Ik wil een kus met vallende bloesemblaadjes en dramatische muziek.

januari 06, 2017


Ik ben 22 en ik heb nog nooit een relatie gehad. En eigenlijk vind ik mezelf een beetje een zielig figuur als ik dat zo typ. Het zou toch niet zo moeilijk moeten zijn, zoveel mensen doen het, dus wat gaat er mis?
Mensen zeggen altijd dat een relatie komt als je het niet meer wilt. Dat als jij zoiets hebt van; laat maar, ik ga genieten van het single zijn, dan ontmoet je de ware liefde. Precies op het moment dat je er niet op zit te wachten of niet mee bezig bent. Ik heb dat geprobeerd, om het niet te willen, maar lees de eerste zin opnieuw en je snapt weer waarom ik redelijk wanhopig ben. En het is niet eens zo erg zo dat ik het gevoel heb dat het van me verwacht wordt. Natuurlijk wel een beetje, het is voor deze tijd niet meer normaal om nog geen relatie gehad te hebben, maar het is meer dat ik het ook echt wil. Voor mezelf, ik gun het mezelf.
Aan de andere kant zeggen mensen altijd dat je niet te hoge verwachtingen moet hebben. Ik ben altijd een dromer geweest. Ik spendeerde mijn jeugd met iedere dag dezelfde Disneyfilm, ik heb te hoge verwachtingen. En die kan ik niet zomaar loslaten.


Ik zag net de film Lalaland. Ik had daar hele goede dingen over gehoord en daarom ging ik met gemende gevoelens naar de film. Als iedereen zegt dat ie goed is, moet ie het ook wel zijn, toch? Maar als iedereen zegt dat ie goed is, is ie vaak ook heel commercieel.
Lalaland was alles behalve commercieel of gewoon goed. Het greep me naar de strot, het raakte me in mijn ziel, maar bovenal: het inspireerde me zo intens.
Vlak voor de film kwam ik een vriendin tegen die zei: 'Het is nu al mijn lievelingsfilm' en ik ben het compleet met haar eens. Ik ben na de film zo snel mogelijk naar huis geracet, heb nog net thee gezet en mijn schoenen uit gedaan, heb de soundtrack op gezet en ben non-stop gaan schrijven. Een uur lang heb ik naar de pagina over mijn solo-concert gestaard, terwijl ik heel de verhaallijn waar ik de afgelopen dagen zo gefrustreerd over raakte omdat ik het maar niet kloppend kreeg, opgeschreven. Ik wilde alles wat ik gezien had meteen opschrijven. Ik probeerde de film steeds weer opnieuw te herleven in mijn hoofd, zodat ik alles over mijn concert op kon schrijven en genoeg inspiratie over hield om deze blog te schrijven. Het ding is, ik wist steeds wat ik wilde bereiken met mijn concert, hoe ik wilde dat mensen zich voelden, maar niet wat ik wilde vertellen. Na Lalaland besefte ik me weer dat je alleen maar dingen bij mensen los kan maken als je iets wil vertellen. De helft van de film zou ik willen uitvoeren op de Showcase aan het eind van het jaar, de andere helft wil ik quoten in mijn solo concert en het grootste deel wil ik meemaken.


Kijk, het ding is, ik heb geen voorbeeld voor relaties. Ik weet niet hoe echt intieme momenten zijn, ik weet alleen wat ik in romantische films zie. En dat wil ik allemaal voor mezelf. Iemand spontaan ontmoeten op een vreemde maar charmante manier. Liefde op het eerste gezicht. Ik wil avontuurlijke dates die niemand ooit echt heeft. Ik wil op een prachtige avond een liefdesduet zingen en er erbij tappen. Ik wil een geweldige pianist ontmoeten die meer passie heeft voor wat hij doet dan ik. Ik wil samen naar bed gaan en samen opstaan. Ik wil dat hij naar me kijkt en dat ik ineens kinderen wil, alleen omdat ik weet dat hij een goede vader zou zijn en hij geweldige kinderen zou maken. Ik wil voor me zien hoe we samen bejaard worden, iets waar ik nu niet aan zou moeten denken. Ik wil mijn carrière willen opgeven voor hem, maar dat hij dat nooit zou toe staan. Ik wil hete, maar ook tedere liefdes momenten. Hele hoge ups en ook diepe downs. Waarna hij achter me aan komt om me te zeggen hoe veel hij van me houdt en dat liefde genoeg moet zijn. Ik wil dat het gaat sneeuwen of regenen of dat er bloesemblaadjes uit de lucht vallen als hij me zoent en er dramatische muziek speelt. Ik wil slechte quotes als 'If you're a bird, I'm a bird', 'But mostly I hate the way I don't hate you', 'You jump, I jump', 'You had me at hello', 'She got off the plane', 'PS I will always love you' en 'It would be a privilige to have my heart broken by you, Hazel Grace'. Ik wil de liefde die ik altijd op dat scherm zie, zelfs als die niet echt bestaat.
Is het erg om hoge verwachtingen te hebben? Natuurlijk zal het de zoektocht niet echt makkelijker maken, maar is het niet ook ergens heel mooi om zulke dingen voor jezelf te willen? Misschien is het naïef, maar misschien ook niet. Want wat als het allemaal wel zou kunnen? Wat als het allemaal toch echt bestaat en niet alleen in films gebeurd? Mag ik dat dan niet hopen voor mezelf?
Soms denk ik: het moet echt dit jaar gebeuren, ik moet echt dit jaar een relatie krijgen en niet meer zo'n zielig figuur zijn. En op andere momenten denk ik: ik wil niet settelen voor iets minder dan liefde. Ik wil niet zomaar ergens induiken dat nergens naartoe lijdt. Ik wil geen liefde die niet stand houdt of zoenen om het zoenen. Ik wil iets speciaals, zoals ik dat wil met alles in mijn leven. Er het allermooiste van maken wat maar kan. En misschien ben ik dan heel naïef, of misschien komt het dan nooit. Maar misschien ook wel. Want wat als het allemaal echt zou kunnen?


Deze volgende clip wilde ik jullie ook niet onthouden. Want even serieus jongens, deze film. Ik wil elke dag gaan en ik overdrijf niet. Ik zou nu naar de bioscoop rennen als ik jullie was. Ik ga met liefde mee.

-->

You Might Also Like

2 reacties

  1. Je bent een dromer Brittje. Gelukkig maar. Dromers zijn de leukste, intelligentste, gevoeligste, mooiste en inspirerendste mensen. Zonder dromen kun je nooit zeggen dat je droom is uitgekomen. :) #liefde

    BeantwoordenVerwijderen