Zweven is écht gelukkig leven.

juli 15, 2017


Met de wind in mijn gezicht en door mijn haar zie ik de gekleurde tenten en de lampjes van theaterfestival 'de Parade' voorbij komen. Ik adem diep in en uit en kan niets anders dan glimlachen en met mijn benen wiebelen. Ik open mijn mond, en er komt een kinderlijk 'WHOEHOE' geluid uit dat ik niet kan stoppen. Ik lach hardop om mezelf. Ik klink als een debiel, in de zweefmolen op de Parade WHOE gaan zitten roepen als een klein kind. En toch kan ik het niet helpen.
Ik ben nu misschien wel op het gelukkigste punt in mijn leven, besef ik me. Ik zit heel even nergens aan vast. Ik heb dagen afgestudeerd in bed kunnen liggen, urenlang Japanse puzzels gemaakt en Gilmore Girls gekeken zonder ook maar ergens een stemmetje te horen: 'Je moet eigenlijk echt nog iets anders doen.' Gewoon echt even helemaal niks hoeven, ik weet niet meer wanneer dat voor de laatste keer voor is gekomen. Ik moest altijd wel iets instuderen, iets oefenen, ergens research voor doen of me ergens zorgen over maken. Nu zijn er even helemaal geen zorgen meer. Ik ben afgestudeerd, ik heb een baan en ik ben kerngezond.
Tegen mijn rug voel ik de warme rug van mijn lieve mamma. Ik voel haar adem.
'Wat is de zweefmolen toch heerlijk hè?' Hoor ik haar zeggen. Ik knik. Ik heb zoveel mooie herinneringen hier. Ik weet niet wat het is met de Parade, maar het is áltijd leuk. En om nu, samen met mijn mamma, weer in de zweefmolen te zitten en te zweven voor ons leven. Maakt dit gelukzalige moment helemaal af.
Even is alles helemaal goed. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, het voelt als ongeluk over je afroepen, maar op dit moment klopt alles gewoon echt. Ik voel me voor het eerst volwassen en in control, terwijl ik in een zweefmolen zit en dus eigenlijk totaal niet volwassen oog en ook helemaal niet in control ben over waar mijn bakje/karretje/stoeltje/hoe noem je dat? zich naartoe beweegt.
Ik voelde me zo volwassen dat ik vond dat ik eindelijk toe was aan een Rayban-zonnebril. Ik ben best een georganiseerd mens, maar zonnebrillen langer dan een jaar houden, zonder ze kwijt te raken, lukte me nooit. Toch besloot ik dat dit jaar hét jaar was dat ik volwassen en in control genoeg was voor een dure zonnebril. Ik zal er niet bij vermelden dat hij vervolgens, twee dagen nadat ik hem kreeg, uit mijn zak viel bij de Albert Heijn en ik daar op de fiets naar huis achter kwam. Gelukkig had een heel lief mens hem naar de klantenservice gebracht, waar ik hem, al half huilend, op kon halen. Bedankt mensheid en karma!

Goed, volwassen dus, en in control. En of ik dat nou echt ben of niet (mijn Rayban zal het bewijs leveren), ik voelde me bovenal zó gelukkig. Het afgelopen jaar was een soort achtbaan van emoties. Ik voel me bijna bipolair, zo vaak ben ik intens gelukkig en intens ongelukkig tegelijk geweest. De ene dag janken omdat het leven niet eerlijk is en het allemaal echt even niet mee zit, het andere moment huilend van het lachen over de grond rollen. Het gelukkig zijn heeft gewonnen. Ik heb nog geen zwart 'ik ben afgestudeerd, wat nu?'-gat. Ik heb eigenlijk alleen maar een grijns op mijn gezicht die maar niet weg gaat.

Ik voel de rug van mijn warme mamma tegen die van mij en ik WHOEHOE nog een keer extra hard. Want zweven is écht gelukkig leven.

You Might Also Like

0 reacties