Volgens mij heb jij echt een fantastisch leven.

september 06, 2016



'Volgens mij heb jij echt een fantastisch leven.' De reactie van een vriendinnetje op mijn Berlijn vlog. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ik doe iedere dag wat ik het allerliefste wil doen, heb geweldig lieve mensen om me heen en ik krijg insane toffe kansen. Ik zal nooit zeuren over het leven wat ik heb en ik zal altijd dankbaar zijn. En toch durf ik niet te antwoorden met: 'ja, dat heb ik zeker.'
Ten eerste omdat ik hoop dat mensen ook weten dat ik dat niet allemaal zomaar gekregen heb. Dat mensen weten dat het niet een voorrecht is om een geweldig leven te hebben. Ik heb keihard gewerkt voor het leven dat ik nu leid, maar ik heb er geen moment spijt van. En ik weet zeker dat iedereen net zo'n geweldig leven kan hebben, als ie er maar een beetje voor werkt. Ik wil mensen hoop geven dat hun leven ook zo kan zijn en niet jaloers maken.
Daarnaast zijn er natuurlijk ook dingen in mijn leven die verre van fantastisch zijn. Ik kies er alleen voor om die dingen meestal niet te laten zien. Een fantastisch leven is zeker niet hetzelfde als een perfect leven. Er zijn genoeg dingen die tegen zitten en toch is mijn leven zo fantastisch als ik het zelf maak.
Het afgelopen half jaar heb ik amper geblogd. Deels omdat ik het niet meer wilde en deels omdat ik geen inspiratie meer had. De twee zijn natuurlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden. En omdat het nu weer zo goed gaat, ik meer likes en lezers heb dan ooit en ik weer helemaal back on track ben, voelde ik de behoefte jullie uit te leggen waarom.
Deze week zijn de lessen weer begonnen en ik had het best zwaar. Zo enthousiast als ik vorig jaar op sprong om mijn les te nemen, zo bang bleef ik nu zitten wachten tot ik het niet meer uit kon stellen. Ik had zelfs mijn eerste volledige blackout ooit. Het is totaal geen reële onzekerheid, want mijn lessen gaan eigenlijk best goed en er is niks waar ik me zorgen om moet maken, maar ik doe het toch.
Nu het na de zomer weer wat beter met me gaat, besefte ik me pas hoe erg ik in een dip zat het afgelopen half jaar. En dat het eigenlijk echt niet zo goed met me ging. Ik heb 'de donkere kant' van ons vak gezien, om het even heel dramatisch te zeggen. Er zijn mega veel lichte kanten, ik stond vorige week nog op de freaking Uitmarkt, maar er zijn ook donkere kanten.
Want door vorig jaar afwijzing na afwijzing te krijgen en middelmatig cijfer na middelmatig cijfer, zette mijn enthousiasme zich langzaam om in onzekerheid. Zo langzaam dat ik het eigenlijk niet eens door had. Totdat ik een totale mental breakdown had in mijn zangles en zeker een uur gehuild heb omdat ik zo teleurgesteld was dat ik niet allang de waardering kreeg die ik voor mezelf in gedachten had, al verdiende ik die ook niet per se. Ik cijferde mezelf steeds meer weg, plaatste anderen steeds hoger dan mezelf en durfde me niet meer vol te geven, omdat ik er niet meer volledig van overtuigd was dat ik dat wel kon.
En ik zou liegen als ik zei dat die dip alleen door onzekerheid kwam. Toen duidelijk werd dat mijn moeder aan de chemo moest tegen borstkanker, is de dip eigenlijk begonnen. En hoewel ik echt het gevoel had dat ik het onder controle had en het allemaal goed met me ging, moest ik soms ineens huilen in mijn zangles omdat 'iets niet lukte', terwijl ik dat nooit eerder gedaan had.
En ik laat het nu lijken alsof ik alleen maar depressief was, dat is echt niet waar. Ik had het eigenlijk amper door. Maar ik was wel steeds meer bezig met wat mensen van mij vonden. Hoe mensen over me dachten. Zelfs op mijn bijbaantje kon ik niet goed presteren, omdat ik steeds bang was dat ik ontslagen zou worden en ik eigenlijk echt niet begreep waarom ze me aangenomen hadden. Ik kon namelijk niet zo veel en heb niet echt horeca talent.
Toen ik vorige week als een ster koffie stond te zetten, dat kan ik nu namelijk en ik VIND het toch leuk, zei mijn baas ineens: 'Wat is er eigenlijk gebeurd in de afgelopen weken, Britt? Je straalt zoveel meer.' Het enige antwoord dat ik kon bedenken was: 'Ik heb mijn zelfverzekerdheid weer terug gevonden'. Het is waar, de vakantie heeft me echt weel goed opgeladen, geïnspireerd en gemotiveerd. Ik kon niet loskomen van die negatieve spiraal die totaal niet door school kwam, maar zich wel op school ontwikkelde, zolang ik nog op school was. En onder andere drie weken MusicalCamp, een paar dagen Berlijn en een geweldige Musical Sing Along hebben ervoor gezorgd dat ik weer een beetje mezelf ben en dat ik weer stappen maak om enthousiast in mijn lessen te staan.
Ik heb het afgelopen half jaar duizend blogs geschreven over kanker en over hoe ik me soms voelde, maar ik had nooit de ballen om ze te plaatsen. Ik hoef totaal geen medelijden, want ik haat het om zielig of zwak te zijn. Ik wil laten zien dat het leven prachtig kan zijn en dat genieten het allerbelangrijkste is, wat voor shit er ook allemaal over je heen komt. En eigenlijk ben ik enorm blij met een compliment als 'Volgens mij heb jij echt een fantastisch leven.' Want juist omdat dat niet altijd zo is, kan ik dat schijnbaar wel zo over laten komen. En dat vind ik belangrijk. Ik geniet weer en ik leef weer en ik hoop dat iedereen zijn leven zo kan vormgeven dat, ondanks alles, het leven nog steeds fantastisch is.
En toen vorige week een klasgenootje vertelde, in een gesprek op de bank, 's nachts, met iets te veel wijn, dat ze soms hoopte dat ze wat meer was zoals ik; omdat zij soms zo bleef hangen in problemen en ik altijd zo positief overkwam, dacht ik weer: dit is waarom ik een blog heb. Dit is wat ik wil delen met de wereld. Positiviteit. Liefde voor het fantastische leven, ondanks alles. Inspiratie, motivatie, zelfverzekerdheid. Dit is precies waarom ik een blog heb en dit soort verhalen typ. En ik hoop echt oprecht dat mensen er iets aan hebben. Gelukkig heb ik er zelf meestal nog het meeste aan.

Ik heb er drie avonden over gedaan deze blog te schrijven. Ik vind het doodeng om dit te plaatsen, omdat ik echt niet over wil komen als een zeikerd. Maar dit is wat het is en dit is wat ik wilde delen. Dus ik ga nu op de knop 'Publiceren' drukken en dan zie ik wel weer wat het me brengt. Op naar nog veel meer moois!

You Might Also Like

4 reacties

  1. Lieverd. Jij bent ook maar een mens met alle gevoelens die erbij horen. Ik ben blij dat ik je ken en elke keer dat ik je zie is het gezellig. Als dat een keer niet zo is blijf je van harte welkom en knuf ik je net zo graag.

    Dikke kus en knuf moedige vrouw

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lieve Britt,

      Echt ik waardeer het enorm dat je hier zo puur en eerlijk durft te zijn . En hier je verhaal durft te delen. Wat mooi om te zien dat ondanks alle moeilijke dingen die op je pad zijn gekomen je er toch weer er door heen bent gekomen. En wat fijn dat je zomer zo zelfverzekerd heeft gemaakt. Ik had je ook zeker weten gemist als jij er niet was op musicalcamp. Wat ben je een mooi en inspirerend mens. Blijf vooral door gaan met je wat doet en luister altijd naar je hart. Want dat fantastische leven is je zeker gegund ! Dikke kus en knuffel


      Danieke

      Verwijderen
    2. Hoi Danieke,

      Dankjewel voor je lieve reactie!! Super lief van je!

      Liefs, Britt.

      Verwijderen