Britt: Reuzenchinees.

juni 26, 2017

Snap je hem? Reuzenpanda? Reuzenchinees? Wat een humor, die meid. Toch beter een plaatje van een vlinder gekozen.

Ja jongens, ik heb het al 33000 keer voorbij laten komen op mijn blog, dus het kan jullie onmogelijk ontgaan zijn, maar: volgende week woensdag teken ik mijn diploma en studeer ik af. Aanstaande woensdag en donderdag heb ik mijn laatste voorstelling en daarna ben ik gewoon klaar.....
En het voelt nu niet zo. Zelfs nu we op maandagochtend om 9 uur (dead...) een doorloop aan het doen zijn en ik weer wacht op mijn beurt. Gisteren avond in bed had ik ineens een lichte paniekaanval. Over 2 dagen speel ik mijn afstudeervoorstelling, hoe dan?

De afgelopen 4 jaar stond mijn leven in het teken van dat ene ding: Muziektheater. Er was heel weinig ruimte voor andere dingen. En hoewel ik aan de ene kant niet kan wachten tot er weer ruimte is voor een sociaal leven, bingewatching, boeken lezen (want dat is zo intens lang geleden) en ik niet meer constant bezig hoef te zijn met welke nummers ik nog moet instuderen, welke verslagen ik nog moet schrijven en welke kostuums ik nog moet kopen, valt er ook een heleboel vastigheid weg. En dat is best beangstigend. Want hoe ga ik mijn leven nu invullen? Hoe ga ik mijn geld verdienen en mezelf vermaken? Ga ik wel bereiken wat ik altijd wilde bereiken? Of wil ik dat allemaal uiteindelijk toch helemaal niet? Dit is het moment dat ik zelf moet beslissen of ik iets wil en kan en dat niemand gaat bevestigen of dat het juiste is. Dat klinkt nu super fijn, maar wat als ik de verkeerde keuzes maak?
Toen ik net aangenomen was schreef ik een blog, waarin beschreef dat ik het zo fijn vond dat ik 4 jaar safe zou zijn. Nu kijk ik uit naar de vrijheid. Even niks hoeven, helemaal zelf bepalen wat ik wil en ga doen de komende jaren. Heerlijk. Maar tegelijkertijd ook doodeng.

Het voelt heel gek om straks geen Muziektheater student meer te zijn. Ik heb mezelf hier de afgelopen vier jaar zo ontwikkeld. Weet ik nog wel wie ik ben als ik niet meer op school zit?
Ik weet nog hoe gelukkig ik was toen ik werd aangenomen, nu ben ik bijna net zo gelukkig dat ik afstudeer. Ik heb het (bijna) overleefd. Het was niet makkelijk. Ik ben gevallen, weer opgestaan. Nog een keer gevallen, iets langzamer opgestaan. Zo vaak gevallen dat ik het nut soms niet meer zag om op te staan, om uiteindelijk toch weer op te krabbelen, mijn rug te rechten en weer door te lopen. Ik ben totaal afgebroken en weer opnieuw opgebouwd, terwijl we in het proces ook nog een keer alles weer gesloopt hebben omdat we een fout hadden gemaakt.
Het was een lang en zwaar proces, zwaarder dan ik van tevoren had ingeschat. De afgelopen 4 jaar is gevuld met nachtelijke huilbuien, maar ook met heel de avond de slappe lach hebben. Met soms zo intens gelukkig zijn, maar soms ook zo intens ongelukkig. Met fouten maken, opnieuw beginnen, nieuwe ontdekkingen doen. Met onderzoeken en leren leren leren. Met dat het almaar niet lukt of in één keer het juiste doen. Met concentratie, inspiratie en transpiratie (haha). Met nog een keer proberen, doorzetten en nooit opgeven. Het waren vier prachtige jaren, gevuld met herinneringen die me altijd bij zullen blijven. Maar ik voel ook dat het tijd is om mijn vleugels uit te slaan en mijn eigen pad te bewandelen. (Ja, ik had pad dus met een t geschreven. Pat. Ik ben te moe om deze blog te schrijven.....)
En mijn leven als: 'Britt, Muziektheater studente', verandert in 'Britt: ...' En ik mag/moet helemaal zelf gaan onderzoeken wat er op de plek van de puntjes komt te staan.
Britt: zangeres en actrice
Britt: zingend verhalenvertelster
Britt: fulltime kattenknuffelaar
Britt: reuzenchinees

Woensdag en donderdag mag ik nog één keer zweven, in het theater in mijn favoriete Nederlandse stad, met de allerleukste mensen om me heen. Het voelt alsof ik dan ook echt uit mijn cocon kom, waar ik vier jaar aan mezelf heb gewerkt, om als een vlinder uit te vliegen. Nog één keer stralen als Studente Muziektheater en dan de grote stap in het diepe. Ik kijk wel waar de wind me brengt.
Zoals jullie merken aan deze blog zit ik in mijn sentimentele 'het is bijna voorbij fase': Ik denk dat ik het vandaag wel tien keer heb gezegd: 'Jongens, volgende week studeer ik af.' En toch kan ik het maar niet geloven. Is de afgelopen vier jaar bij iedereen zo snel gegaan?

You Might Also Like

0 reacties