Ik had van tevoren toch nooit kunnen bedenken dat ik dit zou meemaken?

oktober 05, 2017



Ik zit op Camping de Woensberg in Blaricum ergens in een speeltuin op een houten huisje. Het regent al de hele week, dus ik draag al de hele week mijn laarzen en mijn veel te grote Disney Grumpy-vest. Naast me zit een jongen in een gestreepte trui. Lachend schrijven we onze vreemde tekst-ideeën in een schriftje. Ik ken deze jongen pas drie dagen, maar ik zit nu al dicht tegen hem aan en voel een vriendschap ontstaan die ik niet snel zal vergeten. Ik had van tevoren toch nooit kunnen bedenken dat ik dit zou meemaken?

Ik zit op rij 10, stoel 19 van de zaal van Carré in mijn nette broek en mijn hakken. Alle mensen om me heen zijn lieve vrienden. Het zaallicht gaat uit en terwijl de hoofdrolspeelster op komt, gaat er een spot aan op een jongeman die cello speelt. Bij de eerste prachtige noten van de cello, vullen mijn ogen zich met tranen van trotsheid. Ik had van tevoren toch nooit kunnen bedenken dat ik dit zou meemaken?


Dezelfde jongen waarmee ik in Blaricum een liedje schreef in de regen, staat nu in Carré en hij speelt zijn eerste premiere. De bijzondere vriendschap die ik toen voelde, heeft stand gehouden. We hebben inmiddels tientallen keren met elkaar op het podium mogen staan: In het Luxor, in het M-Lab, op de Uitmarkt. Ik heb hem meerdere keren mogen bewonderen en iedere keer glom ik van trots. Ik heb na een tijdje gezegd: 'Als jij niet wordt aangenomen, vreet ik mijn schoen op.' Ik heb mijn schoen niet op hoeven vreten.
En toen ik een paar weken geleden met hem een pizza naar binnen zat te kanen, zoals we daar ook op dat houten huisje in de speeltuin in Blaricum zaten, kon ik me niet indenken hoe ik me zou voelen als ik hem daar zag staan, op zijn premiere, in Carré.

Met een grote glimlach bekijk ik de klassenfoto van mijn eerste jaar Musicalcamp. Vijf mensen op die groepsfoto zijn komend seizoen te zien in een (tourende) voorstelling, eentje is inmiddels een internationale Youtube ster, vier zijn op dit moment nog keihard aan het ploeteren op een creatieve opleiding en eentje komt net terug van een jaar zingen op Aruba. In het midden van de groepsfoto staat een meisje die net iets langer is, met een lelijk kapsel en een grote pretbek. Ik had van tevoren toch nooit kunnen bedenken dat ik dit zou meemaken?


Afgelopen maandag zat ik in Carré bij de premiere van Liesbeth List. Ik zal niet ontkennen dat het een beetje moeilijk was om daar te zijn, omdat ik toch niet kon stoppen met me inbeelden hoe mijn eerste premiere zou zijn geweest. En hoewel ik op die avond echt helemaal niet met mezelf bezig wilde zijn, spookte het toch de hele tijd door mijn hoofd. Gelukkig maakte dat verdrietige gevoel al heel snel plaatst voor trots, nog meer trots en niets dan trots. Reneé van Wegberg (waar ik ooit vier jaar geleden een workshop van mocht volgen (HOE TOF) en die me sindsdien altijd nog herkent en even een praatje met me maakt (HOE LIEF)) was echt intens, mega, krankzinnig, onmenselijk goed in de rol van Liesbeth List. Ze had een controle over haar stem waar ik alleen maar van kan dromen en zette zo'n prachtig gelaagd en goed getransformeerd personage neer dat ik haar geen seconde ongeloofwaardig vond en ze me diep raakte en inspireerde. Ik denk dat ik haar ga vragen om mijn levenscoach te worden, want ik ben ervan overtuigd dat alles goed komt als je haar bent en dat kan. Naast de meer dan geweldige Reneé van Wegberg stond mijn lieve vriendje Job Greuter te stralen. Ik wist al heel vroeg dat deze jongen geweldig getalenteerd is en hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Ik heb diep respect voor hoe hij bij iedere presentatie en bij ieder optreden weer een stapje verder is, weer iets meer geleerd heeft en zich ALTIJD blijft ontwikkelen, terwijl ikzelf het gevoel heb dat ik soms tien sprongen terug doe voor ik weer een stapje vooruit kan schuifelen. Ik moet sowieso instant janken als ik hem cello hoor spelen en ik ben enorm dankbaar dat, ondanks al het succes en alle geweldige dingen die hij onderneemt, we ook nog steeds naast elkaar kunnen zitten en pizza naar binnen kunnen kanen, zoals we dat 5 jaar geleden ook deden in onze afristbroek en oversized vest. En ook dat hij niet de enige dierbare vriend is die dit jaar zijn eerste premiere speelt, of misschien zelfs al zijn tweede en op dit moment in het theater te zien is. Ik ben zo intens dankbaar dat ik deze mensen om me heen heb, goede gesprekken met ze kan voeren, bij ze uit kan huilen omdat het soms allemaal even niet mee zit, ze me inspireren en dat ik iedere keer uit elkaar mag spatten van trots als ze ergens een podium op stappen. 5 jaar geleden zongen we nog samen musicalliedjes in een tent op Camping de Woensberg in Blaricum, nu staan we in  het de la Mar theater, in het buitenland, op de radio, in een zelfgeschreven cabaretprogramma, op de Tina-dag met honderden fans en in freaking Carré.
We hadden van tevoren toch nooit kunnen bedenken dat we dit zouden meemaken?

You Might Also Like

0 reacties