I just had a Wicked Week.

oktober 02, 2016


Door: zepheenia on devianART via Pinterest.
Na een aantal weken auditie-training, werd het tijd voor de laatste integratielessen voor mij op school. Integratie is het hoofdvak van Muziektheater en is eigenlijk het vak waar je alles wat je leert samen moet voegen (muzikaliteit, vocaliteit, tekstbesef, fantasie, inlevingsvermogen, eigenheid, speltechnieken, mise en scene, fysiek en ik kan nog wel even doorgaan).
Ten eerste vind ik het ergens dood eng dat het 'het laatste' van iets is. Ik ga me steeds meer beseffen dat ik nu een vierdejaars ben en ga afstuderen dit jaar. Maar daarnaast besefte ik me ook dat dit mijn laatste kans was om aan bepaalde nummers nog te werken. Oké, laatste kans is misschien wel echt een beetje overdreven, het is niet zo dat ik hierna nooit meer lessen ga volgen. Maar het zette me wel aan het denken: wat is nou eigenlijk hetgeen wat ik hier op school altijd nog eens heb willen doen?
En, na natuurlijk veel te lang twijfelen, koos ik toch voor mijn ultieme integratienummer: No Good Deed.
Ik weet dat mensen het waarschijnlijk afgezaagd vinden. Het is al honderd keer gedaan. Het is sowieso al vaak zoveel beter gedaan dan ik het ooit zou kunnen. En toch, als ik dat nummer nou nog eens goed geïntegreerd krijg, kan ik echt gelukkig sterven. Dus ging ik, op een doodgewone dinsdagmiddag, de strijd aan met de hoge D's.
Ik weet überhaupt nog niet of ik de vocaliteit en de muzikaliteit in dit nummer kan combineren, laat staan dat ik er ook nog tekstbesef, inlevingsvermogen, eigenheid, speltechnieken, mise en scene, fysiek en al dat andere aan toe kan voegen. Ik zit de struggelen met waar ik mijn focus leg (dus waar ik kijk) en hoe ik de woorden die ik zing in godsnaam concreet moet maken. Plus dat mijn denktekst soms gewoon is: Hoge noot, nog een hogere noot, lange hoge noooooooooooooooot.
Daar komt bij dat de Nederlandse vertaling luidt: 't is nooit goed en laat de 'oe' nou net de allervervelendste klinker zijn om zo'n lange, hoge noot op te zingen.
Dus als ik soms even helemaal niet meer begreep waarom ik nou zo graag dit nummer wilde doen, keek ik even dit filmpje:


Willemijn Verkaik, the QUEEN of Wicked. Dit is een Duitse repetitieversie. Inmiddels heeft ze de rol in vier landen gespeeld (waaronder op West End en op Broadway, LIFE GOAL). Afgelopen zaterdag stond ik met haar, om 12 uur 's ochtends Defying Gravity te zingen (ik dan als ensemble natuurlijk). In plaats van in bed met een serie (hoe normaal mijn zaterdagochtend eruit zou zien), zat ik in een repetitiezaaltje op drie meter afstand te kijken en te luisteren naar (misschien toch wel echt) mijn grote voorbeeld. Volgende week mag ik haar als ensemble ondersteunen in een musical/opera concert.
En eindelijk durf ik het te zeggen: Wat heb ik toch een fantastisch leven. Dat ik op zo'n kleine afstand mag leren van mensen die mij zo enorm inspireren. Dat ik iedere dag dit soort nummers mag zingen en desnoods helemaal mag verpesten. Om uiteindelijk een stapje dichter bij mijn wildste dromen te komen.
'T is nooit goed? Het is wel goed, het is heel erg goed. Het is geweldig.

Soms voel ik me een beetje zo! Haha.
Door: TripleD via Pinterest.

You Might Also Like

0 reacties