Dit MOET ik ook doen.

maart 01, 2017


Toen ik voor het eerst in het theater was, was ik meteen verkocht. De magie die de hele ervaring met zich mee bracht, ben ik nooit meer vergeten. De kroonluchters en het marmer in de foyer, de pluche rode zaal, hoe het licht voor het eerst uit ging en de muziek begon met spelen. Hoe het doek open ging en een groep mensen met z'n allen een verhaal vertelden alsof het die van hen was.
(Oké, misschien kan ik me mijn eerste ervaring niet zo goed meer herinneren, whatever).
Ik kan nog steeds huilen als de muziek het verhaal zo goed aanvult dat alles compleet binnen komt. En soms voelt theater zo eerlijk, terwijl ik ook wel weet dat niets ervan echt waar is. Het raakt me iedere keer weer om een theater binnen te stappen. Ik krijg stiekem nog steeds een beetje kippenvel als het zaallicht uit en het doek open gaat. Het geluid van applaus aan het einde van een show, zal nooit wennen. Het is magisch. Het is voor mij altijd zo geweest. En misschien weet ik niet meer precies hoe de eerste ervaring voelde, ik weet wel dat ik al heel vroeg wist: dit MOET ik ook doen. Ik wil daar staan, ik wil dat verhaal vertellen, ik wil de mensen raken. Mijn levensdoel was mij op hele jonge leeftijd helder en ik zou er alles voor doen om dat te bereiken.

Inmiddels zijn we jaren verder. Ik heb een heleboel stappen gezet. Ik vind niet meer iedere voorstelling die ik zie geweldig. Ik ben niet meer voor elk optreden dat ik doe nerveus. Zingen is niet meer altijd geweldig, soms is het ook gewoon 'werk'. En vaak is het ook heel frustrerend. Ik weet inmiddels hoe anti-glamourous het er achter de schermen van een voorstelling aan toe gaat en dat een voorstelling spelen soms helemaal niet zo magisch is. Ik weet hoe snel sommige haast-verkledingen soms moeten, hoe intens zwaar het is om te zingen en dansen tegelijk én ook nog te doen alsof je het leuk hebt. Ik weet inmiddels dat de 8e show van de week lang niet zo goed gaat als de eerste. Dat het heel vaak niet gaat over talent hebben, mooi kunnen zingen, hard kunnen werken of het iemand gunnen, maar dat acteurs meestal op hun uiterlijk (type) beoordeeld worden. Ik weet hoe het is om keer na keer afgewezen te worden, maar ook hoe het voelt om een staande ovatie te krijgen. Ik ken inmiddels in iedere grote musical van dit moment wel iemand en ik ga zoveel kritischer naar het theater. Ik vind zelden iets meer echt zo intens goed als ik dat vroeger vond. Toch heb ik dit jaar al meerdere keren glimmend van trots in het theater gezeten. Ik heb mijn beste vriendinnetje een prachtige Betje zien spelen in Ciske de Rat, de jongen waar ik vroeger super verliefd op was bewonderd als Simba, het meisje dat ik zo bewonderde op school een intens goede prestatie neer zien zetten als Sky in Sky de musical. Ik ben zelfs naar Berlijn geweest om een paar vrienden daar te zien spelen en ik kan nog wel even doorgaan met name droppen als jullie willen. Het is inmiddels super normaal om vrienden of bekenden op het toneel te zien staan. En ergens is het ook nog steeds zo bijzonder.
Ik mocht vandaag vier lieve bekenden bewonderen in Soldaat van Oranje. Dat die voorstelling al 6 jaar uitverkocht is, is zoooo intens bijzonder en de theaterervaring daar is inderdaad magisch. Vandaag zag ik hoe een vriendinnetje voor het eerst op ging voor de rol van Charlotte, de grootste vrouwenrol in de show.
Ergens is dat normaal. Ze is afgestudeerd aan Muziektheater, ze is intens goed en natuurlijk is ze dus geknipt om die rol te spelen. Wie weet sta ik daar over een jaar. Dit is uiteindelijk wat mijn werk gaat worden en dus ga ik er toch wel vanuit dat ik vroeg of laat mijn werk ga vinden in een musical.
Ergens is het zo ongeloofwaardig dat ik haar, en die drie anderen vandaag daar op het podium zag staan. Zodra ze haar eerste zin gezegd had, piepte ik van enthousiasme. Na haar eerste noten is de trotse grijns niet meer van mijn gezicht gegaan. Ik kende haar. Zij, die daar zo goed aan het spelen en zingen was, die een intens mooie voorstelling neerzette en er ook nog prachtig uit zag, met haar had ik een maand eerder nog een biertje zitten drinken. Het is niet normaal om iemand dan zo te zien stralen op zo'n mega podium en ik denk dat dat stiekem nooit gaat wennen.

Toen ik terug liep naar de bus, die een half uur lopen is van dat theater voelde ik de drang om te huppelen. Ik was zo blij dat ik erbij mocht zijn en dat ik dit heb mogen zien. Ik was zo intens trots en ik werd zo enthousiast van die voorstelling. Voor het eerst dit jaar was ik niet meer bang om af te studeren. Ik wilde ook dat podium op. Ik wilde die ervaring ook krijgen. Natuurlijk speel ik voorstellingen op school, maar dat is allemaal anders dan de hoofdrol spelen in een succesvolle, grote musical die al 6 jaar uitverkochte zalen trekt. Ik voelde me weer even dat kleine meisje: dit MOET ik ook doen.
Nog een half jaartje, de laatste loodjes op school. De laatste verslagen schrijven, de laatste kennis opsnuiven, de laatste maanden hard werken en dan vlieg ik uit. Ik weet niet hoe lang het zal duren voordat ik die ervaring krijg. Ik weet niet of ik ooit de ervaring ga krijgen die ik voor mezelf wil, maar ik weet 1 ding zeker:
Dit MOET ik doen. En ik ga alles doen om dat te bereiken.

En tot die tijd kan ik genieten van al die lieve mensen die het al bereikt hebben. Zonder enige jaloezie, alleen maar met een lading trots. Ik denk dat dat gevoel nooit zal wennen.


You Might Also Like

0 reacties