Handen warmen aan de verdampte zweetlichamen van medereizigers.

december 01, 2016



Ik lag vanochtend in bed en toen dacht ik, weet je wat, ik blijf gewoon nog even liggen. Dat heb ik vervolgens de hele ochtend gedaan, tot een uur of 1. Aan de ene kant omdat het gewoon te koud is om te functioneren. Ik was gisteren bijna blij dat ik opgepropt in een overvolle metro stond, omdat ik dan in elk geval mijn handen aan de verdampte zweetlichamen van mijn medereizigers kon opwarmen. Het minpunt daarvan was wel weer dat ik in een soort koninkrijk der bacillen stond, terwijl ik, met vijf anderen, mezelf staande hield door dezelfde paal vast te houden. Ik merkte maandag in mijn zangles dat ik misschien een beetje ziek aan het worden was. Grappig dat ik dat eigenlijk als eerste merk aan mijn stem, die gewoon niet mee werkte in wat ik van hem vroeg. Ik kreeg mijn belt niet vrij en ik kreeg mijn tonen niet voorin gefocust en ik kon mijn ademsteun niet langer vasthouden dan 1 maat. En daarna merkte ik dat ik misschien toch ook wel een beetje moe was en er heel misschien een griepje aan zat te komen. Gelukkig heeft die griep zich nog steeds niet doorgezet (JOECHEE) en ik voel me alweer een stuk beter, dus ik denk dat ik deze dans der bacteriën ook weer ben ontsprongen (even afkloppen).
De moeheid is helaas wel gebleven. Ik had deze week een intense chaos week. Ik ben best trots op mezelf, want ik ben best goed geworden in plannen. Ik kan hele reële lijstjes maken van dingen die ik moet doen op een dag en die ik dan ook echt af kan krijgen. En vervolgens kan ik dan zo vertrouwen op mijn planning dat ik er niet meer over hoef te piekeren. Dat is me dus deze week niet echt gelukt. Ik moest zoveel dingen deze week ECHT doen, dat ik te weinig uren in een dag had en me dus toch constant zorgen aan het maken was hoe ik dat allemaal in godsnaam moest doen. En ik kan dus niet goed omgaan met stress. Vanmiddag was ik zo gestresst dat ik toch maar even een dutje besloot te doen, om gewoon heel even mijn hoofd leeg te maken. Dat dutje duurde helaas niet lang, want toen er na een paar minuten iemand aanbelde die bij het verkeerde huis was, was mijn hoofd alweer op hoofd geslagen. Er was zoveel chaos dat ik de verkeerde dingen aan de verkeerde mensen vroeg en ik volgens mij tegen iedereen die maar heel even aandacht aan me gaf gezeurd heb over hoe zwaar mijn leven wel niet was.
Ik moest namelijk een boek lezen voor educatie. En ik koos een Engels literatuur boek. Heel interessant, maar ook heel moeilijk. En omdat ik zoveel andere dingen moest doen, heb ik dat boek steeds maar uitgesteld. Tot ik deze week echt iedere dag 34 bladzijdes moest lezen om het op tijd uit te hebben. En dat stond gelijk aan zo'n 5 a 6 uur lezen per dag. 5 a 6 uur die ik natuurlijk niet had. En het was zo mijn eigen schuld. Ik had het de hele tijd uitgesteld en nu moest ik zelf op de blaren zitten.
Daarnaast moet ik in januari ook weer een solo concert doen. Een solo concert waar ik enorm veel zin in heb. Ik heb alle vrijheid die ik wil, ik mag zelf kiezen met wie ik werk en wat ik wil doen. En terwijl ik het liefst alleen nog maar daarmee bezig wil zijn, omdat het nu stiekem toch wel al een beetje dichtbij komt, moet ik ook nog een kerstvoorstelling spelen en daarvoor repeteren en teksten leren en nummers instuderen. Dus daar moest ik deze week aandacht aan besteden, terwijl ik zocht naar inspiratie om mijn solo concert zo concreet mogelijk a te maken. Ik was zo hopeloos op zoek naar inspiratie dat die natuurlijk niet kwam.
Aangezien ik inmiddels deze blog schrijf op een doordeweekse avond, kunnen jullie zien dat ik het allemaal weer op orde heb. Ik heb de boekpresentatie toch nog maar een week uitgesteld, de inspiratie kwam terwijl ik gewoon over straat liep en er niet eens mee bezig was. Nu kan ik alle dingen die ik moest doen afstrepen van mijn lijstje. En ik nu tijd heb voor een kopje thee, een nieuw album en een nieuwe blog. Heerlijk, die orde in mijn hoofd.

You Might Also Like

0 reacties