Mijn nieuwe grote liefde.

mei 28, 2017


Zondagochtend. 8 uur. Ik zit op de fiets naar mijn werk (wat iedere week vroeger lijkt te worden). Mijn nieuwe korte coupe waait door de wind. Er is niemand op straat, maar ik geniet nu al van een heerlijke zon. Terwijl ik de Spotify-lijst van Grey's Anatomy luister en langs een grijze, grote loods fiets, valt mijn oog op iets. Opvallend. Feloranje. Een klaproos heeft zich door de groeven van de stoep gewurmd en staat nu te stralen naast een Hagenaartje (Google leerde me net dat dat een chic woord is voor paaltje op de stoep in Den Haag). Hij lijkt kwetsbaar, maar hij weet zich toch maar mooi staande te houden tussen alle straatstenen. Ik voel de neiging om af te stappen en een foto te maken, zoals ik dat het afgelopen jaar bij iedere klaproos gedaan heb. Ik houd me in, maar fiets toch met een glimlach verder.

Precies een week later. Zondagochtend. 8 uur. Ik zit op de fiets naar mijn werk (wat ineens minder vroeg lijkt omdat de zon ineens om 5 uur op komt en ik dus iedere dag om half 6 wakker schrik omdat ik denk dat ik me verslapen heb). Het is nu al warm genoeg om alleen in een t-shirt te fietsen. Mijn nieuwe korte coupe waait door de wind. Ik playback mee met Songs for a New World en fantaseer een concert met Freek Bartels, Celinde Schoenmaker en mijn beste vriend waar ik Woman 2 ben, want die heeft de vetste nummers. Terwijl ik langs de grijze, grote loods fiets, kan het mijn ogen nooit ontgaan zijn. Opvallend, feloranje staan er een stuk of 8 klaprozen te pronken naast het Hagenaartje.

Ik had deze week een enorm goede week. Ik heb succesvolle audities gedaan en blijf maar glunderen als ik eraan terug denk. Ik ben voor mezelf op gekomen in een situatie waarvan ik dacht dat nooit te doen. Het is heerlijk weer en ik ben over 5 weken afgestudeerd. Het leven lacht me toe. Letterlijk. Want overal duiken weer klaprozen op. Waarschijnlijk is het gewoon het seizoen, maar het lijkt alsof ze naar me schreeuwen: Houd vol Britt. Je bent er bijna. Nog heel even.
En ik kan niet anders dan grijnzen iedere keer als ik er een tegen kom. Net zoals ik iedere keer grijns als ik de zwarte lijnen op mijn pols zie.



Een maand geleden had ik ineens besloten dat nu het moment was. Ik liep een tattoo-shop in Berlijn binnen en stond een uurtje later glunderend weer buiten met van dat doorschijnende folie op mijn pols. Daaronder mijn nieuwe grote liefde.

'De zaden van de klaproos behouden onder de grond erg lang hun kiemkracht en ontkiemen als ze, soms na jaren, weer aan de oppervlakte komen.' - Wikipedia.
Hoop. Het maakt niet uit hoe lang het duurt en hoe hard ik ervoor moet werken. Ooit zal ik bloeien.

'De klaproos mag dan ook een echte pioniersplant worden genoemd die als eerste verschijnt op pas omgewoelde of vervuilde, schrale gronden waar andere planten het veel moeilijker hebben.'
Troost. Je komt klaprozen vaak tegen op plekken waar je ze niet verwacht en waar het eigenlijk ook helemaal niet zo mooi is. Als alles even ingestort lijkt, is er altijd nog iets moois te vinden.

Na een jaar echt goed nadenken, heb ik een klaproos op mijn pols laten tatoeëren. Ik vind het nog steeds een beetje bizar dat hij er nu echt voor altijd zal zitten, al zit ie er al een maand. Maar iedere keer als mijn oog erop valt, kan ik niet anders dan glimlachen.

Zondagmiddag. Het was zo rustig dat ik eerder weg kon op mijn werk en dus ben ik nog maar een keer de stad in gegaan op jacht naar zomerkleding. Mijn oog valt op een prachtige broek. Eigenlijk echt buiten het budget dat ik nu kan uitgeven aan iets anders dan een zomerjurkje. Toch even passen.
Eenmaal thuis trek ik mijn nieuwe, prachtige broek meteen aan. Ik kijk in de spiegel en mijn oog valt op de klaproos op mijn pols, om vervolgens pas te beseffen dat mijn nieuwe, prachtige broek bezaaid is met klaprozen. Ik glimlach.



You Might Also Like

0 reacties