Mijn stress uit zich in Japanse puzzels.

januari 17, 2017

Dit plaatje is gewoon grappig en drukt mijn gevoel uit. Ik zou dit super graag willen doen, maar ik ben op dieet. Life sucks.

De eerste school week zit erop. Dat georganiseerde brein en al die motivatie die ik vorige week in de vakantie nog had ('als ik iedere dag strak plan, kan ik best al mijn schoolwerk doen, elke week 3 blogposts plaatsen, mijn Bloglovin', Pinterest en Instagram up-to-date houden, een boek lezen en elke dag op tijd naar bed') zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor mega veel spierpijn (ik ging squats doen en voelde het in mijn schouders, wat gaat hier mis?) en stress. Niet 'het-gaat-me-nooit-lukken-stress', de eerste repetities voor mijn solo concert zitten erop en het wordt volgens mij super gaaf! Nee, het is meer 'ik-kan-niet-geloven-dat-ik-aan-het-afstuderen-ben-stress'. Ik ben een extreme 'terug naar school'/winter-dip. Het repeteren voor mijn solo-concert is geweldig, alle dingen eromheen regelen zijn niet zo mijn ding. Ik ben blij als ik dat in de toekomst kan overdragen aan andere mensen, zonder me bezwaard te voelen zoveel van ze te vragen.
En dus is mijn to-do-lijstje through the roof en gevuld met allemaal dingen waar ik eigenlijk geen zin in heb. Jullie begrijpen dat mijn plannende ik van vorige week erg teleurgesteld is in de ik die deze week alleen maar studie-ontwijkend gedrag vertoont.
Want ik heb nogal een vreemde gewoonte tijdens het uitstellen. Mijn stress uit zich in Japanse Puzzels. Ja, dames en heren, ik ben WEER verslaafd. Ik heb gisteren tot half 2 's nachts zitten puzzelen, zodat ik vanochtend zoveel moeite had met mijn bed uit komen dat ik een half uur moest snoozen (dat is heel lang voor mij). Toen ik mezelf eindelijk uit bed en onder de douche gesleept had en ik, helemaal klaar om te gaan, in mijn sportkleding voor de spiegel stond, besefte ik me dat ik veel liever nog een uurtje in bed wilde liggen dan naar de sportschool gaan. Ik gaf toe aan mijn behoefte en plofte neer op mijn bed, met een Japanse puzzel in mijn hand.
Ja, ik ben vandaag verplicht naar mijn vaste koffietentje gegaan, omdat ik anders nooit aan al mijn werk toegekomen was. Ik heb mezelf moeten verbieden na te denken over Japanse Puzzels en me te houden aan de dingen die echt belangrijk zijn. Inmiddels heb ik al het werk dat ik voor vandaag ingepland had, af, heb ik een shitload aan afwas gedaan (want dat blijft dan ook weer dagen staan) en heb ik de was gedaan.
Nu zit ik heerlijk in bed met mijn kopje thee met honing (om maar zoveel mogelijk bacteriën die in de buurt van mijn keel proberen te komen, te verbannen) en mijn nieuwe geurkaars (waar een mens blij van kan worden). Mijn Japanse puzzelboekje ligt in mijn ooghoek op me te wachten. Oké, ik mag er één maken. Eentje maar.

You Might Also Like

0 reacties