Wat zouden al die mensen die er niet toe doen nu van mij vinden?

november 20, 2016



Ik weet niet waarom, maar ik wil altijd graag de beste zijn. Ergens vind ik het idee van beroemd zijn heel aantrekkelijk. Ik wil dat mensen me kennen en me goed vinden. Ik wil dat iedereen onder de indruk is van wat ik allemaal doe. Vandaar misschien ook dat ik deze blog heb: ik ben stiekem een beetje aandachtsgeil.
Vroeger kon ik deze al vrij nare eigenschap nog niet goed in de teugels houden. Ik kon zo jaloers worden dat ik in mijn hoofd iedereen helemaal af kon maken. Als iemand beter was dan ik, maakte ik in mijn hoofd een lijstje met alles wat kut was aan deze persoon en waarom ik dan dus toch beter was. En ik praatte mezelf aan dat het niet uitmaakte, zolang ik die gedachten niet uitsprak. Maar uiteindelijk werd ik zo geïrriteerd door die intens jaloerse gevoelens, dat ik enorm mijn best doe niet zo negatief over anderen te denken. (Niet dat het nu nooit meer gebeurt, maar ik doe mijn best).
Tegenwoordig wil ik gewoon graag heel goed en interessant gevonden worden. Ik kan over mezelf blijven praten, zou het liefst aan iedereen die ik tegen kom een nummer van mezelf laten horen en ik kan ook heel goed opscheppen over de mensen die ik wel allemaal niet ken. In elke grote musical zitten nu meerdere bekenden van mij, stoer hè? Zo kan ik dan dus een hele avond opscheppen over hoe geweldig mijn leven wel niet is.
En daarnaast denk ik ook veel te vaak terug aan klasgenoten van de basis- en middelbare-school. Mensen waar ik eigenlijk helemaal geen contact meer mee heb, behalve onze vriendschap op Facebook. Ik vraag me altijd af wat die mensen nu van mij zouden vinden.
Even kort gezegd: ik was niet de meest populaire persoon op school en ik wil heel graag aan de mensen van vroeger bewijzen dat ik kan wat ik altijd al wilde doen. Ik wil bewijzen dat ik niet die loser ben, waarvan zij altijd dachten dat ik die was. Ik wil bewijzen dat ik een leuk mens ben met talent die heel hard werkt om haar dromen waar te maken. Ik wil leuk en goed gevonden worden en ik wil iets bereiken in mijn leven. En ik wil dan ook nog graag dat andere mensen dat zien.

Afgelopen week ging ik kijken bij de stage van twee van mijn klasgenootjes. Voor die productie had ik twee keer auditie gedaan en was ik twee keer afgewezen. Ik was enorm dichtbij en ik heb goed auditie gedaan, maar ik was toch net niet het type voor de voorstelling. En terwijl ik in de zaal zit te genieten van hoe mooi de musical geworden is, voel ik even een vlaag van enorme jaloezie. Ik had daar kunnen staan. Ik had dat kunnen zijn. Dan hadden al die mensen, die er helemaal niet toe doen, kunnen zien hoe goed ik wel niet geworden ben en dat ik dit allemaal bereikt heb. Hoe zouden ze gereageerd hebben, als ik antwoord gaf op die vreselijke vraag die altijd gesteld wordt ('Wanneer zien we je nou eindelijk eens in een musical?') met: 'Ik ben dit seizoen te zien in ...' Ik had hiermee de eerste stap kunnen maken naar aan anderen bewijzen dat ik het waard ben om gezien te worden.
Maar waarom ben ik daar in godsnaam mee bezig? Waarom wil ik dat zij mij leuk vinden? Waarom wil ik dat iedereen bezig is met wat ik allemaal aan het doen ben, terwijl het me geen reet interesseert hoe zij hun leven besteden?
Ik sta niet op dat toneel, mijn klasgenoten staan er. En ze staan er prachtig. Dus al snel maakte de jaloezie plaats voor trots. Zoveel trots dat ik wel zou kunnen janken. Ik heb in de zaal weer dat gevoel dat ik vroeger bij musicals altijd had: 'Dat wil ik ook.' En ook al moet ik nog even wachten en het nog even doen met mijn geweldige klasgenoten bewonderen, ooit mag ik ook.

Dus nee, ik ben niet de beste en dat vinden mensen ook niet van mij. De mensen waarvan ik wil dat ze me interessant vinden, zijn waarschijnlijk helemaal niet met mij bezig. En ik neem het ze niet kwalijk, ik zou ook van bijna niemand van hen weten wat ze nu aan het doen zijn.
En ik snap niet waar dat verlangen vandaan komt om altijd maar aan iedereen te willen bewijzen dat het echt wel goed met je gaat, terwijl het soms ook gewoon even heel kut is om niet bereikt te hebben wat je had willen bereiken. Soms is het heel kut om 2 keer afgewezen te worden voor een auditie. Hoewel het dan wel weer enorm tof is om in de zaal te zitten, terwijl mensen die je zo dierbaar zijn super goed doen wat jij had willen doen en meemaken wat jij had willen meemaken.
Nee, niet alles gaat altijd goed, soms ik het even helemaal kut. Maar meestal ben ik ook gewoon heel gelukkig. En misschien ben ik niet de ster van de avond, maar mijn beste vrienden wel. Ben ik dan een minder mens? Ik denk het niet.
Dus ik ga het gewoon nog een keer op mijn blog gooien, ik ben gelukkig. Meer hoeven mensen niet te weten, toch?

You Might Also Like

0 reacties