Ik draaide me om, deed mijn ogen dicht.

oktober 30, 2017



Toen ik vroeger met een kop vol puisten, een trommel vol chocoladekoekjes en onbeperkt thee op de bank onophoudelijk Grey’s Anatomy keek, al mijn huiswerk voor me uitschoof tot ’s nachts of de volgende ochtend heel vroeg en geen reet uitvoerde, kon ik niet wachten tot ik op mezelf zou wonen. De hele dag Grey’s Anatomy kijken zonder dat er iemand achter mijn kont aan zat dat ik mijn spullen op moest ruimen, echt gezonder moest eten, op tijd mijn huiswerk moest maken, goede cijfers moest halen en, het allerbelangrijkste, de tv moest delen. Ik stelde me voor hoe ik, in een brandschone en perfect ingerichte keuken, een grote kop koffie zette met de perfecte laag schuim en een perfect ontbijtje voor mezelf maakte. Hoe ik in een woonkamer kwam waar altijd was stofgezuigd/stofgezogen/gestofzuigd(??) en de kaarsjes altijd gezellig brandde. Het was er de perfecte temperatuur, rook er goddelijk en alles was opgeruimd. Ik kon lekker plaatsnemen op de bank en de hele dag Grey’s Anatomy bingewatchen, boeken lezen en vooral alles doen waar ik zin in had. Want alles zou in één keer geweldig zijn als ik op mezelf zou wonen. Ik zou, als vanzelf, geweldig kunnen koken, enorm van opruimen en schoonmaken houden en mijn koelkast altijd op orde hebben.

De wekker gaat. Het is me deze week maar liefst één keer gelukt om op tijd op te staan. Nu snooze ik alweer een uur voordat ik het eindelijk tijd vind voor koffie. Maar vandaag mag het echt, want ik had zeker een half uur minder slaap en een trauma vannacht die gelijk staat aan nog en half uur. Rond half 6 besefte ik me dat de piep die ik hoorde niet bij mijn droom hoorde, maar me riep vanuit de realiteit. Poedelnaakt stapte ik, nog half slapend, uit bed om te checken wie/wat het was die mij uit mijn welverdiende nachtrust durfde te halen. Ik leek even verstijfd toen ik erachter kwam dat het de koolmonoxide melder was die me riep. Ik had de dag ervoor, voor het eerst in een jaar (sorry mam) de melder weer eens getest. Toch fijn om te weten of hij het überhaupt doet. Toch bijzonder dat de melder precies de nacht erna af gaat, als je het al afgaan kan noemen. 1 keer per minuut een piep is toch niet het teken van: BRITT PAS OP, JE GAAT LANGZAAM IN JE SLAAP DOOD ZONDER HET TE MERKEN. Dit kon niet echt hét alarm zijn. Dit was veel te onopvallend. Daarnaast heeft de gaskachel al zeker een half jaar niet aangestaan en kan er dus geen koolmonoxide vrij gekomen zijn. Ik besloot dat het een naschok van de test was van die middag, zette de melder uit en kroop terug in bed. Draaide me om. Deed mijn ogen dicht.
Maar wat als dit toch gewoon is hoe die melder gaat en ik dan over een uur ineens dood ben? Ik zal er niks van voelen, maar als ik nu kan voorkomen om dood te gaan, dan mag ik dat toch niet negeren? Ergens kan ik echt niet geloven dat het alarm af ging, maar toch sla ik mijn deken om me heen en zet ik alle ramen open die ik kan vinden in mijn huis, voordat ik weer terug mijn bed in kruip. Draaide me om. Deed mijn ogen dicht.
Ik woon op de eerste verdieping en al mijn ramen staan nu wagenwijd open. Het is altijd al best makkelijk om bij mij in te breken, in verband met enkel glas, maar nu voelt het echt om erom vragen. 
Dus ’s nachts heel misschien langzaam en in vrede doodgaan aan potentiële koolmonoxidevergiftiging óf heel misschien overvallen worden door een eventuele inbreker die de moeite neemt om een verdieping naar boven te klimmen.
Ik besloot, zoals alles wat ik doe, Google raad te plegen. Google is mijn beste vriend en hielp me ook met hoe ik broccoli moest koken en de prop in mijn stofzuigerslang te vinden. Google moest me kunnen helpen met dit probleem. 
Al snel kom ik tot de conclusie dat dit inderdaad niet het alarm kon zijn en dat het ofwel een naschok van de test was, of dat de batterijen leeg waren. Ik stapte uit bed, deed mijn badjas aan om alle ramen te sluiten en kroop mijn bed weer in.
Draaide me om. Deed mijn ogen dicht. Klik. 
Ik was weer klaarwakker en stond op scherp. Waarschijnlijk was dit gewoon een klapraampje die weer open viel. Maar stel dat het de deur was en er nu iemand in mijn huis is? Heb ik de deur vandaag dubbel op slot gedaan voor ik naar bed ging? Ik weet het echt niet meer….
Ik spitste mijn oren, maar hoorde geen voetstappen of iets anders. Het was vast niks. Ik draaide me om, deed mijn ogen dicht. 
Nee, ik kan dit nu niet loslaten… Ik stapte uit bed, greep een vest van de vloer en onderzocht mijn huis. De deur zat op dubbel slot, er was niemand in geen enkele kamer en er was inderdaad een klapraampje weer een klein stukje open gevallen. Ik drukte het raam extra goed dicht en dook mijn bed weer in. Om uiteindelijk weer in een vredige droom te belandden en gelukkig de volgende ochtend weer wakker te worden van mijn wekker. Geen koolmonoxide vergiftiging, geen inbrekers. Alleen ik en mijn warme bedje.

Eenmaal uit bed en ready voor ontbijt stap ik in mijn badjas de keuken binnen. Ik ontwijk alle afwas die er staat en maak mijn yoghurt met banaan op dat ene kleine stukje aanrecht wat nog niet vol staat met aangekoekte pannen. Terwijl mijn Nespresso-apparaat, wat nog steeds strijdt met mijn bed om de titel: de beste uitvinding in mijn huis, een heerlijke kop koffie produceert, zet ik een pot met magere melk in de magnetron. Ik had een fancy melkopschuimer, maar die heeft zo genadeloos hard kennis gemaakt met de keukenvloer dat ik inmiddels cappuccino’s maak door warme melk heel hard te schudden. Het werkt meer dan prima. 

Mijn met heerlijke ontbijtje kruip ik weer in bed. Ik mors nog yoghurt op mijn beddengoed, zodat ik die middag wéér moet wassen en neem me echt voor om na 1 aflevering uit bed te gaan en dingen te ondernemen. Om half 5 stap ik eindelijk mijn bed uit en onder de douche. 

Als ik dan ’s avonds ook nog een berichtje krijg dat mijn beste vrienden, voor het eerst sinds oud en nieuw weer eens bij mij komen eten (in plaats van ik bij hen wat iedere week gebeurt), werp ik een kritische blik om mijn huis. Al mijn gratis bij elkaar geraapte en niet bij elkaar matchende spullen zijn vies en overal ligt onopgeruimde troep. Dat éne plantje die ik echt zou gaan verzorgen is dood, alle de kaarsen zijn op en het licht op de gang is al zeker een half jaar kapot en nog steeds niet vervangen. Alle vuilniszakken zitten vol, maar de koelkast is leeg en Lidl is sinds kort mijn beste vriend, omdat ik het me niet meer kan veroorloven om drie keer per week boodschappen te doen bij de Jumbo. En terwijl ik in sneltreinvaart de afwas doe, mijn huis opruim, schoonmaak en de was doe, weet ik zeker dat ik nooit klaar ben geweest en nooit klaar zal zijn voor het op mezelf wonen. Ik kan niet wachten tot ik een vaatwasser, schoonmaker en privé kok heb om de door dit leven heen te helpen. 


You Might Also Like

0 reacties