Ik trek de kleedkamerdeur achter me dicht.

juli 02, 2017

Foto: Marcel van Oostrom

Een beetje misselijk sta ik achter het dichte doek. Ik weet niet zo goed wat ik voel. Ik heb buikpijn, ben moe, maar ik heb er ook heel veel zin in. Ik weet niet of ik in huilen uit wil barsten, of keihard wil lachen. Ik kijk mijn klasgenoten aan. Dit is het. Ik kan het niet geloven, maar dit is het gewoon.
'We gaan de beste voorstelling uit ons leven spelen.' Beloven we elkaar. Ik weet nog niet hoe. Mijn benen zijn nog moe van de twee doorlopen en de show van gisteren. En door de goede reacties die ik al heb ontvangen, voel ik de druk op mijn schouders (die natuurlijk nergens voor nodig is, maar wel bijdraagt aan extra stress). De onzekerheid knaagt aan me. Ik focus me even op mezelf, terwijl ik langzaam het zaallicht uit zie gaan en de eerste woorden door het theater hoor galmen. De muziek begint, het doek gaat open en we zijn los.

We zingen, we musiceren, we spelen, we vertellen verhalen, we dansen, we tappen, we geven energie tot we bijna moeten kotsen, we inspireren, we zweven, we staan stevig op de grond, we spreken, we zwijgen, we nemen rust, we geven alles, we genieten.

Foto: Peggy de Haan

Ik voel het doek achter mijn rug dicht gaan en de tranen stromen over mijn wangen. Ik weet niet of het komt door het feit dat ik zojuist echt afgestudeerd ben, doordat ik nog nooit een voorstelling gespeeld heb zoals die van vanavond of door het feit dat een van mijn klasgenoten zojuist een beurs van 12.000 euro heeft gekregen, maar de tranen stromen en stoppen niet. Ik knuffel met iedereen die ik tegen kom, wordt gefeliciteerd, feliciteer. Ik vlieg mijn vrienden om de hals en voel de liefde. Dit was het, we survived. Ik kijk om me heen en ik ben intens gelukkig. Ik had echt niet verwacht dat ik hier zou staan en ik ben zo trots dat het gelukt is en dat dit mijn afstuderen is.
Ik herinner me alle afgelopen jaren. Toen ik zo trots was dat ik een klein deeltje was van die school. Dat ik bij mocht dragen aan die voorstelling. Ik keek nog zo op tegen iedereen die in de jaren boven mij zaten en die al die dingen konden die ik hopelijk ooit mocht leren. Steeds iets minder verwonderd door alles om me heen, maar zelf eigenlijk nog geen idee wat ik aan het doen was. Betoverd en tot tranen geroerd door mijn mede-studenten. En dat het doek dan dicht ging en de vierdejaars in tranen uitbarsten omdat het ze gelukt was. Dat ze heel de opleiding hadden doorstaan, deze voorstelling hadden mogen neerzetten en daarmee een streep onder hun muziektheaterstudie konden zetten. Ik vroeg me altijd af hoe het zou voelen om in hun schoenen te staan.

Foto: Peggy de Haan
En nu sta ik er zelf, met mijn tapschoenen aan mijn voeten. Het voelt misschien wel zoals ik dacht dat het zou voelen, maar ik besef ook nog niet helemaal dat ik met deze avond echt afgestudeerd ben. Het zal ook nog wel even duren voor dat echt tot me door dringt, denk ik.
Ik kijk om me heen, naar al deze geweldige mensen, naar deze zaal waar ik me vier jaar in heb mogen ontwikkelen en alles verdwijnt. Alle mental breakdowns, alle momenten dat ik ongelukkig en onzeker ben geweest, alle opbouwende feedback die ik niet wilde horen, alle jankbuien en emotionele blokkades, alle boosheid jegens docenten om de waardering die ik zo verlangde, alle afwijzingen en alle duizenden 'ik kan het niet's. Alles valt in het niet bij deze avond. Want dit is waar ik het voor doe en waar ik het altijd voor zal blijven doen. En hoewel er van alles tegelijk door me heen gaat, ben ik toch vooral opgelucht. Het is allemaal ergens goed voor geweest. En het was het allemaal waard. Met deze knallende afsluiting, zeg ik dag tegen Muziektheater.

Ik pak mijn bos bloemen van het toneel, lever mijn zender in, loop de trap op en trek de kleedkamerdeur achter me dicht.

Foto: Peggy de Haan

You Might Also Like

2 reacties