Come in and deliver an opening night performance.

december 13, 2016

Ik moest een boek lezen voor mijn educatie minor. En, naast dat ik het al eerder op mijn blog genoemd heb, heb ik denk ik ook tegen iedereen verteld dat ik een boek moest lezen voor educatie. Ik koos het boek van Stephen Purdy: Musical Theatre Song. Een Engels literatuur boek waar ik maar moeilijk doorheen kwam, veel te lang over deed, maar waar een heleboel interessante informatie in stond. En hoewel ik het eeuwen heb uitgesteld, er onprofessioneel lang over gedaan heb en ik vanochtend in de veel te volle trein nog de laatste hand legde aan mijn presentatie, heb ik een goed boekverslag gedaan. Want in dat moeilijke, tijdrovende boek stonden een heleboel interessante feiten waar ik jullie nu niet mee zal lastig vallen (mocht je er meer over willen weten, let me know ;)). Dat waren allemaal dingen die ik best wel wist, maar waarvan het heel fijn was dat ik het even zwart op wit had staan of in een stappenplan had.
Het boek ging over auditie doen en laat dat nou net het onderwerp zijn wat de hele tijd door mijn hoofd spookt. Dit jaar studeer ik af en hoewel ik weet dat ik me echt wel ga redden en niet in een doos onder de Erasmusbrug ga wonen, is het toch ergens een beetje eng. Want een groot deel van mijn toekomst wordt beslist door een momentopname van een paar minuten. Hoe zorg ik er nou voor dat ik mijn toekomst daarin afdwing? Dat ik in de overhand heb wat de uitkomst is van die paar minuten? Hoe zorg ik er nou voor dat die levens-bepalende auditie precies zal zijn zoals het in mijn dromen altijd is?
Daarvoor staan er dus hele bruikbare tips in het boek die ik allemaal ter harte heb genomen. Maar er stond ook een quote in die ik de moeite waard vond om te delen.


Want in plaats van gisterenavond mijn presentatie alvast te maken, wat de verstandige keuze zou zijn geweest, koos ik ervoor om de documentaire 'Every Little Step' te kijken, een documentaire over de revival van A Chorus Line op Broadway een aantal jaar geleden. Grappig dat de quote uit die docu bleek te komen en dat ook het volgende fragment, wat meteen het perfecte voorbeeld ervan is en wat me enorm inspireerde.



Vanavond hadden de tweedejaars Muziektheater een van hun tentamens van dit jaar, een performance van een personage. Het is altijd leuk om schoolgenoten te zien en vooral om ze te zien groeien. Maar er was één performance die er compleet uit sprong. Er was waarschijnlijk vocaal best wat op aan te merken en er zijn vast spelschakels gemist, maar deze tweedejaars jongen gooide zich compleet in zijn performance. Deed wat nog niemand anders deed en creëerde een intens magisch en inspirerend moment. En terwijl iedereen bijna jankend de zaal uit liep, dezelfde zaal waar ik twee jaar geleden nog maar wat liep aan te kloten, besefte ik dat dit is waar het allemaal om draait.
Ik ben bij audities eigenlijk altijd te onzeker om de magie en de passie de overhand te laten nemen. Ik ben altijd veel meer bezig met wat mensen van me verwachten dan met wie ik ben en wat ik wil. En ik zou eigenlijk gewoon moeten denken: dit ben ik, dit kan ik en dit is wat ik jullie kan bieden.
En nu weet ik dat dat veel makkelijker gezegd dan gedaan is. Maar als ik dan thuis kom van zo'n avond, kan ik altijd op bed gaan liggen en even uitademen. Wat fijn dat je op een avond zo geïnspireerd kan raken en je daar zo gelukkig om kan voelen. Wanneer mag ik weer?

You Might Also Like

2 reacties

  1. Ja ik ben dan eigenlijk toch wel benieuwd wat er verder in het boek stond aan waardevolle info... :)

    BeantwoordenVerwijderen