Een innerlijke glimlach grijnst zijn tanden bloot.

maart 14, 2017



Nadat ik mijn agenda alweer vol had gekalkt en druk op zoek was voor plekken voor mijn To Do-lijst: Ik ben inmiddels full-time aan het repeteren voor mijn volgende productie, die over 4 weken al klaar moet zijn voor het grote toneel. Tegelijkertijd moet ik mijn scriptie nu echt eens af gaan maken, staan er nog duizenden kleine taken open die nog wel intens belangrijk zijn (zoals de gemeente bellen en facturen maken) en heb ik het hele weekend gespendeerd aan het uitstellen van mijn educatie presentatie over motivatie. Ja echt.
Neem ik, met tegenzin, weer plek op mijn yogamat. Ik heb het met mezelf afgesproken, dus ik vind dat ik het moet doen, maar het liefst wil ik in bed liggen met een fles wijn en een reep chocola en een potje keihard janken. Ik ben gestresst, ik heb geen tijd maar wel heel veel te doen, ik ben moe, alles doet pijn en ik ben gewoon even helemaal klaar met deze dag.
Nog geen kwartier later, terwijl ik van Adrienne mijn voeten mag masseren (thank god voor dag 8), schiet ik bijna vol.
'You can get emotional at this point, just let go of the pressure' hoor ik Adrienne zeggen. 'Just feel your inner smile'.
Oprecht had ik nooit gedacht dat ik serieus op zoek zou gaan naar mijn innerlijke glimlach en dat ik dat dan ook nog kon gaan waarderen. Maar ik ben zo blij dat ik weer even een half uurtje heb genomen vandaag om heel even met mezelf en mijn lijf en mijn gedachten te zijn. Een half jaar geleden had ik inderdaad een rol koekjes open getrokken en gejankt in bed, nu besteed ik mijn tijd op een yoga mat, kook ik gezonde maaltijden en ontzeg ik mezelf alles van suiker.

Mensen veranderen. Dat wordt altijd gezegd. Dit keer ben ik het echt met ze eens. Ik ben oprecht zo erg veranderd de afgelopen jaren. Ik had nooit verwacht dat ik ooit van mijn Big Macs en taarten af zou stappen. Dat ik ooit op zoek zou gaan naar mijn innerlijke glimlach en me zou voorstellen hoe het zou voelen om mijn innerlijke liefde om me heen te hebben. Ik had nooit gedacht dat ik, met heel veel plezier, politieke discussies zou voeren en dat ik OOIT Partij voor de Dieren zou stemmen. Ik had nooit verwacht dat ik, van af en toe een glaasje zoete, witte wijn of een Jillz, naar het liefst iedere dag een paar heerlijke alcoholische rode druivendrankjes zou gaan (goed voor de ontspanning, neem ik mezelf maar voor). Ik had niet gedacht dat ik ooit een leerling zou zijn die soms wel eens schijt had aan haar docenten, maar nu begin ik toch steeds meer een mening te ontwikkelen.

Ik lig op mijn yoga matje en ik ontspan. Niet alleen door dag 8, maar ook door alles eromheen. Ik zit even in een good vibe. En een paar jaar geleden wist ik nog niet dat ik zó gelukkig kon zijn als ik nu ben. Dat ik, naast alle intense stress en soms even in janken willen uitbarsten en nog steeds te veel bezig te zijn met verwachtingen en zoveel druk op mezelf te leggen (want ik ben over een half jaar afgestudeerd, dus falen kan ECHT niet meer), ook af en toe even een lekkere kop thee voor mezelf kan zetten, een maskertje op mijn gezicht kan smeren en een blog voor mezelf kan schrijven. Dat ik iedere dag uitbundig kan lachen. Dat ik opener en eerlijker kan zijn dan ooit. Dat ik vreugdesprongetjes kan maken als de weegschaal (eindelijk, na een maand, werd hoog tijd) weer een lager getal aan geeft (nog maar 1,7 kilo!!!). En dat ik zo een ander mens zou worden en nog steeds zo mezelf zou zijn.

Ik heb ooit van mijn moeder een Loesje Scheurkalender gehad. Op een van de eerste dagen stond de zin: 'Je kan best veranderen, want je blijft toch jezelf'. Ik weet nog dat die zin me raakte. Ik hing hem op de wc-deur, zodat ik er altijd even naar kon kijken. Inmiddels hangt mijn hele toiletdeur vol met Loesjes, maar die zin spreekt me nog steeds het meeste aan. Het is waar, besef ik me nu. En mijn innerlijke glimlach grijnst zijn tanden bloot.

You Might Also Like

0 reacties