It's all right.

september 15, 2017


Om iets over tienen waggel ik, in mijn werkkleding (lees: sportschoenen, sportlegging, oversized t-shirt, trui, geen make-up en nog net mijn haar gekamd), de studio binnen. Ik zeg iedereen vrolijk gedag, zet een vinkje bij mijn naam waarmee ik aan geef dat ik aanwezig ben en haal een extra sterke koffie bij Claudia, zoals ik dat iedere ochtend doe.

Het is inmiddels even lang geleden dat Urinetown gestopt is, als dat we gerepeteerd hebben en nog steeds kan ik deze routine dromen. De tijd lijkt sowieso iedere dag te veranderen. Soms heb ik het gevoel dat het al jaren geleden is dat ik in dit avontuur zat, terwijl het de andere seconde gisteren leek. En hoewel ik inmiddels mijn leven eindelijk weer een beetje aan het oppakken ben, word ik nog steeds uit het veld geslagen door kleine, gekke dingen.
Als ik de blikjes cola tegenkom die ik speciaal voor de repetities gehaald had.
Als iemand vraagt of ik nieuwe schoenen heb, die ik speciaal voor de repetities gekocht had.
Als ik eindelijk de betekenis van Campari ontdek op mijn nieuwe werk, een woord dat in een van de liedjes zat.
Als ik langs de Maassilo fiets en ontdek dat een van ónze witte tapejes nog op de railing hangt.

Vandaag zouden we onze eerste try-out gespeeld hebben en zou ik tevens voor het eerst op zijn als Jozefien Goud. Tijdens de repetities heb ik me meerdere malen ingebeeld hoe ik me zou voelen en zou gedragen. Hoe ik in de coulisse klaar zou staan in het kostuum (wat ik nog niet eens gepast had). Hoe het publiek zou reageren. En hoe dan alles, voor het eerst samen zou vallen.
Ik zit nog steeds midden in het rouwproces. Stom dat iets je zo uit het veld kan slaan. Als er iets onverwachts gebeurd, kan ik nog steeds zomaar in janken uitbarsten. Ik denk nog steeds met veel verdriet terug aan de periode. En ik ben, naast ENORM trots, ook nog steeds een beetje jaloers en verdrietig als ik vrienden in een voorstelling zie, omdat ik daar ZO graag ook had willen staan. En hoewel ik weet dat het niet mijn schuld is en ik er niks aan kan doen, heb ik steeds het gevoel alsof ik gefaald heb als ik het er met mensen over heb. Allemaal mensen om mij heen staan op het toneel in geweldige voorstellingen, terwijl ik mijn geld bij elkaar sprokkel met een baantje in de bediening. Ik wil tegen mensen kunnen zeggen hoe tof het is wat ik allemaal aan het doen ben, niet dat het allemaal zo kut is en dat het 'wel oké' met me gaat. Ik heb niet het leven wat ik wilde hebben en dus voel ik me gefaald. En ik kan dat gevoel niet van me afschudden.

Om iets over tienen ('s avonds) fiets ik over de Erasmusbrug, zoals ik dat nu vier keer per week doe. Ik heb een nieuwe baan en hoewel dat natuurlijk eigenlijk helemaal niet leuk is en helemaal niet is wat ik wilde doen, is het eigenlijk best wel leuk. Ik heb weer een nieuwe uitdaging waar ik me op kan storten en heb nog heel veel te leren. Snel voel ik weer dat ik daar best wel enthousiast van word. De eerste dagen was ik heel onzeker, omdat ik het gevoel had dat ik niks kon, nu voel ik langzaam dat ik voldoening kan halen uit ieder flesje dat ik aan tafel geopend heb zonder mijn vinger compleet open te halen met HEEL VEEL bloed en chaos en paniek. Hoe ik blij word van iedere tevreden klant, elk gemeend grapje of leuke interactie.
En hoewel het al een week lang met bakken uit de hemel komt, snuffelt mijn Spotify 'Here Comes the Sun'. Dit nummer doet me ALTIJD aan The Parent Trap denken en dus tovert het een lach op mijn gezicht.

Het is precies even lang geleden dat we gestopt zijn als dat we gerepeteerd hebben. Vandaag zouden we onze eerste try-out gespeeld hebben. Ik had er ZO graag gestaan, het voelt alsof ik gefaald heb en ik heb nog steeds dagen waar ik me gewoon ontzettend klote voel. Maar aan de andere kant heb ik een nieuwe baan, ontzettend lieve vrienden, heel veel toffe plannen en brengen alle onverwachte emoties ook altijd een mooie herinnering met zich mee. Ik ben ergens blij dat ik nog vaak terug denk, omdat het ook zo'n mooie tijd was. En heel langzaam, stapje voor stapje, voel ik dat acceptatie zich in mijn ziel nestelt.

Here comes the sun, doodndoodoo, here comes the sun and I say,
It's all right.

It's all right.


PS. Britta blog bestaat vandaag precies een jaar! En ook daar ben ik heeeeeel trots op. En ik ben nog steeds dolgelukkig dat ik dit platform heb waar ik alles wat ik wil op kwijt kan en waar ik zoveel liefs voor terug krijg. Bedankt allemaal voor weer een fantastisch jaar en voor alle lieve woorden van de afgelopen maand. Heeeeeeeeel veeeeeeel liefs en natuurlijk de gebruikelijke natte en slijmerige lebbers. X.

You Might Also Like

0 reacties