Het leed dat 1.83 heet.

mei 26, 2017


Ik plof op de bank en selecteer een spannende Spotifylijst: Ijslandse muziek. In de kamer naast me hoor ik de vriezer ontdooien (kun je dat horen? Ja dus). Zodra ik mijn blogger open, zie ik twee blogconcepten staan die ik nooit af gemaakt heb omdat ik in slaap viel tijdens het schrijven. Mijn blog is de afgelopen weken ernstig leeg gebleven en dat vind ik heel naar. Waar ik ooit het doel had om dit jaar 50 blogs te schrijven, ben ik nu al heel blij als ik er iedere maand 2 online krijg. Niet omdat ik geen zin of inspiratie heb, maar omdat er gewoon echt andere dingen zijn die voor gaan.

Nog maar 5 weken en dan heb ik mijn handtekening onder mijn diploma gezet. En tot die tijd moet ik nog heel even door bikkelen. Nog 1 verslag, nog 1 presentatie, nog maar 9 bootcamps, 24 repetitiedagen, 2 voorstellingen en dan ben ik een afgestudeerde meid! En jullie willen niet weten hoe goed dat voelt. Ik ga huppelend de school uit. Enorm dankbaar voor alles wat ik geleerd heb, alle kansen die ik kreeg, alle geweldige herinneringen die ik gemaakt heb. Maar ook blij en nieuwsgierig naar de toekomst. Opgelucht dat ik bijna mijn eigen keuzes kan gaan maken en kan onderzoeken wat ik nu eigenlijk echt wil en kan.

En hoewel mijn afgelopen blogs een beetje down waren, zie ik nu alles weer met zonnestralen tegemoet. De echte zonnestralen dragen daar een groot deel van bij. Zoals lieve Martijn uit mijn klas gisteren de hele dag zo fijn zei: Vitamine D is goed voor je. (Dit was eigenlijk een veel te lange grap waar we vervolgens de hele dag om hebben moeten lachen). Het klopt ook echt. Ik voel me zoveel vrolijker nu de zon schijnt. Alle problemen die ik had toen het nog regende, lijken niet meer belangrijk. Het leven is gewoon beter als de zon schijnt. Ik heb deze week drie enorm leuke en redelijk geslaagde audities gehad, mijn zelfvertrouwen is mede daardoor weer een beetje terug en ik kan weer genieten van het feit dat zingen stiekem best wel heel erg leuk is. En na die audities kon ik in de zon zitten, in het gras liggen, koffie, bier en rosé met ijsklontjes (echt niet chique maar zo lekker) drinken en genieten van het leven en alle lieve mensen om me heen. Oh, en mijn benen een beetje bijkleuren, want die matchen bij mijn witte All-Stars en dat is niet de bedoeling.

Het enige wat minder is in de zomer, is mijn kledingkast. Nee, ik ga niet zeuren dat ik het afgelopen jaar 9 kilo ben afgevallen, maar toen ik eindelijk mijn wintergarderobe had aangevuld met dingen die ik weer paste, werd het zomer en nu heb ik weer een enorme kledingcrisis. Korte broeken zakken af, jurkjes lijken vuilniszakken. Ik heb gewoon echt niks meer om aan te doen!
Dus stapte ik gisterem, vol goede moed en met mijn salaris net binnen, op de fiets in het enige jurkje dat comfortabel was en nog paste, lijkend op een grijze zak. Ik had 1 doel: een jurkje scoren. Zou niet zo moeilijk moeten zijn, toch?
Graag neem ik jullie mee in de wereld van: Het leed dat 1.83 heet. Want hoewel ik in de winter nog best kon scoren in mijn nieuwe kledingmaat (op die ene broek van de Scotch na die zo mooi is maar toch eigenlijk net te kort), is een jurkje scoren die past toch een iets grotere opgave. Het lijkt wel of de nieuwe mode is: hoe korter, hoe beter. En mocht dat nou net zijn wat ik niet wil. Want met maat 38 en een lang lijf zijn er gewoon geen jurkjes meer beschikbaar die lang genoeg zijn om over mijn billen te vallen en mijn figuur een beetje mooi uit te laten komen. Het is tegenwoordig sowieso al een hele opgave om een jurkje te vinden die niet off-the-shoulder is. Dus veranderde 'even snel een jurkje halen' in H&M, Zara, Bijenkorf, Mango, Pull&Bear, Bershka, nog maar een keer H&M en tenslotte nog maar een keer Zara. In die laatste winkel was ik nog tot zo laat, dat alle pashokjes dicht waren en ik de dingen die ik had gevonden dus niet eens meer kon passen (en ik koop nooit iets zonder te passen). En dus ging ik toch weer met lege handen naar buiten. Waarom is het zo dat je nooit iets leuks vindt als je ernaar op zoek bent?
Mijn idee om lekker de hele middag op een terrasje te zitten met de &C waar ik al de hele maand niet aan toe kom, werd een kwartiertje op een terras zitten.

De enige keuze is dus om nog maar eens Asos af te struinen en iets te bestellen. Echt balen..... (Komt sarcasme over op een blog?). Want de Asos Tall afdeling maakt me dan wel weer heel gelukkig. En dan moet ik ondertussen nog even bedenken wat ik de komende dagen wél aan kan om de 31 graden van zaterdag te overleven.

You Might Also Like

0 reacties