doe. Open en eerlijk. En voor de tweede keer huilde ik omdat mijn moeder ziek is. De eerste keer was toen ik besloot het mijn klas te vertellen en ik voelde me daar verschrikkelijk om, want ik moest zo erg huilen dat ik het amper uit kon spreken. Nu stond ik te janken boven de wokpannen (waar ik toch al geen zin in had, want ik wilde soep maar er was geen enkele veganistische soep in de supermarkt). Ik hoopte dat mijn huisgenoot het niet zou merken. In mijn hoofd was ik al een smoes aan het bedenken voor als ze me zou vragen waarom ik huilde. Te bang om de waarheid te vertellen:
Mijn mamma schreef prachtige blogs over haar leven met kanker. Dingen die ze mij niet vertelde, net zoals ik haar dit soort dingen niet kon vertellen. Over al haar ongemakken die ik niet mee kreeg. Over hoe ze stoer pubertjes aansprak over het schelden met kanker door haar muts af te trekken. Over haar enorme liefde voor ons en alles wat er komt kijken bij chemokuren en kanker.
Trotser dan ooit te voren lees ik de blogs. Mijn mamma is de sterkste vrouw ter wereld, nu weet ik het zeker. En wat ik houd enorm veel van haar.

You Might Also Like

0 reacties