Ik voel je, Britney.

april 21, 2017


Ik leg de nieuwe &C op de toonbank. Ik heb het mooiste, schoonste exemplaar uit de rekken gevist. Hij zal niet lang zo mooi en schoon blijven, er zitten altijd hoekjes in mijn boeken en etensvlekken op mijn kaften, maar ik wil hem in elk geval zo schoon mogelijk kopen.
‘Je krijgt hier een canvas tas bij!’ zegt de mevrouw achter de toonbank. 
‘HOE LEUK!’ Ze tovert een glimlach op mijn gezicht. Wat is er beter dan een gloednieuw tijdschrift, een gratis canvas tas en een vriendelijk gezicht? Ik reken af, wens haar nog een prettige werkdag, we maken een grapje en ik huppel de Bruna uit. Ik kijk naar mijn nieuwe tas. 

‘And see what you want’ staat erop. Als dat eens zou kunnen, dat je alleen zou zien wat je wilt zien. Hoe mooi zou het leven dan zijn?

In de trein sla ik de eerste pagina open. Het voorwoord van Chantal zelf. Ze verteld over haar eerste auditie, waarvan haar docenten zeiden: 'jij kan dit niet, dus je kunt het beter niet proberen.' Toen werd ze aangenomen voor de understudy van de hoofdrol. Haar succesverhaal. Ik ken de verhalen. Ik maakt ze van dichtbij mee. Het zijn helaas (nog) niet mijn verhalen.
'Als ik hoor: dit kun jij niet, dan komt de blinde, blauwe toverfee in mij weer naar boven, met een gerepareerde staf, gaffertape en al.'
Ik glimlach weer. Hoe kan het dat Chantal, met de twee versies die tot nu toe van &C zijn verschenen, precies op het goede moment komt met precies de juiste verwoording van wat ik voel? Hoe kan het dat zij mijn problemen oplost zonder dat ze me überhaupt kent?

Ik geloof in eenhoorns en glitters en confetti en regenbogen. Ik denk dat de wereld mooier zou kunnen zijn als we daar allemaal in zouden geloven. Ik geloof dat het leven alles voor mij in petto heeft wat ik maar wil. 
‘Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen’ en meer van dat soort clichés. Ik hang slingers op. En iedere keer dat iemand een slinger los trekt, hang ik hem hoger. Als iemand er een scheur in maakt, gebruik ik net zoveel plakband als nodig is om hem te repareren. Ik zal niet stoppen voordat hij hangt en mag blijven hangen. Misschien zal hij nog 100 keer kapot getrokken worden of op de grond belandden, ik zal zorgen dat hij uiteindelijk hangt.
En misschien moet ik de slinger dan soms van plek wisselen, zodat ie blijft hangen. Misschien moet ik er af en toe een stuk aan vast plakken, zodat ie past. Hij zal uiteindelijk op de plek in de kamer komen waar hij het beste staat en waar hij de kamer het meeste op fleurt.



Ik heb de hele dag gejankt. De foto waar ik gisteren nog dubbel om lag, is nu echt waar. Ik begrijp Britney. Ik zou ook het liefst nu mijn kop kaal willen scheren, naakt op een tafel gaan staan en schreeuwen: WAARDEER MIJ, ZIE MIJ, WAARDEER MIJ!

Vandaag werd de zin uitgesproken waar ik al heel lang bang voor ben. En het heeft me verdrietig en boos gemaakt en teleurgesteld. Ik had niet verwacht dat ik die zin nu nog zou horen, maar hij werd toch uitgesproken. En heel even staat heel de wereld op z’n kop. Zou hij gelijk hebben? Zou iedereen dit vinden en niemand het durven zeggen? Schat ik mezelf dan zo verkeerd in? Is dit het einde van al mijn dromen?


De nieuwe &C, de glimlach van de vriendelijke mevrouw in de Bruna en de gratis canvas tas zijn tekens dat dat niet de waarheid is. Het leven kan alles zijn wat je wilt. Het is een feestje. Maar je moet zelf de slingers op hangen. En ik kies voor de mooiste, kleurrijkste, langste slinger. Diegene die heel de kamer op zal fleuren. Het zal niet makkelijk zijn om hem goed te hangen, daar gaat veel werk en geduld in zitten. Maar uiteindelijk zal hij hangen. Iedereen die langs loopt, zal even naar binnen kijken en glimlachen. En ik zal terug lachen. Dit zijn mijn slinger. Hij heeft een lange weg doorstaan, maar hij hangt. Hij zal hangen.

You Might Also Like

1 reacties