Het Waterlooplein.

september 06, 2017



In mijn knalgele trui loop ik, schijnbaar, met een grote boog om het Waterlooplein heen. Ik heb met een vriend afgesproken bij de Coffee Company en dacht dat er weinig mis kon gaan als ik gewoon bij metrostation Waterlooplein uit zou stappen, maar ik loop nu toch al zeker een kwartier met een groot vraagteken op mijn hoofd, verward zoekend naar datzelfde Waterlooplein. Ik was even vergeten dat ik mijn richtingsgevoel op geen enkel moment in mijn leven kan vertrouwen.
Nu zou je denken: 'Britt, stel je niet zo aan en zoek het gewoon op.' Ja, dat was leuk geweest. Maar helaas lijkt alles in mijn leven kapot te gaan op dit moment. En hoewel mijn mobiel de afgelopen maand maar een paar uur per dag geen service aan gaf, ben ik nu alweer zeker een dag niet te bereiken. Ik kan niet op internet, ik kan niet bellen of smsen dat ik later ben en hoe vaak ik mijn telefoon ook herstart of reset, hij wil me niet meer aan netwerk helpen. En dus zit die vriend al twintig minuten op me te wachten in de onvindbare Coffee Company op het Waterlooplein zonder ook maar iets van me te horen.
Bizar eigenlijk, hoe afhankelijk ik ben geworden van mijn telefoon. Ik probeer de bordjes, die er gelukkig nog wel zijn, te volgen naar de plek van bestemming, maar ik voel me een beetje Alice in Wonderland. Elk bordje met Waterlooplein wijst namelijk echt een andere kant op, zo ga ik het natuurlijk nooit vinden. Misschien ook omdat ik iedere vrije seconden toch naar mijn iPhone blijf staren, in de hoop bruikbare WiFi-verbinding te vinden, wat ook miserabel mislukt.
Na een half uur alle hoeken en gaten van Amsterdam gezien te hebben, loop ik eindelijk de Coffee Company op het Waterlooplein in. Gevonden, gelukkig.

Omdat ik, veel later in me middag, nog steeds geen bereik heb en helemaal niks kan (wat me stiekem stront chagrijnig maakt) loop ik even langs mijn oude werk. Mijn oude baas stuurde me gisteren een enorm lief appje over het einde van Urinetown en zei dat hij nog wel wat diensten voor me had. Ik ben er eindelijk wel weer een beetje aan toe om te gaan werken. Ik begin me steeds bewuster te worden van mijn schrikbarend lege bankrekening en ik heb geen zin meer om doelloos thuis te zitten. En omdat ik vandaag contact met hem zou hebben en mijn telefoon me compleet in de steek laat, ga ik maar even langs. Onder het genot van een cappuccino bespreken we de openstaande dagen en vertel ik hem over mijn telefonische problemen.
'Wel weer iets om over te schrijven.' zegt hij grijnzend tegen me. Dat had ik natuurlijk allang bedacht, ik heb allang een halve blog in mijn hoofd over mijn verdwaalsels in Amsterdam.
'Misschien kan je je daarvoor wel laten betalen.' voegt hij eraan toe.

Het is niet dat ik hier nooit over nagedacht heb. Natuurlijk weet ik dat er genoeg bloggers zijn die kunnen leven van hun blog en ik heb er altijd bewust voor gekozen om een andere carrière na te jagen. Ik wil schrijven vanuit mijn hart, wanneer ik er tijd en zin in heb en niet in opdracht. Ik wil zelf kunnen indelen wanneer mijn schrijfsels online komen en wat ik erin zet en ik wil het niet doen voor de lezers. En toch spookt het idee door mijn hoofd als ik de zaak uit loop.
Gisteren nog kreeg ik een appje: 'Fuck dat werkveld, jij kan altijd nog schrijver worden.' Ik wil niet mijn zangcarrière opgeven om te schrijven, dat is nooit mijn doel geweest. Maar ik zou het wel willen kunnen combineren. En ook al zeg ik heel hard dat ik niet uit opdracht kan schrijven, misschien kan ik dat wel. Als het ook vanuit mijn eigen belevingswereld mag, zou ik dat misschien zelfs wel heel erg leuk kunnen vinden.

Mijn doelloos rondlopen en steeds het Waterlooplein mislopen staat eigenlijk symbool voor mijn leven nu. Het is inmiddels veertien dagen geleden sinds de stekker uit Urinetown is getrokken en ik begin langzaam maar zeker meer gestresst te worden door het feit dat ik geen doel heb in mijn leven. Ik had niet verwacht dat ik, zo snel na mijn afstuderen, al zo financieel onstabiel zou zijn en ik verlang iedere dag een beetje meer naar vastigheid. Dus ben ik maar doelloos op iedere openstaande vacature aan het reageren, zonder echt een doel te vinden waar ik enthousiast van word.
En hoewel er de afgelopen twee weken meerdere malen door mijn hoofd gespookt heeft dat Urinetown misschien wel het hoogtepunt van mijn carrière zou kunnen zijn en ik hierna nooit meer zo'n kans zal krijgen als dit, is er iets belangrijkers dat al wekenlang de boventoon neemt in niet alleen mijn blogs, maar heel mijn gevoel. Mijn hart.
Urinetown gaat over een jongen die al zijn angst aan de kant zet om zijn hart te volgen en mijn grote verdwaal-avontuur van vanochtend overtuigt mij dat ik dat ook moet doen. Mijn hoofd schreeuwt dat mijn huur niet door lucht betaald gaat worden, terwijl mijn hart zachtjes tegen mijn fluistert: Dit is je kans, wat wil je nou echt met je leven? Wil je de komende tijd doelloos langs het Waterlooplein blijven zwerven, of wil je dat Waterlooplein oprennen, een paar Grand-Jete's doen en de Coffee Company binnenstormen om daar, aan iedereen die daar is, je hart wil laten zien?

Een half uur later zit ik op de bank een mail op te stellen naar verschillende tijdschriften. Ook al staan er geen vacatures uit en zoeken ze niemand, ik zal ze laten weten dat ze mij missen binnen hun bedrijf. Ik ga mijn hart openstellen en ik schrijf de beste sollicitatiebrief uit mijn leven.
Diezelfde avond Facetime ik met een collega (of eigenlijk oud-collega, maar dat vind ik zo'n verdrietige term) en maken we plannen voor kleine voorstellingen en concerten. Ik wil dit allemaal doen, hier word ik zo intens enthousiast van. Ik voel mijn hartje open gaan voor alle creatieve dingen die mijn pad kruisen.
Ik geloof in het lot en dat alles met een reden gebeurt. Daarom weet ik zeker dat iedereen die ook maar iets te maken had met Urinetown hierna extra goed terecht zal komen. Daarom durf ik mijn hart te volgen en mijn hoofd uit te zetten en alle dingen in te plannen waar ik gelukkig van word. Ik vind het ook spannend (oké, doodeng) maar ik doe het met de liefde die ik voor het leven heb. Laat dit allemaal met een reden gebeurd zijn en laat mij nog meer maken van mijn leven dan dat ik al deed.
Op vallen en dan, in plaats van opstaan, een gat in de lucht springen. Op het Waterlooplein opstormen, in plaats van er omheen blijven rennen. En op mijn hart.

You Might Also Like

2 reacties

  1. Hee Britt, fijne dooddoener maar ik weet wel zeker dat het beter wordt voor jou! Ik volg je al een tijdje, jouw positieve, spontane houding en talent gaan er sowieso voor zorgen dat mensen jou willen, en willen zien! Ontzettend jammer dat dit niks is geworden, maar zoals je zelf al eerder zei: het is een ervaring om nooit te vergeten en je hebt toch al weer meer ervaring op gedaan! Ik had zelf bijna kaartjes gekocht, (ik was er nog niet uit welk theater want jullie kwamen niet in Nijmegen) omdat ik het jou zo gun en je graag wilde zien spelen! (niet op een creepy-fangirl manier). Ik hoop echt dat je je hoofd omhoog houdt en dat iedereen gaat zien wie jij bent. Ga alsjeblieft door met youtube en je blog! Sorry als dit lekker cheesy en weird klinkt van ook nog eens een totale vreemdeling, maar ik wilde toch wat schrijven omdat ik je oprecht al het goeds wens :) x Anna

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi lieve Anna, wat een enorm lieve en fijne reactie! Bedankt! Doet me echt heel goed om te horen dat je mijn blogs leuk vindt en dat je even de tijd neemt om me een hart onder de riem te steken, dat vind ik echt heel bijzonder.
      Super bedankt daarvoor! Ennuh, ik ga zeker door met Youtube en mijn blog, geen zorgen ;)

      Liefs en super bedankt! xx

      Verwijderen