Wat is het gaaf om te doen. En doodeng. En gaaf.

januari 09, 2017


Toen ik gisteren voor het slapen gaan heel even in mijn agenda keek, ging ik vervolgens huilend naar bed. Ik kan nog maar 2,5 week repeteren voor mijn solo-concert.
Over een half jaar studeer ik af aan Muziektheater (als ik natuurlijk alles op tijd inlever, maar dat is wel de bedoeling) en ik kan bijna niet geloven hoe snel de tijd is gegaan (ik denk dat ik de keren ga tellen dat ik dit op deze blog getypt heb, maar het is echt waar). Ik weet nog hoe ik, als schattig klein eerstejaars student (niet echt klein, ik ben al jaren 1.83m) in de zaal zat bij de solo-concerten van de vierdejaars van toen en met zo veel bewondering toe keek. Ik wist nog niet of ik het voor elkaar zou krijgen ooit een nummer zo goed te belten, ik wist nog niet eens wat integreren of interpreteren was en ik was vooral blown away bij alles wat zij al konden. Ik droomde van de dag dat ik dat ook ooit mocht gaan doen.
En die dag is er inmiddels bijna. 26 januari is het zover. En ik schijt echt in mijn broek. Ik heb iedere dag een andere mening over mijn concert (is het wel wat ik ervan verwacht had? Is dit wat ik altijd wilde doen of moet het toch helemaal anders?) en ik zie niet in mezelf wat ik ooit in die vierdejaars zag. Ja, ik ben vast beter gaan zingen en spelen en mijn lijf beter gaan beheersen en ik heb vast duizend dingen geleerd die ik, zonder dat ik het door heb, in ga zetten in mijn concert. Maar toch, is dat dan genoeg? Is dat dan wat ik altijd wilde doen en hoe ik mezelf wil presenteren?
Ik ben iedere dag over iets anders aan het twijfelen. Ik denk dat mijn coach gek van me wordt, want ik heb al 3 keer een nieuw script gestuurd en ik ben nog steeds niet tevreden. Terwijl ik stiekem ook wel voor me zie hoe sommige dingen op hun plek gaan vallen, is er ook dat stemmetje in mijn hoofd dat constant fluistert dat ik het niet kan.
Ik vind niet dat mijn solo-concert mijn levenswerk moet worden. Hopelijk krijg ik hierna nog duizend kansen om mezelf te verbeteren en veel betere prestaties neer te zetten. Maar dit is wel nog persoonlijker dan al het andere wat we hiervoor deden. Het is al heel heftig om in een productie te staan, allemaal keihard te werken en dan te horen of te voelen dat het niet goed genoeg is. Of om in een lokaal nummers te zingen die je eigenlijk liever niet zou willen zingen, terwijl de mensen achter de tafel tegenover je, er een cijfer aan vast hangen. Creatief bezig zijn is altijd persoonlijk. En het komt dus altijd al best hard aan als iets niet goed genoeg is. Laat staan als ik een voorstelling helemaal zelf maak, mijn hart en ziel erin leg en ook dat beoordeeld wordt en extra zwaar mee telt voor mijn afstuderen.
Dus ik leg te veel druk op mezelf. Op het ene moment ben ik super enthousiast met alles wat ik bedacht heb, zing ik mijn nummers door en ben ik intens gelukkig. Het andere moment wil ik huilen in foetushouding gaan liggen, omdat ik niet weet of ik dit wel kan. Het zal er allemaal wel bij horen.

Vandaag ga ik echt beginnen. En stiekem kan ik niet wachten, want ik werk met super getalenteerde mensen die heel goed weten wat ze aan het doen zijn. En terwijl ik ergens heel graag wil dat ze me aan mijn handje meenemen en me vertellen wat ik moet doen, kan ik ook niet wachten om alles zelf te mogen onderzoeken. Op avontuur gaan, super lelijke dingen maken of het beste idee ooit krijgen. Dingen vinden die niet werken en die vervolgens gewoon keihard schrappen. Om daarna aan te voelen wat er dan wel voor in de plaats moet komen. Keihard op mijn bek gaan, opstaan en weer net zo enthousiast door stuiteren. Wat is het gaaf om te doen. En doodeng, maar ook echt gaaf. Nog maar 2 weekjes. AAAAAAAAAAAAH.

You Might Also Like

0 reacties