Wat wil je worden als je later groot bent? Fucking gelukkig.

mei 05, 2017

Door Nick Fancher
'Ik wil beroemd worden, maakt niet uit hoe, schrijven, zingen, dansen, acteren, presenteren. Ik vind alles leuk.' 
Was mijn vet realistische antwoord toen een docent met zo'n tien jaar geleden vroeg wat ik wilde worden als ik later groot was. Ik vatte groot graag dubbelzinnig op. Ik wilde veel succes. Groter was namelijk altijd beter. En als ik later in New York woon met Robert Pattinson en een hond genaamd Pepper en mijn geld verdien met iedere avond een hoofdrol te spelen op Broadway in een voorstelling die speciaal voor mij geschreven is, dan moet ik wel gelukkig zijn. Toch?

Het lijkt wel of geluk tegenwoordig gelijk staat aan succes. En ik doe daar zelf misschien wel het hardste aan mee. Ik plaats graag foto's en filmpjes van alle toffe dingen die ik doe. Laat het regelmatig aan jullie weten als ik weer eens iets bereikt heb en filter vooral alle goede dingen ertussenuit. Toen ik gisteren een auditie had in Hamburg, voelde ik de behoefte al mijn stappen vast te leggen in mijn Instagram story. Stiekem checkte ik of de mensen die het keken ook de mensen waren die ik verwachtte. En dan bedacht ik me wat zij ervan zouden vinden dat ik nu dit leven leidt.

Dat ik tijdens die auditie maar de kans kreeg om 1 nummer te zingen en na een 'That was wonderful, thank you' toch weer een afwijzing kreeg, liet ik niet zien. Dat het mes dat een paar weken geleden een beetje in mijn ziel is gestoken weer een paar keer werd omgedraaid naar de tweede 'nee' in één week, terwijl ik de kans op werk voor dit jaar voor mijn ogen voorbij zag schieten, vertelde ik er niet bij. Want mensen hoeven niet te weten dat ik niet zo succesvol ben als ik ze misschien doe geloven. Mensen hoeven niet te weten dat ik geen idee heb wat ik met mijn leven ga doen als ik afgestudeerd ben. Dat ik ook geen idee heb hoe ik ooit in New York terecht moet komen, Robert Pattinson tegen moet komen en een hoofdrol op Broadway moet scoren. Dat ik af en toe twijfel of ik überhaupt ooit wel aan het werk ga komen in dit werkveld.

De afgelopen paar weken heb ik best wat tegenslagen gehad. Het maakt me boos en verdrietig dat ik niet weet of ik ooit wel in staat ben te presteren wat ik allemaal wil. En wat me het meeste dwars zit is dat ik aan mijn omgeving moet vertellen dat ik weer een afwijzing heb gehad. Want iedereen zal een mening over me hebben. Een mening over mijn talent en de verwachtingen die ze voor me hadden, of juist niet.

In het begin van dit schooljaar schreef ik een lijst met 10 geboden. Met stip op nummer 1 staat:
Ik wil niet aan verwachtingen hoeven voldoen. 
Toch doe ik heel het jaar al niks anders. Maak ik mezelf helemaal gek door de verwachtingen die anderen hebben van mij. En dat ik die dan maar kan overtreffen. Ik wil zo graag aan iedereen bewijzen dan ik meer kan dan zij denken. Ik wil zo graag aan iedereen bewijzen dat ik een goed leven heb en echt wel gelukkig ben.

'En als je dan straks afgestudeerd bent, wat ga je dan doen?' 
Het is een hele logische vraag. Iedereen vraagt het aan elkaar. 'He! Hoe gaat het nou? Wat doe je nu?'
Ik wil niet hoeven antwoorden met: 'Ik zit op dit moment even tussen twee dingen in.' of met 'Ja, ik ben nu nog even veel aan het lesgeven, maar ik ben aan het plannen om binnenkort weer het toneel op te gaan.' Ik wil niet altijd maar hoeven verantwoorden of ik wel succesvol ben. Ik wil prachtige dingen bereiken, grote rollen spelen, in New York wonen, in Berlijn wonen. Maar ik wil nog het allerliefste een enorm gelukkig leven hebben. En wie zegt dat ik gelukkig ben als ik alles krijg wat ik wil? Ik wil niet dat mensen alleen maar trots op me kunnen zijn als ik het hoogst haalbare bereik. Ik wil niet aan al die verwachtingen hoeven voldoen.

Hoewel ik het leven door een roze bril probeer te zien, is het leven niet altijd leuk. Soms gebeuren er dingen waar je geen vat op hebt die je boos of verdrietig maken. En hoewel sommigen beweren dat je soms eens heel goed boos moet zijn, blijf ik mijn hele leven het liefst positief benaderen. Want boosheid is een emotie die mij in het dagelijks leven in de weg zit en mijn dag verpest. Dus geniet ik liever van alle prachtige dingen die er al om me heen zijn waar ik zo gelukkig van word.

Ik word gelukkig van keihard werken. Ik zit de laatste tijd te denken, waarom wil ik dit werk zo graag doen? Is mijn doel: succesvol zijn? Of is mijn doel: keihard werken, heel veel leren, onderzoek doen, evalueren en me heel mijn leven lang blijven ontwikkelen? Is het eindpunt belangrijk als het onderzoek interessant was? Ik ben er nu wel achter dat ik vooral heel veel voldoening haal uit hard werken. En dat ik dus heel mijn leven lang keihard wil blijven vechten. Vol op mijn bek gaan, reflecteren en weer door. En er uiteindelijk beter uit komen.

Ik word gelukkig van zingen en acteren en dansen. In welke setting dan ook. Op een toneel. In een leslokaal achter een piano. Onder de douche. In een auditie ruimte met een hele rits juryleden achter een tafel. Ik geniet van het feit dat ik mijn passie kwijt kan en dat mijn stem eindelijk gaat luisteren naar wat ik wil. En dat ik gewoon iedere dag bezig mag zijn met wat mij zo gelukkig maakt.

Ik word gelukkig van mijn beste vrienden. Dat ze klaar zitten met een fles wijn en een reep chocola als ik er even helemaal doorheen zit, zonder dat ik daarom vroeg. En dat ze niet oordelen over het feit dat ik die reep chocola dan helemaal in mijn eentje naar binnen prop, terwijl ik net negen kilo ben afgevallen. En dat ze me schattige katten-plaatjes sturen en me altijd laten lachen. En dat ik die vriendschap niet zo snel op zou geven.

Ik word gelukkig van mijn familie, die boos zijn als ik boos ben, trots zijn als ik trots ben en achter me staan whatever ik ook ga doen in het leven.

Ik word gelukkig van New York en van Berlijn en ik hoop allebei de steden nog heel vaak te mogen bezoeken.

Ik word gelukkig van het feit dat ik in deze week twee keer in het buitenland auditie gedaan heb en dat ik dus even heen en weer kon vliegen om dat te doen.

Ik word gelukkig van het feit dat ik negen kilo ben afgevallen en dat ik zo blij ben als ik in de spiegel kijk.

Ik word gelukkig van Latte Art maken in een cappuccino. Iedere keer als ik weer een geslaagde Rosetta in een kopje heb gemaakt, kan ik niet anders dan glimlachen.

Ik word gelukkig van iedereen om me heen die uit niks dingen opbouwen die met zoveel liefde en passie gemaakt zijn dat ik glunder als ik het er met mensen over heb.

Ik word gelukkig van alle kleine dingen die eigenlijk helemaal niet zo klein zijn. Kan het niet zo zijn dat ik, als ik later in New York woon met Robert Pattinson en mijn hond Pepper en ik een hoofdrol speel op Broadway in een show die speciaal voor mij is geschreven, ik net zo gelukkig ben als dat ik de rest van mijn leven in een lunchroom werk en zing voor mijn lol. Of les ga geven. Of fulltime kattenmoeder word van veertig katten.

Geluk staat niet gelijk aan succes. En het maakt me eigenlijk helemaal niet uit of ik ooit wel in New York terecht kom. Of ik ooit aan een baan ga komen of niet. Of ik de grootste dingen bereik die ik voor mezelf in gedachten had, of niet. Ik wil alle vragen over de toekomst kunnen beantwoorden met een glimlach en de tekst:

'Ik ben fucking gelukkig.'

En meer heb ik niet nodig.

You Might Also Like

0 reacties