21

november 27, 2017


07.04u. Mijn wekker is net voor de derde keer gegaan en ik weet zeker dat ik nog minstens een half uur op de snooze knop druk. Ik was echt nooit een snoozer. Ik was altijd wakker als mijn wekker ging en dan ging ik uit bed en op naar de dag. Nu zou ik zonder de snooze knop echt niet meer kunnen overleven. Ik rol me nog een keertje om in mijn warme witte lakens en geniet nog even, voor ik straks de kou in moet.

08.04u. Ongemakkelijk trek ik een sprintje naar de metro. Mijn nieuwe, super, mooie, maar mega oversizede winterjas van de mannenafdeling is niet gemaakt om mee te rennen. Ik heb mijn heerlijke vers gezette kop koffie in twee slokken naar binnen gewerkt en ben het huis uit gerend. Ik MOET deze metro halen, want de treinen rijden vandaag niet en anders ben ik dik te laat. En dus ren ik voor de metro. Voor het eerst in een hele lange tijd. Misschien was die laatste keer snoozen er toch 1 te veel?

09.04u. Ik ontwaak uit mijn diepe slaap. Met een snelbus moest ik van Rotterdam Alexander naar Gouda en vanaf het begin van de rit heb ik knock-out in mijn stoel gezeten. Waarschijnlijk kwijlend en snurkend en ik schaam me niet eens. Ik rol me uit de stoel, grijp al mijn spullen bij elkaar, groet de buschauffeur en stap de ochtendkou tegemoet.

10.04u. Met twee peuters aan mijn hand klim ik de trap op naar mijn lokaal. Het wordt weer een uur gevuld met: K3, Kinderen voor Kinderen en De Gelaarsde Kat. En vooral met:
‘Snap je het, Vera? Je moet dus zo stil mogelijk staan als ik de muziek uit zet.’
‘Vera, dit is best lastig dus je moet goed opletten.’
‘Doe je mee, Vera?’
‘Nee, we gaan niet door de zaal rennen, je hebt net twintig minuten mogen doen wat jij wilde en nu gaan we even doen wat ik wil.’
‘Opletten, Vera.’
‘Je deed net zo goed mee, Vera, kan je dat nog een keer?’
Ik weet weer waarom ik niet van kinderen houd…

11.04u. Na een uur peuters, zit ik in de kring met een groepje kinderen om me heen. We doen het wekelijkse ‘wat was het leukste deze week?’-rondje en ik verbaas me er telkens weer over hoeveel leuke dingen de kinderen op weten te noemen. Als ik ze niet zou stoppen, zouden ze hun hele week in detail aan me vertellen en ze vinden alles leuk wat ze gedaan hebben, terwijl ik zo 1-2-3 niks kan opnoemen wat ik deze week het leukste vond. Inspirerend hoe zorgeloos kinderen nog van alles kunnen genieten. Met een grote glimlach en nieuwe, goede moed, begin ik de les. Misschien zijn kinderen toch ook wel leuk…

12.04u. JIJ BENT GOED ZOALS JE BENT. GOED ZOALS JE BENT. JIJ BENT GOED ZOALS JE BENT. ZO GOED HET KAN NIET BETER. JIJ BENT GOED ZOALS JE BENT. GOED ZOALS JE BENT. JIJ BENT GOED ZOALS JE BENT. VEEL BETER DAN DE REST.

13.04u. Over de dijk op een OV-fiets. De bus gaat hier maar één keer in het uur, dus een OV-fiets is de snelste manier om van mijn lesgeef locatie naar het station te komen. Iedereen die langs me heen fiets zie ik een beetje in elkaar kruipen om zoveel mogelijk lichaamsdelen te beschermen voor de regenbui waar we midden in zitten, maar ik vind het eigenlijk helemaal niet zo erg dat het regent. Met Anastasia de Musical in mijn oren fiets ik de heuvels op en af langs de dijk door de regen.

14.04u. Alweer knock-out in de bus terug naar Rotterdam. De aardige man in de stoelen naast me, vertelt me bij welke halte we zijn als ik wakker schrik en totaal verward om me heen kijk. Ik slaap wel vaker in het openbaar vervoer, maar ik word altijd bij elke halte wakker en zou denk ik nooit zo diep in slaap kunnen vallen dat ik de halte mis. Dat hoop ik tenminste altijd.

15.04u. Net op tijd kwam ik aan op mijn werk. Doordat er geen treinen reden was ik bijna een uur langer onderweg naar huis en had ik alleen maar tijd om mijn fiets snel op te halen. Ik kom binnen in totale chaos en drukte, bind mijn schort voor en werp me in die drukte zonder er een moment bij stil te staan hoe moe ik ben. Daar gaan we weer.

16.04u. Als een malle ren ik door het restaurant met wijnglazen in mijn hand. De laatste lunchgasten bleven lang zitten en de eerste diner-gasten staan zo voor de deur en voor die tijd moet het hele restaurant opnieuw opgedekt zijn. Vieze tafelkleed verschonen, tafel opnieuw indekken, inclusief wijn- en waterglazen. Kaarsjes op tafel. Reserveringen klaarzetten. Alles net even een stapje sneller om maar op tijd klaar ze zijn.

17.04u. In de personeelsruimte ontspan ik even en werk ik, dankbaar, mijn erwtensoep naar binnen. We grappen met elkaar over voetbal, hoewel ik daar eigenlijk niet over mee kan praten. Maar we zijn ons er nogal van bewust dat de chaos boven straks weer los barst en genieten nog heel even van de rust.

18.04u. Nieuwe mensen begroeten, bestellingen opnemen, wijn aan tafel inschenken, voorgerechten indekken. ‘Heb je nog plek voor twee?’ En voor de tiende keer vanavond de telefoon. ‘Zou ik over een uurtje met acht man nog een hapje bij u kunnen eten?’ Amper tijd om te antwoorden en weer door rennen naar de volgende tafel die op me wacht.

19.04u. Borden met warm eten wegbrengen, lege borden ophalen. Zo veel mogelijk tegelijk dragen, want dat scheelt weer een keer lopen. Terwijl ik met een vol dienblad drankjes richting restaurant loop, zie ik in de keuken de nieuwe grote bestelling eten alweer klaar staan, terwijl er ook nog drie tafels willen bestellen. En hoewel ik dacht dat ik al op topsnelheid liep, gaan mijn benen toch nog een tandje sneller.

20.04u. Geen. Eerste. Levensbehoeften. Meer. Kan. Alleen. Bestellingen. Onthouden. En. Reageren. Op. Bel. Uit. Keuken. Moet. Sneller. Lopen.

21.04u. Mijn eerste glas water in uren voelt zo goed. Ik kijk naar alle afwas om me heen en werp een blik op het volle restaurant. Dit wordt nog zo’n lange avond.

22.04u. Ik maak grapjes met de gasten terwijl ik ze de rekening breng. Vandaag was de eerste keer dat de totale paniek in mijn hoofd niet uitstraalde naar de buitenkant en ik, hoewel ik duizend keer gestorven ben, de schijn kon ophouden dat ik een leuke, enthousiaste en zorgzame bediende was. Ik ben niks vergeten, heb geen fouten gemaakt, heb alle tafels een beetje extra aandacht proberen te geven en ik merk dat iedereen tevreden is. Het was echt totale paniek, maar terwijl alle borden op tafel langzaam plaats maken voor koffie en dessert, voel ik een kick. Stiekem houd ik van dit soort avonden.

23.04u. De oude man aan de kop van een tafel van veertien verteld me zijn hele levensverhaal. Ik hoor wat de relatie tot iedereen aan de tafel is, wat ze voor werk doen en waar ze wonen. Ik heb eindelijk even tijd om bij hem te blijven staan en hem aan te horen. Natuurlijk ben ik niet geïnteresseerd in wat zijn familieleden voor werk doen, maar ik ben blij dat hij even zijn verhaal kwijt kan en extra blij dat ik even stil kan staan en een paar keer in en uit kan ademen. Wat een avond.

00.04u. Met het laatste dienblad vol vieze glazen bereik ik de bar. Ik heb kramp in mijn arm van alle zware dienbladen en mijn rugspieren zijn niet meer in leven.Vieze tafelkleden vervangen. Tafels opnieuw indekken. Bestek en glazen poleren. Koelkasten bijvullen. Servetten vouwen. Reserveringen voor morgen klaar zetten. Het einde is in zicht.

01.04u. Voldaan noteer ik mijn uren op mijn werkbriefje. 9,5 uur plus de 2,5 uur die ik vanochtend al les heb gegeven brengt me op 12 uur werken op 1 dag. Ik neem een grote slok wijn en plof neer op een van de banken. Heel mijn lichaam doet pijn en ik verlang nu alweer naar mijn warme, zachte bedje.

02.04u. Na een ‘Britta, kom je nog? Britta. Britta. Kom. Britt. Please. Iedereen zegt komen. Flikker een redbull in je mik en kom hier. Doen wij ook. En kom. Is gezel. Kom. Gisteren zij je ja. Dus niet teleurstellen.’ sta ik in de veel te lange rij bij Superdisco. Ik was echt niet meer van plan om naar dit feestje te gaan, ik ben al veel te lang wakker, maar ik sta toch in de rij. Overgehaald door een collega. Ik denk aan de werkdag die ik morgen nog te gaan heb, ik zou nu nog weg kunnen, ik betaal het entreegeld en stap door de poortjes.

03.04u. Op het toilet heb ik mijn veel te warme bloesje een soort van, maar toch niet echt zorgvuldig in mijn achterzak gepropt en in mijn rode kanten hemdje stap ik de drukte weer in. Ik loop tegen een jongen aan, of hij meer tegen mij eigenlijk.
‘Hoi, je ziet er goed uit. Met dat kant.’
‘Dankjewel.’
‘Mag ik je een kus op je wang geven?’
Voor ik het weet sta ik met een wildvreemde gast te zoenen. Wat doe ik? Zo ben ik niet. Dit is niks voor mij. Hij heeft oprecht niet eens moeite gedaan en hij kan eigenlijk ook niet echt lekker zoenen. Ik weet weer waarom ik niet van stappen houd. Het ligt echt niet aan mijn collega’s, het gezelschap waarmee ik ben is super leuk. Ik begrijp gewoon echt het plezier niet van heen en weer stappen op muziek waar niet op te dansen valt in een veel te warme en te drukke zaal met felle lampen die heen en weer flitsen. Als ik, nog nuchter na één biertje en de beloofde Red-Bull, om me heen kijk naar de dronken en stonede mensen, begrijp ik steeds minder wat iedereen hier zo leuk aan vindt. Dit is zo niet mijn ding. Ik grap nog dat de wildvreemde jongen waarschijnlijk nog nooit zo snel iemand versierd heeft, keer mijn rug naar hem toe en voeg me weer bij mijn gezelschap. Ik ben zo moe na deze dag, dat de zoenpartij voor de toiletten eigenlijk ook al snel een vage herinnering is. Niet gedenkwaardig voor deze avond en bijna alweer vergeten.

04.04u. Na 21 uur stap ik EINDELIJK mijn heerlijke bed weer in. Mijn collega’s staan nog te genieten van de harde muziek en de warmte in de club die ik een half uur geleden verlaten heb. Op mijn weg naar de uitgang, werd er nog naar mijn kont gegrepen en toen accepteerde ik eindelijk weer dat ik geen stap-persoon ben en dat ik niet de schijn hoef op te houden dat ik dat wel ben om in de smaak te vallen bij mijn nieuwe collega’s. Ik word niet een minder leuk mens van het feit dat ik stappen niet leuk vind. Ik ben hartstikke gezellig, alleen niet in een te kleine ruimte met te veel dronken mensen en harde muziek die me niet aan spreekt. Ik hoef het niet leuk te vinden, omdat de rest van mijn generatie het schijnbaar fantastisch vindt. En ik hoef me daar zeker niet voor te schamen.
Mijn lichaam, die van top tot teen pijn doet, ontspant zich in de zachtheid van mijn grootste liefde, mijn bed. Ik probeer niet na te denken over dat mijn wekker over 5 uur alweer gaat en val, voor de vierde keer vandaag, in een diepe coma.

You Might Also Like

0 reacties