Chassé, Pas de Bourree, dubbele pirouette, eindig in 4e.

november 27, 2016


'Oke: Chassé, Pas de Bourree, dubbele pirouette, eindig in 4e. Uit de hoek, één voor één, op voornaam. Go'
Ongeveer een jaar geleden stond ik in de auditie van A Chorus Line. Nadat de choreograaf/regisseur deze eerste oefening had uitgelegd, wist ik dat ik geen schijn van kans maakte. Ik kan best oké bewegen, maar ik zal mezelf nooit een danser noemen. Ik wist meteen dat het mij aan duizend danstechnieken zou ontbreken, dat ik mijn kicks nooit op dezelfde hoogte als mijn wenkbrauwen kon krijgen en dat ik de auditie beter als leuke les en auditie ervaring kon zien. Dus dat deed ik, ik had het naar mijn zin en kon na de dansronde vertrekken, zoals ik al verwacht had.
Ik heb nooit de wens gehad om ballerina te worden. Maar hoe meer ik me ging verdiepen in het vak 'musical', hoe liever ik ook gewoon heel goed wilde dansen. Ik heb al sinds mijn vierde dansles, maar je ziet het niet. Ik volg lessen wat ik wil, mijn lijf wil niet mee en ik heb gewoon simpelweg niet genoeg talent. Ik ben redelijk, maar ik ben geen prima ballerina.
Dus toen vorige week er select groepje studenten Muziektheater geselecteerd werd om in een dans-topklas les te volgen, wist ik eigenlijk al dat ik niet bij die beste tien zou zitten. Pijnlijk, maar waar. En toen ik toch een gesprek aan vroeg met mijn dansdocente, omdat ik me zo enorm graag nog sneller en meer wil ontwikkelen, moest zij mij ook vertellen dat ik gewoon simpelweg niet goed genoeg ben. Ik heb de afgelopen jaren keihard gewerkt om mijn dans beter te maken, maar ik mis toch nog te veel om in die klas deel te nemen. En ik begrijp het, ik zie het zelf ook. Toch doet het pijn. Ik zou zo graag beter willen zijn, ik werk zo hard, maar ik kan het gewoon niet. Ik zal nooit de danseres worden die ik stiekem wel zou willen zijn. En dat is gewoon simpelweg zwaar kut.
De laatste tijd word ik steeds meer geconfronteerd met het feit dat anderen beter zijn dan ik. Meer talent hebben, mooier zijn, rijker zijn. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen week ook een beetje een baalweek had. Ik was lelijk, al mijn kleding was stom, ik vond dat ik onder de puisten zat en dat in geen grotere wallen kon hebben, ik was dik en ik was zoveel minder getalenteerd dan al die andere mensen bij mij op school. Maar toch vraag ik me steeds vaker af: wie bepaalt er dat sommigen getalenteerden zijn dan anderen? Ik weet het, ik heb heel veel geluk gehad wat talent betreft en ik ben enorm gelukkig met alles wat ik mag doen, maar toch vraag ik het me af. Hoe kan het dat sommige mensen getalenteerder zijn dan ik? En dat, hoe hard ik ook werk, ik het gevoel heb dat ik ze nooit in zou kunnen halen?
Ik heb altijd keihard gewerkt, dat is een van de dingen waar ik altijd op kon vertrouwen. En ik geloofde er echt in dat hard werken uiteindelijk talent zou verslaan. Maar inmiddels ben ik bijna op de helft van het 4e jaar, heb ik enorm veel geleerd en bid ik nog steeds voor een acht op mijn solo-concert. En voor werk na school. Ooit een rolletje, al is het maar iets kleins. Als ik ooit die kans maar krijg.
Het is niet dat ik het de mensen met meer talent niet gun. Ik vind het geweldige mensen en ik kan enorm geïnspireerd door ze raken. Maar het is aan de andere kant ook zo frustrerend als zij iets kunnen wat mij maar niet lukt. En wie bepaalt er dan dat zij dat allemaal wel van nature kunnen?

Gisteren zat ik in de zaal bij A Chorus Line, zonder jaloerse gevoelens. Dit was een voorstelling waar ik nooit in zou kunnen staan en dat was prima. Het dansniveau was ook intens hoog, alles was zo straks en technisch zo goed. En hoewel ik denk dat de voorstelling ook heel erg smaak is, ik heb me enorm vermaakt, geen moment verveeld of aan dingen gestoord en ik heb me ook enorm laten raken. De musical verteld het verhaal van dansers die auditeren voor een stuk. Zij vertellen over hun krachten, hun liefde voor dans en muziek, maar ook over hun onzekerheden. En hoewel ik het allemaal echt ook best wel wist, drong het ineens tot me door. Talent is zo'n relatief begrip. De ene kan houden van een stem die de ander niet bijzonder vindt. Iedereen kijkt anders naar elkaar en dat ik tegen iemand opkijk betekent niet dat diegene niet ook tegen mij op kijkt. Dat ik soms zo enorm onzeker ben over mijn kunnen tegenover anderen, betekent niet dat dat andersom nooit gebeurd.

Vandaag mocht ik bij Gijs in de studio liedjes inzingen voor mijn soloconcert. Het liefst wil ik nu het resultaat aan iedereen laten horen, omdat ik er zo trots op ben. En hoewel ik de hele week onzeker in een hoekje onder een steen wilde kruipen met een jaarvoorraad aan koffie en chocola, kon ik vandaag toch weer zo enorm genieten van muziek maken.

Ja, deze wereld is keihard en soms maakt het me helemaal gek, maar ik zou ook niets anders willen dan dit.

You Might Also Like

2 reacties

  1. Mooi geschreven en heel herkenbaar (maar dan op andere gebieden). Soms denk ik ook 'ah was ik maar meer zo als hij of zij dan was het leven echt perfect.' Echter kijk je nooit naar het hele plaatje. Misschien heeft die gene die zo goed kan dansen wel een rotsituatie thuis of serieuze geldproblemen of foute vriendjes of psychische aandoeningen of weet ik veel wat! En zijn zij om andere redenen weer jaloers op jou. Maar I know, het gaat nu even om musicals. Ik lees Hoe bedreven en fanatiek je bent. Je hebt een groot talent dat zo te kunnen verwoorden. Ook jij komt er wel, vast wel, iets met duizend wegen naar Rome, de stad die niet in 1 dag gebouwd is. You go girl! In mijn ogen ben je vet lekker bezig. En ik ben een beetje jaloers op jouw openheid en doorzettingsvermogen. Ik zou ook wel graag zo'n blog als de jouwe willen durven hebben. Maar ik mis die drive. En de ballen om me zo bloot te geven. Chapeau!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw, wat is dit een enorm lieve reactie! Super bedankt!

      Verwijderen