In een kostuumpje een leuk liedje zingen.

maart 24, 2017


Alleen in een zaal op school zet ik, op vol volume mijn karaokeband op en blêr ik mee. Ik kan dit nummer denk ik echt tien keer achter elkaar zingen, zonder dat het verveelt. Om me heen is alleen maar choas, overal liggen kostuums, decors en rekwisieten, mijn hoofd heeft ook lichtelijke chaos, maar heel even ontspan ik.
Vanmiddag kwam ik, toen ik in mijn kostuum over de gang liep, een reparateur tegen die de batterijen in de verlichting kwam vervangen en die niks begreep van een kunstopleiding/conservatorium. Hij lachte me recht in mijn gezicht uit en zei toen: 'ga je kleding aan doen en dan een liedje zingen?'
Ja, dat is wat we hier doen. En toch snap ik soms waarom hij zoiets zou zeggen. Soms kan ik het nut van 'kunstenaar' zijn niet meer zo goed verwoorden. Waarom doe ik dit eigenlijk? Wat hebben mensen eraan als ik op volle borst een nummer mee sta te brullen. Na mensen een leuke avond bezorgen, wat doe ik eigenlijk voor deze wereld?

Ik zit een beetje vast. We zijn op dit moment full-time aan het repeteren voor onze voorstelling: 'The Mystery of Edwin Drood', over 2 weken staan we in het theater en ik maak mezelf helemaal gek. Het lukt gewoon niet. Ik heb de rol die ik zo graag wilde spelen en thuis weet ik altijd precies wat mijn personage wil en hoe ze met situaties om gaat, maar op de vloer doe ik alles maar half, speel ik als een natte vaatdoek en wil ik liever verdwijnen of door de grond zakken. Ik maak mezelf helemaal gek en praat mezelf een soort prestatiedrang aan die ik nog nooit gehad heb en die maar niet weg wil gaan. Ik durf gewoon niet meer te experimenteren en te onderzoeken. Ik weet dat wat ik nu doe niet werkt, maar toch lukt het me niet om het te veranderen en ik word er gek van. Na 3,5 jaar les en de finish in zicht kan ik ineens niet meer normaal presteren en ik weet gewoon niet wat ik moet doen om het op te lossen. Hoe slechter het de ene repetitie gaat, hoe meer druk ik op mezelf leg om me te ontspannen en met lef en plezier de volgende dag weer te beginnen, hoe slechter het de dag erna weer gaat. Het is een soort negatieve spiraal waar ik niet meer uit kom.
Je zou denken, op dit moment is alles goed, als je maar iets compleet anders doet. Maar zelfs dat krijg ik niet voor elkaar. En het frustreert me zo dat ik me een beetje ga schamen voor hoe slecht ik mezelf vind. Ik weet dat dat het allemaal niet beter maakt, maar ik weet niet meer hoe ik eruit moet komen.

En soms vraag ik me dan heel even af: wat doe ik hier nou eigenlijk? Wat is het nut? Wat is het doel? Ik word alleen maar gefrustreerd, ik zie het plezier er niet meer van en ik ben mezelf alleen maar aan het opfokken. En daar kan ik oprecht soms ongelukkig van worden.
En het is echt niet zo dat ik depressief ben en dat deze gedachten constant door mijn hoofd spoken (ik houd nogal van een beetje drama), maar ze schieten we af en toe te binnen.
Komt wel bij dat ik vandaag stront chagrijnig was, alles om me heen haatte en vooral haatte dat ik alles haatte. Ik vind het dan zo frustrerend dat dan alles ineens irritant is, zonder dat je daar een goede reden voor hebt.


Sinds gisteren slaapt Chantal (Janzen) eindelijk bij mij. Dat is stiekem wel een droom, Chantal blijft slapen is namelijk echt een top programma en ik ben wel een beetje een fangirl als het om Chantal gaat. Helaas ben ik nog niet bekend genoeg dat ze echt bij mij komt slapen, maar ik heb gisteren wel haar nieuwe magazine &C in huis gehaald. En nee, misschien is weer een BN'er met een tijdschrift geen toegevoegde waarde en is het niet vernieuwend, maar ik heb tot nu toe alleen maar tijd gehad om het voorwoord te lezen en daarvan werd ik al intens blij. Ze schrijft, en ik ga het even letterlijk quoten, want zij verwoordt het het beste:
Iedereen herkent de magie van iemand aan het werk zien die hartstochtelijk houdt van wat-ie doet. Of diegene je nou laat lachen of ontroert, je inspireert of stimuleert. Vooral in deze tijd met grote tegenstellingen en angsten zijn vermaak en amusement zo ontzettend belangrijk. Kunst verbroedert. Passies als deze komen uit iemands hart en spreken een universele taal die verschillen tussen ras, geloof en afkomst overstijgen.

Ik ben niet alleen maar een liedje aan het zingen in een leuk kostuumpje. Ik ben mijn passie aan het uitoefenen. Ik heb hier 4 jaar voor gestudeerd en ik mag er best op vertrouwen dat alles wel goed zit.
Dus morgen ga ik maar één ding doen. Ik ga niet presteren of me focussen op hoe ik loop of hoe ik praat of hoe ik mijn tekst zeg. Ik ga niet denken aan mijn speldoelen en mijn subteksten en mijn opbouw. Morgen ga ik alleen maar weer even heel veel plezier hebben in wat ik doe en genieten. En als het goed is volgt de rest vanzelf.

You Might Also Like

1 reacties

  1. Hey Britt,
    ik heb er het volle vertrouwen in dat het allemaal goed komt met je rol, en hoop dat je er toch nog veel plezier uit kunt halen.
    Liefs,

    BeantwoordenVerwijderen