Hoi jongens, mijn leven is een puinzooi en ik voel me kut.

september 22, 2017




Ik denk dat het een jaar of 2 geleden was dat ik voor het eerst in aanraking kwam met iemand die nu een van mijn grootste voorbeelden is. Via Celinde Schoenmaker, een van mijn andere grootste voorbeelden, kwam ik op haar Youtube kanaal terecht en sindsdien ben ik hooked. Ik kan je oprecht geen één video van haar vertellen die ik niet geweldig vind. Het voelt een beetje alsof deze vrouw de Engelse versie van mij is, maar dan zo'n duizend keer succesvoller. Ze speelt in musicals (ze tourt op dit moment door Engeland met The Addams Family als freaking Wednesday Addams), ze schrijft boeken (toen ik afgelopen vrijdag door de Waterstones liep, kon ik het niet laten om haar boek te kopen. Die ligt nu op me te wachten op mijn nachtkastje) en ze is een mega populaire Youtuber (waar ik mega blij ben als mijn blog 3000 keer gelezen wordt, wat trouwens natuurlijk ook echt awesome is, heeft zij inmiddels zo'n 600K volgers.....). En naast dat ze dus alles is wat ik ooit zou willen in mijn leven, is ze (naar mijn idee) ook nog eens een super mooi en eerlijk mens. In haar vlogs neemt ze haar volgers mee op tour, stelt ze zich open, vertelt ze persoonlijke verhalen en inspireert ze (mij in elk geval). 
Over haar boek kan ik nog niet oordelen, want ik heb het nog niet gelezen. Maar zij kan dingen met haar stem waar ik alleen maar over kan dromen. Haar vlogs zijn het voorbeeld van hoe ik mijn vlogs zou willen, maar wat me nooit lukt. En daarnaast vind ik het stiekem heel leuk dat ze gewoon een beetje overweight is en het haar niks kan schelen. (Ze plaatste vandaag nog een foto op Instagram in haar ondergoed waarin ze praat over haar vetrollen, die ze omarmt omdat iedereen ze heeft en we maar beter kunnen houden van ons lichaam zoals het is. I love that).
Ik durf, zonder schaamte, te zeggen dat ik een beetje verliefd ben op Carrie Hope Fletcher.

Met veel plezier zet ik dan ook, iedere woensdag, zodra ze haar vlog uploadt, mijn Youtube aan. Iedere week neemt ze namelijk haar camera mee achter de schermen en neemt ze me mee op tour. Ik kijk altijd met heel veel plezier hoe ze zich voorbereid op haar shows, al weet ik als geen ander wat dat allemaal met zich mee brengt. Ook vandaag weer klonk haar stem door de speakers in mijn laptop. Met een gelukkig gevoel keek ik hoe ze me mee nam naar Bristol, waar ze schijnbaar afgelopen week speelde. Ik lach om de slechte grappen, ik voel mee als ze verteld over haar keelontsteking. En ineens schiet ik helemaal vol als ze de zaal van het theater filmt en ik een collega van haar hoor zeggen: 'I'm home.'
Een uur geleden nog had ik een videochat gesprek met een hele dierbare collega. Die hebben we de laatste tijd meerdere keren in de week. Nadat we elkaar, zoals altijd, oprecht geïnteresseerd vragen hoe het gaat en of we vandaag een goede of een slechte dag hadden, vertel ik hem: 'Het went maar niet en ik heb het gevoel dat het nooit meer gaat gebeuren.'

Op de eerste repetitiedag, meldde ik mijn camera (en het was de bedoeling dat ik het tegen jullie allemaal zou hebben): 'Ik voel me net als Carrie Hope Fletcher in haar vlogs.' Het is zo stom dat ik nu, met weemoed, terug denk aan alle kleine dingen waar ik zoveel zin in had. Ik had zin in het vloggen op tour, het filmen van de zaal van het theater waarin we stonden en van de warm-up. Ik had zin in de paar minuten voor aanvang dat ik, alvast zittend op de draaischijf, moest wachten tot de show begon. Ik stelde me voor hoe ik, iedere keer weer, een nieuw theater zou binnenkomen, mijn box met spullen in mijn kleedkamer zou stallen en het telkens weer gezellig zou maken. Ik verheugde me zelfs op de busreisjes waar ik waarschijnlijk meestal niet eens een deel van zou zijn. Is het stom dat ik die momenten nu ook het meeste mis?

Ik had vandaag weer even een moeilijke dag. Hoewel ik sommige dagen zo positief in het leven sta, ben ik andere dagen zo ontzettend onzeker over mijn toekomst. Zal ik dit ooit nog meemaken? Kan ik dit soort dingen blijven doen? Was dit dan niet misschien toch een voorteken dat ik er gewoon maar mee moet stoppen en dat het toch niet gaat lukken?
Want, hoe je het ook went of keert. Niemand gaat mij ervan verzekeren dat ik volgend jaar niet weer/nog steeds in een restaurant werk. Niemand kan mij vertellen of ik ooit zo word als Carrie Hope Fletcher.

En ik weet dat ik vaak blogs post over dat het wel goed komt en over hoe prachtig de maand augustus voor mij was, er zijn ook heel veel dagen dat ik thuis zit en niet weet wat ik met mezelf aan moet. Ik wil zo graag allemaal creatieve dingen ondernemen, covers opnemen, voorstellingen maken, een boek schrijven, contrabas leren spelen, maar alles lijkt me ineens duizend keer meer moeite te kosten. Het is soms alsof ik wel leef, maar niet echt leef. Dit is totaal niet wat ik voor mezelf in gedachten had voor deze maanden en het doet me nog steeds iedere dag verdriet dat ik niet aan het doen ben wat ik mezelf zwoor te doen. Aan de andere kant kost het me zoveel moeite om het wel te gaan doen.

Morgen ga ik weer een hele moeilijk dag hebben. We zouden morgen (23 september), namelijk onze première gespeeld hebben. Het is dan ook precies een maand geleden dat we gestopt zijn. Een maand is al voorbij, ik heb zoveel moois om van te genieten, maar ik heb ook nog steeds zoveel verdriet van het feit dat het allemaal gewoon even niet zo lekker gaat. En hoewel het natuurlijk allemaal verschrikkelijk is om je niet goed te voelen, ben ik ook blij dat ik het allemaal voel en dat het me iets doet.

Het allermooiste aan Carrie Hope Fletcher vind ik dat ze soms op Youtube zegt dat ze onzeker is, of ongelukkig. Dat ze zich kwetsbaar durft op te stellen naar al haar 600 duizend volgers en durft te zeggen: 'Jongens, soms ben ik gewoon even niet oké.' Want hoe mooi is het als het soms even niet oké is? De enige kant die je op kan, is omhoog.
En dus zeg ik vandaag met trots: 'Hoi jongens, ik ben op dit moment gewoon even niet zo oké.' Ik deelde de afgelopen maanden dat het allemaal zo goed met me ging en hoe fantastisch mijn leven was en daarom wil ik nu ook delen dat het gewoon even niet zo goed gaat. Dat, terwijl iedereen zijn leven zo op orde lijkt te hebben, dat van mij een puinzooi is en ik mezelf staande probeer te houden tussen de shit. Dat ik even niet meer weet wat ik wil, omdat alles wat ik leuk vind ook een hoop onzekerheid en verdriet mee brengt en al het verdriet ook een gouden randje van geluk met zich mee draagt. Dat ik sommige dagen zo gelukkig door het leven huppel en me omring met lieve vrienden en leuke dingen doe en ik andere dagen me nergens toe kan zetten. Dat ik de ene dag zeker weet dat ik goed terecht ga komen, want ik geloof in lot en na dit begin kan het niet anders dan dat er nog zoveel mooie, nieuwe dingen gaan komen, maar dat ik de andere dag zo onzeker ben over mijn hele toekomst. Dat ieder moment in mijn leven nog steeds een hele hoge piek of een heel diep dal is, terwijl ik alles voor mijn gevoel ook maar half mee maak.
Ik geniet nog steeds intens van alle geluksmomenten in mijn leven: huilend van het lachen aan tafel zitten met vrienden, het beste ontbijt ooit delen met een hele goede vriendin en een heel serieus, maar waardevol gesprek voeren, ‘s avond over de Erasmusbrug fietsen en elke keer weer genieten van het uitzicht, nieuwe schoenen kopen van mijn eerste fooi.
Sommige dagen gaat het leven over geluksmomenten en dromen en doelen en hard werken, en sommige dagen gaat het over de ene voet voor de andere zetten. En dat is ook oké.
En omdat ik vaak genoeg mijn mega gelukkige, geordende leven met jullie deelde, wil ik het jullie nu ook laten weten: soms is niet oké, ook oké.

Hoi jongens, mijn leven is een puinzooi en ik voel me even heel kut. En dat mag. Dat is ook wat het leven is. En dat betekend niet dat niks meer leuk is of dat ik niet alsnog geniet van de kleine dingen. Maar het betekent wel dat ik nog steeds vaak moet huilen en dat het leven soms niet alleen maar regenbogen en glitters en eenhoorns is.

En dus jankte ik bij de vlog van Carrie Hope Fletcher. Ik had ook in een theater aan moeten komen en moeten kunnen zeggen: Ik ben thuis. En dat doe ik niet. En dat is gewoon zwaar klote. Ik ben soms onzeker en ik ben soms verdrietig en ik vind het belangrijk dat ik dat ook kan delen. Met alle lieve vrienden en familie om me heen die precies weten wat ik voel of me enorm steunen. Maar ook met jullie allemaal. Omdat iedereen mag weten dat het niet altijd goed met je hoeft te gaan. En dat het ook enorm oplucht om dat gewoon even een keer tegen iedereen te zeggen. En dat ik nu toch glimlachend het einde van deze blog typ.


You Might Also Like

0 reacties