Momensen.

oktober 13, 2017


Starend naar mijn to do-lijstje zit ik in het koffietentje tegenover school. Mijn bullet journal is mega op orde. Al mijn afspraken zijn netjes ingepland, ik heb een aantal vrije uurtjes tussendoor om te studeren en mijn takenlijstje op de rechter pagina is overzichtelijk. Maar is het ook haalbaar? Terwijl ik staar naar alle dingen die ik eigenlijk zou moeten doen, maar waar ik zowel geen tijd als geen zin in heb, drink ik een slok van mijn koffie en droom ik van de tijd dat ik afgestudeerd ben. De tijd dat ik mijn to do-list kan vullen met dingen die ik leuk vind om te doen, niet met dingen die verplicht zijn. De tijd dat ik rustig de hele dag administratie kan doen, mijn huis eindelijk eens schoon en mijn koelkast gevuld kan houden, dat ik kan brainstormen over nieuwe ideeën, vrienden kan zien en helemaal georganiseerd kan zijn met dingen die ik leuk en belangrijk vind, zonder de druk van schoolverplichtingen in mijn nek. Ik blijf staren naar mijn lijst, klap vervolgens mijn boekje dicht en denk er niet meer aan. Ik begin morgen wel met alles wat ik nog moet doen.

Ergens rond drie uur rol ik mijn bed uit. Ik had mijn wekker om 9 uur gezet, maar ik heb hem uit gezet en ben weer in slaap gevallen. Ik slaap de afgelopen weken elke nacht tien uur, schijnbaar heb ik dat nodig. Toen ik twee uur later toch wakker werd, heb ik een hoofdstuk gelezen, 60 nutteloze Youtube-filmpjes en een aflevering Heel Holland Bakt gekeken en ben ik op zoek gegaan naar boerderijen waar je kan wandelen met Alpaca's. Nu ben ik eindelijk productief genoeg om mezelf uit bed te slepen. In bed heb ik alleen een kop koffie naar binnen gewerkt, dus ik vind dat ik iets moet eten, al heb ik niet echt honger. Ik stap over de berg kleding naast mijn bed heen en strompel naar de, alweer, lege koelkast. In een poging te bedenken wat ik dan ga eten, word ik afgeleid door de piano in de kamer naast me. Ik speel een half uur 'Mia's and Sebastians theme' voor ik eindelijk iets te eten voor mezelf maak, douche en me aankleed. Oké, tijd voor productiviteit! Ik moet: schoonmaken, boodschappen doen, wassen, opruimen, mijn mail bijwerken. Met mijn laptop op schoot schrijf ik een blog, terwijl ik ondertussen minstens 8 keer een Instagram-onderbreking heb. Ik doe er zeker een uur over om een leuke foto op Pinterest te vinden die bij mijn nieuwe schrijfsel past, maar ik heb wel meteen een stuk of zeven potentiële nieuwe iPhone-achtergronden. Ik publiceer mijn blog, zie mijn Japanse puzzelboekje liggen en ben zo weer drie uur afgeleid. Tegen de tijd dat ik eindelijk echt in de keuken sta, klaar om de afwas te gaan doen, appt mijn beste vriend: 'Kom je voor ons koken?' Voor ik het weet ben ik, met alle ingrediënten voor mijn befaamde en beruchte zoete aardappel pannenkoekjes op weg naar zijn huis, zonder in mijn huis ook maar enige orde geschept te hebben.

Ja, oké, mijn afgestudeerde leven was een chaos. Mijn sociale leven is nog nooit zo on-fleek geweest als de afgelopen maand. Ik heb een hoop vrienden weer gezien die alweer een tijd niks van me gehoord hadden, ik ben een aantal keer als verassing op komen dagen, ik heb veel geïnvesteerd in nieuwe vriendschappen en heel veel steun gehaald uit oude vriendschappen die altijd al goed zaten. Ik denk dat ik iedere week twee keer naar Amsterdam gereisd ben, zonder twijfel, om leuke dingen te doen met lieve mensen. Ik heb me volgevroten bij Lillith en The Breakfast Club en duizenden koffie's gedronken en ik was gelukkig, want ik was vroeger nooit zo goed was in vriendschappen als in eten.
Mijn to do-list daarentegen was een complete chaos. Mijn bullet-journal lag ergens achterin de kast, de stapel kleding in mijn kamer werd alleen maar groter, mijn mailbox met onbeantwoorde en allang vergeten mails voller en het toilet (waar ik een keer dronken mijn tanden had gepoetst, o-ver-al tandpasta) niet op magische wijze schoner. De sportschool van binnen zien had ik zeker al drie maanden niet gedaan en de weegschaal durfde ik niet eens aan te kijken.
Toen ik vorige week door alle chaos om me heen een afspraak vergat, iets wat me nog nooit eerder overkomen is, besloot ik dat het nu klaar was. Inmiddels is mijn agenda bijgewerkt en bijna op orde, is mijn mailbox weer leeg en gesorteerd en ben ik weer naar de sportschool geweest! Het werd ook wel echt weer tijd.

En terwijl ik terug kom van een afspraak in Amersfoort en besluit in een koffietentje in Utrecht even te gaan werken, omdat ik me daar altijd beter kan concentreren dan thuis, bel ik met die lieve, dierbare vriend die al zo vaak voorbij is gekomen in mijn blogs (alsof we niks anders doen dan elke dag 40 minuten bellen ;)). We praten over de crisis die ons leven beheerst. We luisteren naar elkaar, zeggen minutenlang niks, maar luisteren gewoon. En dan zegt hij: 'Je bent een bijzonder, warm en mooi mens. Ik ben blij dat ik je ontmoet heb.' Mijn hart glimlacht en ik kan alleen maar denken, wat een heerlijke tijd.

Ik weet dat ik de afgelopen maand niet veel verder op mijn blog gekomen ben dan: 'ik voel me kut en het zit niet mee.' Maar toen ik gisteren met een vriendinnetje in Tilburg was en, nadat we onze longen uit ons lijf hadden gezongen met alle heerlijke cliche musicalduetten, we een drankje deden en praatten over het leven, besefte ik het me ineens. Hoewel de dalen in mijn leven nu soms heel diep lijken en er genoeg is waar ik me zorgen over kan maken, ben ik me ergens stiekem in de afgelopen paar weken weer goed gaan voelen. Ik weet niet wanneer het gebeurd is, misschien is het geleidelijk gegaan. Maar terwijl zij praat over haar afstudeerjaar en al haar onzekerheden en stress die ik, als geen ander, begrijp, denk ik aan hoe ik er een jaar geleden bij zat. En hoe ik nu ben. En dat een niet opgeruimd huis en een volle mailbox en een bankrekening die net zo leeg is aan als mijn koelkast eigenlijk niks bijdraagt aan mijn over-all gevoel van geluk, terwijl ik een jaar geleden nog dacht dat dát het geluk zou zijn. Aan alle mensen die tegenover of naast me zaten met koffie en veel te zoet eten en die tijd vrijmaakten om een gesprek met mij te voeren en er voor mij te zijn. En dat al die mensen om me heen mijn leven op dit moment best wel heel erg gelukkig maken. Dat ze me best wel heel vaak aan het lachen maken en ik best wel heel vaak heel blij ben dat ze er allemaal nog steeds zijn. Dat mijn leven nu gevuld is met momenten en met mensen, en niet met materialistische dingen.

'Momensen.' Zegt een donkere stem aan de andere kant van de lijn. Mijn mond glimlacht net zo hard als mijn hart.
'Momensen.' Herhaal ik.

You Might Also Like

0 reacties