Misschien zijn we wel nooit tevreden.

februari 23, 2017


Zondagavond. Eén week voor de welverdiende vakantie. Wijn, bier, taco's, chips, chocola, snoep, all the cheats (het spijt me zo erg weegschaal), foute, oude nummers, nog foutere dansjes, tranen van het lachen en diepe gesprekken.

'Ik had gewoon gehoopt ooit de zanger te worden die ik niet ga worden.' Ik kijk hem aan. Ik snap het zo erg. Ik heb altijd onrealistische doelen voor mezelf gehad. Ik kan Youtube af blijven struinen en alles luisteren van Willemijn Verkaik, Sierra Boggess, Celinde Schoenmaker, Kelli O'Hara, Carrie Hope Fletcher en Sutton Foster. En ik weet dat ik nooit zo goed zal kunnen zingen als zij doen. En dat, hoe hard ik ook zal blijven trainen en werken en leren, ik toch nooit echt tevreden zal zijn met hoe ik zelf klink en wat ik zelf doe. Ik zal altijd terug blijven kijken naar optredens en duizend dingen op mezelf aan te merken hebben. Ik zal altijd vinden dat anderen beter zijn dan ik. Al ga ik ooit zingen als een van de bovengenoemde, het zal voor mijn eigen normen nooit genoeg zijn.

Ik ga het afgelopen half jaar super lekker met zingen. Ik heb drie jaar lang keihard gewerkt en super goed les gehad, maar het stomme bij zingen is dat je het na een tijdje moet voelen om het te kunnen reproduceren. En ik heb het grootste gedeelte van de tijd geen idee gehad wat ik stond te doen. Ik hoorde echt wel dat ik vooruit ging. Maar als ik dan klasgenoten hoorde die hun stem (voor mijn gevoel) perfect onder controle hadden, voelde het weer als falen.
Het afgelopen half jaar is het kwartje ineens gevallen. Ik heb een enorme klik met mijn nieuwe zangdocent en hij laat me dingen zingen die ik niet gedroomd had zo te kunnen zingen door me alleen maar te vertellen dat ik mijn tong iets lager moet doen of iets meer 'in mijn masker' moet zingen. Alle kennis van de afgelopen jaren heb ik meenomen en ik krijg nu noten uit mijn strot die ik zelf niet verwacht had. En toch is er altijd wel iets aan te merken en zijn er altijd dingen die beter kunnen. Ik vraag me af of mensen wel tevreden met zichzelf kunnen zijn? Of er wel een perfect bestaat voor jezelf?



Zo stuitte diezelfde avond op deze prachtige vrouw. Cyntia Erivo, god of all gods. Het nummer 'I'm Here' (uit The Color Purple) probeerde ik in het eerste jaar al te zingen (kan ik nu best wel om lachen). Inmiddels is mijn uitvoering van dat lied enorm gegroeid en toch weet ik dat ik nevernooit zal kunnen tippen aan deze performance. Al is het alleen al omdat ik blank ben en nooit die perfecte soulfeeling zal krijgen die dit nummer nodig heeft.
Maar, even serieus, deze vrouw is niet normaal. Dit nummer is niet normaal. Deze uitvoering is niet normaal. Ik denk dat ik het deze week al 50 keer geluisterd heb en ik kan niet stoppen. En zij zorgt weer voor een boost inspiratie die me helpt nog harder te werken voor mijn doelen en weer het beste uit mezelf te halen. En ik kan me gewoon niet voorstellen dat zij niet trots zou kunnen zijn op een performance als dit. Als je zo kan zingen, zou je dan nog jaloers en onzeker zijn?

Ik kijk naar mijn vriend. Grappig dat hij droomt van een stem zoals wij, terwijl ik hem benijd om zijn muzikaliteit en vrijheid op de vloer. En hoe dat voor hem zo'n onbelangrijke eigenschap lijkt, terwijl ik voor dat punt juist extra hard moet werken. Misschien zijn we wel nooit tevreden en moeten we ons constant laten inspireren door de mensen om ons heen. Ik denk dat ik daar wel mee kan leven.

(Ik deel deze voor de grap ook nog even. Al weet ik zeker dat jullie al overtuigd zijn).

You Might Also Like

0 reacties