Je hart banaanspreken.

augustus 14, 2017


Terwijl het buiten met bakken uit de hemel komt (wat een zomer weer hè?) hang ik aan een steiger. Ik zing de laatste noten van het nummer, alle stemmen om me heen doen hetzelfde. Ik voel mijn hart kloppen, hij is duidelijk aanwezig en laat me weten dat ik nog steeds leef. Hij slaat even over als de draaischijf onder me gaat draaien.
'Dit is episch', hoor ik een collega zeggen.
Ik heb mijn plek helemaal gevonden. Het duurde even voor ik los kon laten en helemaal mezelf durfde te zijn. Maar nu, in de tweede week, loop ik de hele dag keihard om mijn eigen veel te flauwe bananengrapjes (Het is geel en je zet je afwas erop. Banaanrecht) te lachen en de mensen om me heen lachen mee. Ik heb alweer hardop in een café gezegd dat ik misschien wel mijn eigen poep zou eten voor geld en ik durf me tijdens het spelen ook steeds meer te laten gaan.
Dit weekend hebben we twee doorlopen gedaan van de eerste acte. Na twee weken zijn we al zo ver dat we dat kunnen. Ik kijk nog steeds met veel bewondering naar mijn collega's en heb per dag meerdere kippenvel momenten (en dat komt niet alleen door de wisselvallige temperatuur in de studio).
Als de draaischijf gedraaid is en ik weer met beide benen op de grond sta, heb ik even tijd om uit te ademen. Ik ben eigenlijk kapot, we maken lange dagen, maar ik voel ineens alle energie van iedereen in de ruimte door me heen stromen. Ik voel de magie waardoor ik ooit het theater in gegaan ben. Natuurlijk is zijn er nog duizend dingen die moeten gebeuren. Het is nog lang niet af, er is nog genoeg wat er niet klopt, maar toch voel ik hoe alle neuzen dezelfde kant op staan. Hoe we met z'n allen aan het knallen zijn.
De mensen om me heen, mijn collega's, durven diezelfde middag, met de stortregen op de achtergrond, hun hart open te leggen voor iedereen in de ruimte en vanuit dat hart te spelen. Met alle passie, energie, enthousiasme, maar ook onzekerheid die daarbij komt kijken. Ik geniet van hun integriteit en het inspireert me. Zelf voel ik hoe de muur die ik om mijn hart gebouwd had om me te beschermen tegen de kritiek die ik niet wilde horen, langzaam afbrokkelt. Hoe ik me ook op de vloer steeds iets meer durf te geven. Hoe ik steeds meer durf te experimenteren. Ik voel weer het spelplezier dat ik een lange tijd kwijt geweest ben. Mijn hart klopt mee met hun harten en ik voel het langzaam steeds een beetje meer open gaan, net zoals zij dat durven doen.
Op de zondagmiddagborrel komt er een collega naar me toe. Hij omhelst me en zegt: 'Ik ben zo blij dat je erbij bent. Je staat echt te shinen'.
Waarschijnlijk voelt hij aan dat ik nog iets meer schopjes nodig heb om mijn onzekerheid nog meer los te kunnen laten. Maar ik waardeer zo dat hij naar me toe komt om dit te zeggen. Alle kritiek helpt om je beter te maken. Maar ook gemeende complimenten zijn soms zo gewenst. Ik kan niet wachten om de komende maanden met al deze heerlijke mensen verder aan het stuk en vooral aan mezelf te werken. Meer te leren, meer te ontwikkelen, meer te onderzoeken, meer mooie dingen te vinden en nog veel meer geweldige herinneringen te maken. En natuurlijk om iedere dag weer mijn hart meer te gaan banaanspreken.

You Might Also Like

0 reacties