Vrienden, familie, zon, eten en alcohol en koffie.

juli 20, 2017


Ik ben dertien jaar oud. Ik sta op het schoolplein. Ik kan de regendruppels die op mijn gezicht spatten niet meer onderscheiden van de onophoudelijke tranenstroom. Het schoolplein is verlaten, ik ben helemaal alleen en ik heb me nog nooit zo rot gevoeld.
Ik heb iets doms gezegd over mijn vriendinnen. Na me een week genegeerd te hebben, hebben mijn vriendinnen net een punt achter de vriendschap gezet. Het was drie tegen één en een weerwoord of een 'sorry' van mijn kant, had geen enkel nut. Het deed er niet meer toe of de opmerking uit zijn verband was getrokken of niet goed was begrepen, of dat ik er spijt van had. Het was over. Ik was alleen.
Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Hoe moeilijk moet het zijn om vrienden te maken en te behouden? Waarom had ik dit verpest? Hoe kon ik zo stom zijn dit te verpesten?

Ik ben net 23, nog 1 uurtje jarig en ik sta af te wassen (fancy). Terwijl ik de pannen schoon schrob die echt alweer veel te lang in de keuken aan stonden te koeken, denk ik aan vandaag. Hoe ik in het gras lag, naar de idyllische treurwilg boven me staarde en het gelach van mijn vrienden als achtergrond geluid diende. Hoe ik bij iedere ijscokar die voorbij kwam, gewoon weer een ijsje aangeboden kreeg. Hoe de gevulde koelbox langzaam leger werd. De brandende zon langzaam onder ging terwijl wij nog steeds op diezelfde plek in het park zaten. En ineens, met die aangekoekte pan in mijn handen, schiet ik een beetje vol. Waaraan heb ik zoveel lieve vrienden verdiend?
Achter me, op de grond, staat mijn gloednieuwe Nespresso-apparaat, een van de cadeau's die ik vanmiddag in mijn handen gedrukt kreeg. Ik heb geloof ik niks anders dan: 'OMG jongens!!' uit kunnen kramen. En nog steeds kan ik wel janken als ik denk aan hoe lief ik het vind. Het gaat niet eens per se over het apparaat (Oké, ook een beetje, I love myself some coffee) maar vooral om het gebaar. Dat vrienden uit twee verschillende vriendengroepen zo veel om me geven dat ze allemaal geld inleggen om voor mij zo'n geweldig cadeau te kopen. Dat vrienden uit Den Haag of Zoetermeer komen om op mijn verjaardag te komen picknicken.
Als tiener was ik niet goed in vriendschappen onderhouden, was ik een loner en liet ik mensen weinig toe in mijn leven. Nu kan ik niet gelukkiger zijn dat ik mijn 23ste levensjaar mocht inwijden met zulke geweldige mensen om me heen die me zo dierbaar zijn.

En hoewel ik vannacht, toen we met biertjes de tijd aan het aftellen waren, nog vond dat een verjaardag zoiets raars was (Ik ben toch maar 10 minuten ouder dan 10 minuten geleden), was mijn verjaardag gevuld met alles waar ik intens veel van houd: Vrienden, familie, zon, eten, alcohol en koffie. Wat een heerlijk leven.

You Might Also Like

1 reacties

  1. Ah, wat een super leuk artikel! Zo fijn dat je nu van die lieve vrienden om je heen hebt! EN OMG een Nespresso-apparaat! <3

    BeantwoordenVerwijderen