Kijk, ik zweef.

januari 28, 2017

Alle foto's door Peggy de Haan.
Zodra ik vanmiddag het strand en de zee kon zien, kon ik uitademen. Als in, letterlijk uitademen. De afgelopen dagen heeft mijn hoofd overuren gedraaid en het beeld voor mijn ogen was weer heel even rustig. Mijn hoofd was heel even leeg. En dat vreemde gevoel in mijn buik heel even weg.
De afgelopen dagen waren bi-zar in vele opzichten. En ik weet nog niet zo goed of en hoe ik dit allemaal ga delen, maar ik wil natuurlijk een poging doen. Laten we beginnen bij donderdagavond, half 9.
Ik sta voor een enorme spiegel, er schijnt een blauwe lamp op mijn gezicht. Via de spiegel zie ik iedereen binnen druppelen. Mijn ouders, mijn beste vrienden, de commissie en docenten, waaronder belangrijke mensen uit het werkveld en daarna al mijn lieve schoolgenootjes. Ik kijk naar mezelf in de spiegel. In mijn hand een rode appel. Hij trilt. Misschien door de spanning, misschien omdat ik hem toch al iets langer naast mijn gezicht houd dan ik gedacht had. Ik zie mezelf in mijn (eindelijk, na 100 verfpogingen) groene trui. Daar sta ik dan. Dit is het. Dit is dat moment waar ik op gewacht heb. Het zaallicht gaat uit, ik draai me om en voel de spot op mijn gezicht. Dit is mijn moment. Ik adem in, ik adem uit en ik merk dat ik helemaal niet gespannen ben. Ik heb er zin in. Dit is mijn verhaal, dit is mijn concert. Dit is precies wat ik wilde maken met de mensen waarmee ik dat het liefste wilde doen. En voor het eerst in mijn hele leven heb ik genoeg vertrouwen dat het goed gaat komen. Dat ik niet nerveus hoef te zijn dat er iets mis gaat, omdat ik weet dat ik dit kan. Omdat ik weet dat, wat we gemaakt hebben, is wat ik wil uitdragen. Wat de mensen er dan ook van vinden.

"Er was eens.... een meisje met oogjes zo klein als spleetjes, en benen zo lang als wolkenkrabbers. En ze noemde zichzelf: Sneeuwbrittje".


Daar ga ik. Ik deel mijn diepste, meest genante geheimen. Ik zing de hoogste noten, gelukkig zonder de problemen die ik de avond ervoor nog dacht te hebben in verband met een verkoudheid die maar niet weg wilde gaan. En hoewel ik 's middags nog wel twijfels had over een paar uitvoeringsdingetjes waar ik toch niet helemaal tevreden over was, viel nu alles op z'n plek. En langzaam, terwijl de voorstelling verder ging, ging ik steeds meer geloven in wat ik aan het vertellen was. Ik ging steeds meer geloven in mijzelf en in mijn krachten. Ik durfde me eindelijk open te stellen naar iedereen daar in de zaal. Ik durfde eindelijk te gaan staan voor mijn krachten. En ik geloofde meer in mezelf dan ik ooit gedaan heb.
En het belangrijkste was: ik genoot van ieder moment. Het was het soort magie die ik hiervoor nog niet had meegemaakt, hoewel ik al zoveel mooie voorstellingen heb mogen maken. Dit was een ander soort magie. Dit was perfect. En voor het eerst was ik zodanig trots op mezelf dat ik wist: ik had dit echt niet beter kunnen doen. Dit was precies wat ik wilde.

In mijn solo-concert nam ik de zaal mee in mijn sprookjeswereld. In hoe ik het leven zie: "als een romantische tekenfilm waar op elk slecht moment een nummer gezongen wordt, waar ware liefde bestaat, waar het goede altijd het slechte overwint en waar het altijd eindigt met een happy end". Ik deelde deze veel te romantische droomwereld en alle kinken in de kabel die me doen beseffen dat mijn droomwereld niet echt is. Zoals dat ik nooit in een glazen kistje zou passen, met mijn 1.83m. Of dat er altijd wel onzekerheid op de loer ligt. Dat je altijd aan verwachtingen moet voldoen, van anderen maar ook van jezelf. En dat het leven simpelweg niet is zoals in sprookjes.


En er was één ding dat ik met deze voorstelling wilde bereiken: ik wilde zo trots zijn op mezelf dat de meningen van anderen er niet meer toe deden. Ik wilde mezelf volledig kunnen accepteren. Niet meer onzeker zijn, niet meer afhankelijk zijn van de goedkeuring van anderen.

Een zin uit mijn laatste nummer was:
"Ik zweef nu ik weet wie ik ben en wil zijn"

En het was waar. Ik zweefde voor het eerst echt, zoals ik nog nooit eerder gedaan had. En ik wist dat het goed was. Ik vond het zelf echt goed en ik ben te kritisch om dat normaal echt te zeggen over mezelf. En voor het eerst accepteerde ik echt dat ik de groene appel was die ik op dat moment in mijn hand had, en niet een van die rode appels die over de vloer verspreid lagen en die ik steeds had uitgespuugd.
Ik zong de laatste noten, het licht ging uit, en ik ademde. Wauw. Wat was dit bi-zar tof om te doen.
En uit het volk steeg een juichkreet omhoog (wie weet waar dit een quote van is? ;) Het zit al dagen in mijn hoofd). Nee, maar even serieus, de zaal ging uit zijn dak. Ik heb dat zelden meegemaakt bij solo concerten op school. En ik had dat nooit bij mezelf zien aankomen. Ik was de middenmode en dit was geen middenmode applaus. En toen het nog door ging terwijl ik alweer in het lokaal ernaast stond, kon ik alleen maar 'what the f*?' uitkramen.
'Je moet terug!' zei mijn pianist enthousiast. Dus dat deed ik. En ik was in een soort shock. Dit was voor mij. Mensen vonden me echt goed. Mensen vonden mijn voorstelling echt goed. What the f*?


De momenten na mijn concert kan ik me niet eens meer zo goed herinneren. Ik weet dat mijn beste vriend me om de hals vloog en ik niet meer zo goed kon beslissen of ik wilde gillen of huilen of dat ik mijn emoties eigenlijk wel onder controle had. Ik weet niet wie ik allemaal geknuffeld heb, ik weet dat het een heleboel mensen waren. Ik zat in een soort euforische bubbel. Ik kon bijna niet geloven dat dit echt gebeurd was. Mijn concert ging over al mijn grote dromen, maar deze reactie had ik serieus nog niet durven dromen. Iedereen was laaiend enthousiast en ik kon alleen maar trots alle complimenten in ontvangst nemen.

Dit is het leukste project wat ik ooit gedaan heb. Ik heb gewerkt met de mensen met wie ik het allerliefste wilde werken op de meest positieve en professionele manier. Ze waren eerlijk, maar respectvol en geloofden meer in mij dan ik in mezelf geloofde. Ik was zo gelukkig dat ik met ze heb mogen werken en dat we, samen, de voorstellingen hebben gemaakt die ik zo graag wilde maken en het verhaal hebben kunnen vertellen wat ik wilde vertellen. En dat ik zo heb kunnen presteren is een doorbraak voor mezelf en dat komt mede door hen. En daarvoor ben ik ze eeuwig dankbaar.

Maar, omdat een avond natuurlijk nooit perfect kan zijn, kwam om ongeveer kwart voor tien het deel waarvan ik niet zo goed weet hoe en of ik het moet vertellen. Laten we het erop houden dat het feedbackgesprek, wat ik diezelfde avond nog voerde, niet zo positief was als ik hoopte na de staande ovatie van het publiek. De feedback die ze gaven was terecht en zeker iets waar ik wat mee kan, maar kwam hard aan en heeft me nogal in de war gebracht. Hoe kon het dat de paar leden van de commissie zo'n andere mening hadden dan al die anderen in het publiek die ik gesproken had? En mijn droom, waarin de avond langzaam veranderd was, begon weer lichtelijke rookwolkjes te vertonen. Mijn onzekerheid begon langzaam terug te komen.


En daarom maakte ik mijn hoofd leeg op het strand vandaag, iets wat ik eigenlijk al maanden wilde doen. Mijn hoofd draait overuren en ik heb met iedereen hetzelfde gesprek. Het was een bizar mooie avond met een rauw randje. Het is natuurlijk heel fijn om feedback te krijgen, maar het kwam voor mij die avond iets te vroeg. En hoewel ik zo trots was op mezelf en me niet wilde laten raken door het commentaar van de commissie, bleek het me toch meer te raken dan ik gehoopt had en was ik zo teleurgesteld dat ik juist die commissie niet kon overtuigen van de reis die ik gemaakt heb. Ik was even intens gelukkig en intens ongelukkig tegelijk.

En nu zit ik in bed en typ ik dit verhaal. Met zoveel om te verwerken. Met heel veel om nog uit te praten en heel veel gevoelens te sorteren. Het was een bizarre avond en daarop volgend een slapeloze nacht. Het enige waarvan ik zeker ben is dat ik dit niet snel zal vergeten. En dat ik klaar ben om mijn vleugels uit te slaan. Klaar voor het echte leven. Nog een half jaartje, lekker afstuderen en dan mijn eigen weg gaan volgen.

"Kijk, ik zweef."


Ohja, ik heb ook nog in mijn neus gepeuterd en het opgegeten voor een volle zaal, en het was heerlijk.

You Might Also Like

0 reacties