Het leven uit een film.

september 19, 2017


In de auto op weg naar werk. Mia neemt haar auditie tekst nog één laatste keer door. Als ze in de file staat, vindt er een hysterisch, heerlijk musical-nummer plaats. In diezelfde file ontmoet ze de liefde van haar leven, maar dat weet ze zelf nog niet.
Nieuw shot. Iets te laat gooit Mia haar schort in de wasmand en haast zich naar haar auditie. Op de weg naar buiten loopt ze nog tegen een man met een volle beker koffie aan, waardoor haar hele witte blouse vol koffie zit.
Ik vond het altijd wat hebben, die eerste scène uit La La Land. Het soort leven. 's Ochtends werken, 's middags naar een auditie. Ik heb jarenlang gedroomd van dat Amerikaanse leven. Dat leven uit een film. Niet op de manier waarop Mia haar auditie from hell heeft. Maar bij elke auditie voelt het alsof ik toch een beetje in een film leef:

Op de fiets op weg naar werk. Hysterisch mompelend op de fiets, neem ik mijn auditie tekst nog één laatste keer door. De mensen die langs fietsen, moeten denken dat ik een soort mongool ben die tegen zichzelf praat, maar ik stoor me er niet aan. Als ik over de Erasmusbrug fiets, danst of zingt er niemand. Ik ploeter mezelf die veel te lange brug over, terwijl ik de vriend van mijn huisgenootje tegenkom. Mijn eigen grote liefde is in geen velden of wegen te bekennen.
Nieuw shot. 20 minuten later dan gepland gooi ik mijn schort in de wasmand en haast ik me naar mijn auditie. Ik ontwijk iedereen en haal het, zonder vlekken, naar de uitgang.
Nieuw shot. Na een redelijk gesmeerde reis, waarin ik het voor elkaar heb gekregen te lunchen, mijn make-up te doen en mijn nagels te lakken, loop ik het theater in waar de auditie plaats zal vinden. Naast één andere jongen op de gang, kom ik niemand tegen. Ik meld me bij de aardige mevrouw.
'Nou, je bent lekker vroeg, dat is fijn. Je zou normaal gesproken pas over een half uurtje zijn, maar er zijn wat mensen uitgevallen. Dus je mag meteen met de pianist repeteren als je wilt.'
Terwijl ik mezelf op het toilet nog even mooi probeer te maken, is de pianist al naar me op zoek. Ik volg hem naar het lokaal, waar ik mijn nummers een keer met hem door mag zingen (wat een luxe!).
'Nou top. Je mag je spullen hier gewoon laten staan, let's go.' Hij gaat me voor de trap op. Nog half in paniek gooi ik mijn spullen neer en volg ik hem. Ik heb eigenlijk nog niet eens ingezongen, maar goed. Voor ik er erg in heb, sta ik in de auditieruimte. Ik stel me voor, vertel welke nummers ik bij me heb en terwijl de pianist begint met spelen, besef ik me hoe ik erbij sta. Ik heb nog net mijn haar kunnen doen, ik heb lippenstift op, er zitten geen vlekken op mijn speciaal door deze auditie gekochte kleding en ik heb mijn sneakers aan...... Shit, ik heb mijn sneakers nog aan. De hakken, die de hele reis in een tas aan mijn schouder gehangen hebben en de speciaal daarbij gezochte sokken, zitten nog in de tas beneden en ik sta hier, op mijn Nikes, in een auditie. Het intro is voorbij, met mijn hakken in mijn achterhoofd zet ik in en ik probeer het ook zo snel mogelijk weer te vergeten. Fuck it, let's rock.

Tevreden loop ik tien minuten later het lokaal uit. Ze waren enthousiast en ik ook. Het was een heerlijke auditie, ik heb lekker gezongen en ik ben tevreden. Hoewel zo'n auditie altijd in een soort waas voorbij gaat en ik er toch niet alle controle over heb, heb ik denk ik genoeg van mezelf laten zien. Ik zong alle goede teksten, de verkoudheid die me al een week lastig valt, hield zich in en ik kon me, in dat lichtgroene lokaaltje, toch weer een beetje laten gaan.
Een half uur later loop ik, nog steeds op mijn sneakers, datzelfde theater uit. En nu duimen op een goede afloop.

You Might Also Like

0 reacties