Picwick's onbeantwoorde theezakjesvraag.

januari 14, 2017


Ik weet dat het cheesy is, maar ik kan echt genieten van de Picwick theezakjes met de vragen erop. Ik heb zelf geen picwick thee, dus alleen in het weekend bij mijn moeder word ik geconfronteerd met de vragen. Terwijl ik mijn thee laat trekken, beantwoord ik onbewust altijd de vraag. Soms deel ik hem met mijn moeder en hebben we er een gesprek over. Ik vind het wel leuk om me dingen af te vragen zonder dat ik daar normaal heel erg mee bezig ben. Of juist om het antwoord te geven op en vraag die voor mij altijd al duidelijk was.
Vorige week, na een lange rit heen en weer naar Gent met veel avontuur op spekgladde wegen met een bijna bijna bijna bijna bijna lege tank zo snel mogelijk op zoek naar een benzinestation, zette ik om 3 uur 's nachts mijn kopje thee voor het slapen gaan. Het was ijskoud in huis, want mijn moeder was op vakantie en de verwarming had al een paar dagen niet aan gestaan. Met bevroren vingers draaide ik het kaartje dat aan het theezakje zat om, om de vraag te kunnen lezen:
'Op welke onbeantwoorde vraag wil jij nog antwoord?'
'Ik zou wel willen weten hoe mijn toekomst eruit ziet.' Schiet me als eerste te binnen. Ik heb de vreemdste scenario's in mijn hoofd als het gaat over mijn toekomst en ik hoop ze ooit allemaal waar te maken. En hoewel ik een dikke huid heb en hartstikke sterk in mijn schoenen sta, zou ik soms ook gewoon kunnen huilen van onzekerheid. Over een half jaar ben ik afgestudeerd en er zijn nog geen audities geweest in Nederland. In Duitsland komen zoveel mensen uit andere landen auditeren, dat de concurrentie nog groter is dan hier en de master die ik graag in New York wil doen kost 40.000 dollar. Ik heb allemaal wilde dromen voor mezelf, maar totaal geen stappenplan hoe ik die dromen in godsnaam ga realiseren.
En dan nog, ik kan dat allemaal wel leuk voor mezelf willen, maar ik heb tot nu toe nog niks bereikt. Ik denk dat er nog een heleboel in me zit wat ik nog niet heb kunnen laten zien. Maar wat als ik nooit de kans krijg om dat te laten zien? Of wat als het er toch niet in zit en ik doodgewoon niet goed genoeg ben?
In intieme gesprekken met vrienden/klasgenoten vroegen we wel eens aan elkaar waar we de ander in 5 jaar zagen. Ze zagen mij nooit waar ik mezelf zie over 5 jaar. 'Ik denk dat je heel erg gaat genieten van lesgeven' en 'een kleine voorstelling voor kleine theaters' kwam het meest voorbij. Het is niet erg dat ze mijn toekomst zo zien, ik neem het ze niet kwalijk, het is heel eerlijk. Het is alleen niet wat ik wil horen. En ergens maakt dat me doodsbang. Want wie gaat mij vertellen dat ik goed genoeg ben? Wie gaat me na de zoveelste afwijzing weer mijn bed uit sleuren en me dwingen het opnieuw te proberen? Wie zorgt ervoor dat ik altijd motivatie en hoop houd?
Een van mijn favoriete stukjes in La La Land (Ja, ga ik weer, zo'n intens goede film) was dat Emma Stone als Mia iets zei in de trant van (ik wou dat ik het letterlijk kon quoten, maar zo goed is mijn geheugen niet): 'Ik ga niet meer naar deze auditie, want als ik het weer niet word ga ik denk ik dood.'
Het klinkt dramatisch, maar ik dacht echt meteen: I feel ya, girl. Want niemand gaat me vertellen om door te blijven gaan en te blijven proberen en ik kan me voorstellen dat na een tijdje de hoop op raakt. Ik wil super graag dit werk doen, ik heb enorm veel ambitie en passie en doorzettingsvermogen, maar wie gaat me vertellen dat het genoeg is?
Dus ik dacht, na het lezen van het theezakje (want daar ging deze blog over) 'Ik zou wel willen weten hoe mijn toekomst eruit ziet.'
Gelijk daarna dacht ik: 'Wacht, wil ik dat echt?'
Nu is er nog hoop. Ik weet niet of het genoeg is en of het me al die tijd staande gaat houden, maar er is hoop. Er zijn wilde toekomstplannen die waarschijnlijk nooit realiteit worden, maar waar ik wel voor wil vechten. Dus ik wil vooral horen dat ik vol moet houden en dat ik uiteindelijk ga krijgen waar ik al die jaren zo hard voor gewerkt heb. Maar stel dat het antwoord is dat ik niks bereik in mijn leven, dat alles mislukt en dat ik een obese kattenvrouw word die doodongelukkig thuis zit. Of dat ik veel te vroeg overlijd aan iets heftigs. Dat zou ik absoluut niet willen weten. Want dan kan ik net zo goed nu alles opgeven. Ik wou dat ik door zou gaan met wat ik nu doe, omdat het nog leuk is voor zolang het duurt. Maar ik denk dat als iemand echt zou zeggen dat mijn toekomst er niet zo uitziet als ik hoop en daar niks aan veranderd kan worden, ik de handdoek in de ring zou gooien en weg zou lopen.
Mijn toekomst is vaag. Ik heb geen idee waar ik over een jaar zit en of ik dan gelukkig ben. Ik weet niet of mijn dromen uitkomen en ik weet niet of ik sterk genoeg ben om voor altijd te blijven proberen ze uit te laten komen. Maar dat is ook voor een deel waar ik voor gekozen heb. En er is ook iets moois in het gewoon echt niet weten. Het is zo onzeker dat ik bijna van zou instorten, maar het is ook wel spannend. Alles ligt nog open.
En dus dronk ik mijn eerste kopje thee, zonder de theezakjes vraag te beantwoorden. De eerste onbeantwoorde vraag op een theezakje.

You Might Also Like

0 reacties