Een ode aan vriendschap.

oktober 29, 2016

Ik heb de laatste tijd een beetje ruzie met Facebook. Facebook viert namelijk nooit vriendschapsjubileums die ik wil vieren. Ik krijg nooit de filmpjes met de relevante mensen.
Van de week kreeg ik een melding van mijn zeven-jarige Facebook vriendschap met Romy. Zonder filmpje, alleen met foto's. En hoewel ik de dag ervoor zes jaar bevriend was met Ginno, werd dat ook niet beloond met een filmpje. Ik weet niet waarom dat me frustreert, maar ik wil op de een of andere manier gewoon heel graag met mensen delen dat ik al zo lang zulke lieve vrienden heb.
Vorige week, onder het genot van koffie, kwamen Romy en ik erachter dat wij inmiddels 10 jaar vriendinnen zijn. We begonnen als schattige, lichtelijk awkwarde brugklassertjes en nu delen we nog steeds een intense, kleffe vriendschap.

De laatste tijd voel ik me sociaal zo anders. De keren dat ik alleen thuis ben zijn minimaal, terwijl ik vroeger niks liever wilde. Dan maakte ik een planning voor als ik thuis kwam: hoeveel aflevering Grey's Anatomy ik nog kon kijken of hoeveel musicalfilms ik nog mee kon spelen of hoeveel tijd ik nog had om alles op te zoeken over Glee en Twilight. Ik hield van alleen zijn.
Tegenwoordig zit ik uren met mensen in de Doppio, voordat ik veel te laat richting huis vertrek. Als ik al richting huis vertrek en niet gewoon toch met vrienden iets ga eten om vervolgens in de kroeg te eindigen. Want alleen thuis heb ik toch niks te doen en, misschien wel het allerergste, dan moet ik voor mezelf koken....

En hoewel ik vroeger nog jaloers toekeek hoe al die meiden waar ik zo tegenop keek overspoelden in vrienden, heb ik inmiddels zelf ook een grote vriendengroep om me heen. Ik was vroeger nooit zo goed in vrienden maken en die onderhouden en met mijn beste vriendinnen van toen praat ik nu nooit meer. Dat is niet erg, ik denk dat dat zo hoort te gaan. Maar dat een vriendschap met Romy dus in stand is gebleven en alleen maar hechter is geworden, vind ik heel bijzonder. En zo zijn er nog meer mensen langer blijven hangen dan ik had durven dromen. Anouk ken ik bijvoorbeeld inmiddels al 20 jaar!!

Dat moest natuurlijk bewezen worden met een foto.
En zo gebeurt het dus vaker wel dan niet dat ik tegenwoordig ergens op school zit, met mijn jas aan, gewoon omdat ik geen zin heb om in m'n eentje naar huis te gaan. Heb ik allemaal leuke en lieve mensen om me heen die me iedere dag weer aan het lachen maken en kan ik me niet eens herinneren hoe ik aan die vrienden gekomen ben of wat ik gedaan heb om die vriendschappen in stand te houden. En oprecht had ik dat vroeger, als de eeuwige loner die ik was, nooit gedacht.
Dat ik zoveel lieve, maar ook enorm getalenteerde vrienden om me heen zou hebben de me zo steunen. Die geweldige dingen aan het doen zijn en ook nog eens tijd maken voor mij.

En daarom geef ik bij deze Facebook de dikke vinger en is deze blog een ode aan de vriendschap! Een ode aan al die mensen die er voor me zijn. Een ode aan mijn intens sociale leven met teveel leuke dingen om op te noemen! Een ode aan huilen en aan lachen. Aan zo intens trots zijn dat je bijna uit elkaar barst. Een ode aan koffie en taart en doe nog maar een koffie. Een ode aan niks zeggen en aan nooit stoppen met praten. Een ode aan veel te vaak veel te klef. Een ode aan elke dag. Een ode aan een keer in de maand, of zelfs minder. Een ode aan vrolijk. Een ode aan geluk.
Bedankt dat jullie er zijn :)


Ik had 2 collages nodig, want ik had te veel leuke foto's!

You Might Also Like

0 reacties