Mijn hart spuugt eenhoorns, glitter en regenbogen.

juni 21, 2017


Ik ben vijftien (echt al veel te oud voor het verhaal dat ik jullie nu ga vertellen, maar echt) en zodra de laatste schoolbel gaat, race ik naar huis. Vriendschap gaat op dat moment niet helemaal optimaal, dus iets anders heeft mijn leven compleet opgeslokt. Als ik nu snel naar huis ga, kan ik het precies nog één keer doen voor mijn ouders thuiskomen.
Thuis zet ik een kop thee en race ik naar mijn slaapkamer, waar de kleine televisie al klaar staat. Ik zet de dvd aan, hoor de eerste noten en leef op. Ik speel de hele dvd mee, van begin tot eind. Ik ken alle melodieën, weet alle teksten, volg alle handelingen. Ik speel de hele show, in mijn eentje, op mijn kleine kamertje. Alle nummers die ik nog helemaal niet haal. Al het tegenspel tegen een lege muur. Alle haast verkledingen in mijn eentje. Maar in mijn hoofd sta ik in een theater op Broadway, speel ik deze rol zoals niemand anders ooit gedaan heeft. Met de beste acteurs en zangers aan mijn zij zetten we een onvergetelijke prestatie neer. Ik droom van deze rol.

Tot vier jaar geleden zou ik dit geantwoord hebben als je me vroeg wat mijn grootste droom was: Elisabeth spelen op Broadway. Ik hield van die muziek. Ik kon echt iedere dag de film, die de vader van Pia Douwes gemaakt heeft, bekijken, zonder dat het verveelde. Ik had het album op repeat staan.
Zodra ik op het conservatorium kwam, werd ik ondergedompeld in muziekstijlen. Ik luisterde, voor het eerst, naar James Blake en Bon Iver. Ik bestudeerde Bach, Mozart en Schubert. Ik ontdekte nieuwe, jonge componisten zoals Adam Gwon, Justin Paul en Benj Pasek. Ik luisterde naar duizenden Jason Robert Browns, ik zong alle ingewikkelde noten van Sondheim. Ik herontdekte The Beatles, Queen en ABBA. En ik vergat mijn liefde voor het grote Weense drama van Micheal Kunze en Sylvester Levay een beetje.

Vorige week was ik er, super last-minute, ook bij. Ik zat op de plastic tribune in de binnenplaats van Paleis het Loo bij Elisabeth in Concert. En vanaf de allereerste noten genoot ik van Pia, Jeroen en Stanley. Ik leefde weer helemaal op en hervond mijn oude liefde. Deze rol, deze muziek. Prachtiger kan toch niet?
Ik ben weer helemaal betoverd. Ik wil dat doen. Ik wil al die peperdure jurken dragen, met de prachtige pruiken. Ik wil 'Mijn leven is van mij' zingen, want mijn hart spuugt eenhoorns, glitters en regenbogen zodra dat nummer begint. Ik wil over Rudolphs graf hangen en smeken om de dood (favo stukje 😻). 

En dus staat het weer op repeat. Het Nederlandse Castalbum, de Weense Gesamtaufnahme. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Inmiddels is mijn droom beinvloed door realiteit. Het feit dat die musical zeer waarschijnlijk nooit in New York gespeeld zal worden en het lichtelijke probleem dat ik eigenlijk veel te lang ben voor de rol. Maar zulke stomme feiten houden mij nooit tegen om stiekem te blijven dromen dat het toch ooit zal gebeuren. En tot die tijd fangirl ik over de albums en deze fantastische vrouwen.



 Hoe dramatisch is deze Weense versie? Love it!



En de volgende video kan ik niet als video plaatsen, maar dat is echt mijn favo dus doe maar op de link klikken: KLIK

You Might Also Like

1 reacties

  1. Heerlijk ben je :) En het was inderdaad fantastisch om (weer) te zien!

    BeantwoordenVerwijderen