Het is dus niet concreet.

februari 14, 2017

Deze foto is dan weer iets te concreet en daardoor heel cheesy, maar I love it.

Het was vandaag weer auditiedag bij Muziektheater. 4 jaar geleden zat ik daar op de gang, net zo nerveus als al die mensen die er vandaag zaten. Zwetend, trillend, hopend dat in dat lokaaltje alles zou gaan zoals ik het wilde, dat de mensen achter de tafel zouden zien wat ik dacht dat ik in me had en ook wisten hoe ze dat eruit konden krijgen. Biddend dat al mijn wilde, grote dromen uit zouden komen. Dat ik goed genoeg zou zijn. Hopend op maar 1 ding: MUZIEKTHEATER.
Soms wou ik dat ik een "normale" studie was gaan doen. Dat ik, eens in de zoveel tijd, in een doodstil lokaal, alle informatie die ik in mijn hoofd gestampt had op een blaadje kon schrijven en dat ik dan beoordeeld zou worden op hoeveel vragen ik fout beantwoord had. Concreet en duidelijk. Ik had niet goed genoeg geleerd of ik snapte het toch nog niet helemaal.

Het is inmiddels bijna 2,5 week geleden dat ik mijn solo-concert mocht uitvoeren. En ik heb even tijd nodig gehad het dat verwerken. Op sommige momenten was ik zo blij met het hele project, op andere momenten heel boos. Ik ging heel erg aan mezelf twijfelen. Soms was ik weer ineens heel zelfverzekerd. Het schommelde allemaal een beetje. Als mensen vroegen hoe het ging wist ik niet zo goed wat ik moest antwoorden, gewoon omdat de hele avond van dat concert altijd door mijn hoofd spookte.
Beoordelen op een creatieve performance is erg moeilijk. Het is niet concreet. Je kan moeilijk meten hoeveel zang/speltechniek iemand heeft. Je kan niet meten wat een voorstelling met je doet en een voorstelling raakt iedereen op een andere manier. Je kan een stem aangenaam vinden of niet. En natuurlijk is kwaliteit herkenbaar, maar toch heeft het zo erg met moment te maken.
Een performance doen is ook altijd verschillend. Het is niet zo dat je iets leert en dat je het dan voor altijd weet en kan doen. Je moet iets begrijpen, voelen hoe je dat moet doen, het automatiseren en dan kun je het pas bewust toepassen. En ook dit is weer zo afhankelijk van het moment. Het is iets subjectiefs. Het is een performance. Het is niet concreet. En daarnaast is het ook nog eens zo persoonlijk. Als je zingt, gooi je heel je ziel open. Je bent kwetsbaar. Dat iemand daar dan iets van vindt, is confronterend.

Vandaag was ik degene achter de tafel. Het was aan mij de taak om te het talent te herkennen dat de auditanten dachten te hebben. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik een van hen was, maar inmiddels paste ik ook goed aan de andere kant. Ik kon snel herkennen of iemand genoeg potentie had of dat er toch nog teveel ontbrak. Ik ben inmiddels vier jaar verder en ik heb zoveel meer geleerd dan ik zelf door heb.
Afgelopen week had ik de afsluitende evaluatie van mijn solo-concert. Na al mijn gevoelens twee weken te laten sudderen, te piekeren, iedereen lastig te vallen met mijn chaotische gedachtes en duizend verschillende speeches in de douche te geven, waarin ik mijn mening helder maakte, kreeg ik eindelijk de kans een goed gesprek te voeren met een aantal docenten. Ik kon alle dingen benoemen die me dwars zaten, omdat ik ze niet begreep of omdat ik vond dat er iets moest veranderen. Er werd naar me geluisterd, er werden dingen verhelderd en soms werd er ingestemd. We hadden goede discussies over cijfers en wat zo'n cijfer nou eigenlijk betekent. Kun je in dit vak vergelijken? Doet een cijfer er überhaupt wel toe? De commissie kan niet gewoon zeggen: 'dit is goed en dit is fout.' 'Je hebt dit nog niet begrepen of je had beter moeten leren.' Iets wat bij de één goed is, is dat bij de ander niet. Alles is afhankelijk van het moment waarin je bent, hoe je je dan voelt, wat een publiek met je doet, hoe de muziek op dat moment aankomt. Er is niks concreets aan kunst en dat is verschrikkelijk, maar ook zo mooi.

En na 2 weken piekeren tot ik er bijna dood aan ging, kon ik eindelijk weer ademen en het hele onderwerp afsluiten. Ik kwam aan in de laatste fase: acceptatie. Het is goed zo. Ik weet wat ik wilde en wat ik allemaal geleerd heb en ik weet ook weer hoe ik nog verder kan werken. En stiekem maakte het me misschien toch niet zo heel veel uit wat voor cijfer er nou aan dit concert hangt.
Dus na twee weken niet zo lekker in mijn vel te hebben gezeten, kon ik weer trots zijn op wat ik allemaal wel niet geleerd heb de afgelopen vier jaar. Nog een half jaartje, nog 2 grote projecten en een scriptie (oh god, ik moet echt gaan beginnen) en dan ga ik met opgeven hoofd het werkveld tegemoet. Met een rugzak aan bagage die ik bij die auditie vier jaar geleden nog verborgen had zitten zonder te weten hoe dat eruit moest komen. Het is eruit en ik kan het elk moment tevoorschijn toveren en gebruiken. Klaar om mijn vleugels aan te slaan en te ontdekken wat er allemaal nog meer is naast Muziektheater. Oké, na die scriptie dan.

You Might Also Like

0 reacties